Literarishe bleter · 1933-12-08 · 49 (8.12.1933) · p. Seite 790

ליטערארישע ביעטער נום. 49 (500) דיים 790 ל י ד ע ד יןסל ראץנ,?/ / 7י7<יז}דק ד ד ײ בריקעט ער גאט ארײן אין בויך, — ער האם פאר גאט קיין מורא נישט. נאר שכנא מיט ךער עמער־יאר, מיט די פארלאזסע רויטע האר, װאס טראגט אין זיך אלע ברואימס צער, — ער האט אויך האלט זײן געפייניקטן האר. און גאט האט אים האלט און האט אים דערפאר געמאכט פארן שטעטלשן נאר. מ״ן חדד ד״וננענדיק א ראמאן פארנאכט. פון זון די קרומע שטראלן זענען אױף טיש און בוך און הענט געפאלן. די זון האט גענידערט שפאן נאך שפאן, און איך האב געלײענט אן אלטן ראמאן, פון א דייטשן יידן, קארל עמיל פראנצאז: אין א שטאט, װאם ליגט בײם ברײטן ש:ראם, האט געװוינט א ײד, א ליכט־פאבריקאנט, םיט זײן נאמען נפתלי טראכטענבערג באקאנט מיס זיץ טאכטער יהודית, דער שײנער. איך װיל אײך דערצײלן, װי מײן חדר זעט אוים: ער איז לאנג און איז ברײס װי א שטוב די גרויס. בײ דער רעכטער װאנט א לאנגער, ברױנער אלמער מיט ביכער. אין װינקל דערבײ א רו-שטול צו זיצן אין אים סיף און זיכער. אנטקעגן טיר א נידעריקע בעט, סארבעט איצס מיר א רויטן געװאנט, און זומער םיט א טוך א העל-גרויען אזױ װי די װאנט. און צװישן בעט און צוױשן װאנט, װאס צו דער לינקער זײט, שטייט א גרויםער ראדיאטאר, איצט ערשט זילבערדיק באנײט. 7 י ז - אין דער לינקער װאנט א פענםטער פירעקעדיק און גרוים — אום מיטאג קוםט דורך דעם די זון, פארנאכט גײט זי ארױם. אין באלד װי מען טרעט אריבער די שװעל, הינטער דער נלעזערנער טיר, שטייט א קליינער, אן אלטער װײן־םארביקער שיפאניר. און אויף דער צװייסער זײט — א ברײםער סיש מיט רויע ברעטער, אץ א װאזאנע׳בוים װארע:ט אין דער זון די בלעםער. און לאמפן, לאמפן אומעטום: אין דער םטעליע און אין די װענט איינגעבױט, און אויפן טיש אלע אװנט א װאזע׳לאמפ ברענט, און אויפן דיל א לאםפ און אויפן אלםער — לײכטער צװײ, אמאל פלעגן שטעקן בלויע, געשלענגלטע ליכט אין זיי. און אין באה^לטםטן חינקל דארט זיץ איך צװישן טיש און װאנט םארקלעמט, װי אן אורח, װאס קומט עסן א מאלצײט אין דער פרעמד. מיין טיפםטן מיטגעםיל ׳. ׳. יי1 געניא ו־נגעו־ ױםף קירמאן פריינם ג ׳. ׳. וינגער מיין טרייסט׳װארט צו דײן אוםגליק יזןנאם טורהאװ םארנאכט. פון זץ די קרוסע שטראלן אויף טיש און הענט און בלעטער פאלן; און אנטקעגן אױף א שטול םיט זייד געבעט איז יהודית געזעסן װי אויף א הסב־בעט. איר פנים בורשטין, דורכזיכטיק און קלאר. בלוי אירע אייגן און בלאנד אירע האר, זײ נידערן אויף אירע אקםלען אראפ. און ביי אירע קני מיט גענידערטן קאפ, שטײט דער אײדעלער גראף, עלענאנט און ױנג. און בעטלט איר ליבע מיט געשליפענעם צונג. און הינטער מיר. צװישן פלײצע און װאנט, שטײט נאך א פרוי; איר קלײנע האנס בארירט םיינע אקסלען װי א װייכער געױאנט, און איבער מיר און צוזאמען מיט מיר לייענט זי די װערטער אױפן װײםן פאפיר. איך שפיר איר אטעם, איך פיל איר בליק; נאר אז איך דרײ אום מײן קאפ אויף צוריק, איז קיינער נישטא - נישט אוינן, נישט האנט, נאר א װײם׳געקאלכטע ברעטער׳װאנט. און אז איך פלעג גיין בײנאכט שפאצירן איבער די װעגן — פלענ איך דערשפירן טריט הינטער זיך, װארעמען הויך און שטילע רײד, און דעמאלס אויך, אז איך פלעג ז7 אפשטעלן אין מיטן גײן און ױעלן כאפן דעם מענטש הינטער מיר — איז קיץ מ:נטש נישט געװען. אין מיר אלײן האבן רײד גערעדט, געשלאנן טריט, און אין מײן בלוס האט אטעם געבריט. אונועו \אטעדונ אונזער נאטעלע איז א קלײנינקער, אן אדעמער, א קארענער, קוים אייף דרײ שטעטעלעך. גאסס פאלאץ - הוילע בערװענקעס, דער ארון׳הקודש — ברעטעלעך. און לאזער אכסעס, דער גביר, װאם האט אנטקעגן גאט זיין טיר, ער לאכט פץ גאט מיט גדלות׳טריט, און םיט זײן קאפ געטראגן הויך,