Literarishe bleter · 1933-11-17 · 46 (17.11.1933) · p. Seite 732

לימערארישע בלעסער נים. 46 (497> זייט 732 י. 3א3'ברנרקא71 / ת?יאב'ב ד ד ײ ל י ד ע ד 1 אײנע נאך דער אנדערער פארלאזן זײ ןזזוי דאם לאנד מײנם, דױ די פײגל נאכן ערשטן װינטער-גרום, װען ם׳שפײיטן איבער זײ זיך אױם די הימלען מײנע גרױ, און ם׳הױבט זיך אױף דער ים פון אומעט, גרײט צום איבערגום. ס׳האט קײנער נישט קײן כוח צו דערגרונטעװען מיין צער, נישט הײמלעך איז צו גײן מיט מיר מיין טיפן, שווערן גאנג און שװײגן אזוי שטײנערדיק און פיל װי איך דערםאר און הערן פון מײן טיפעגיש דאס טרויעריקםטע געזאנג. אײנע נאך דער אנדערער פארלאזן זײ אזױ, װי פײגל פון א קאלטער נעסט, דערשראקענע — מײן הויז, און לאזן מיך אלײן אין אים בײם פענםטער, אין דער גרוי מיט אויגן פײכטע, טויאיקע, װאם קוקן װעמען אוים. 11 כ׳האב אױפגעהערט אין חלום דיך צו זען און שוץ פארגעסן באלד וױ דו זעםט אױם, דײן נאמען בלויז דערמאנט מיך װען־נישט-װען און שײלט װי פון א נעפל זיך ארױם. פארװאם. פארװאס באװײזטו זיך שוין נישט אין חלום כאטש, אויב װילסט נישט אויף דער װאר? כ׳האב ליב דיך, ליב אויך זען אזוי פארװישט, נישט קלאר, װי ם׳איז א חלום אויך, נישט קלאר. באאומרויקט דערפאר מיך א געדאנק, און כ׳טראכט: װער װייסט, װער װײםט, װאס ס׳איז מים דיר, צי ביסטו פון חרטה אפשר קראנק און בענקםט וױ איך — צוריק, צוריק צו מיר. און אפשר, הלװאי ם׳זאל ליגן זײן און — האסט זיך װי מיט םיר — מיט אלץ געשײדט, און ס׳איז אץ חלום אויך דײן בלויע שיץ אװעק מיט דיד אין קעניגרייך פון טויט... דײן נאמען בלויז דערמאנט מיך װען־נישס״װען אין שײלט װי פץ א נעפל דיך ארוים; כ׳האב אויפגעהערט אין חלום דיך צו זען; און איך פארגעס שוין אפט װי דו זעסט אוים. 111 מיר האבן א גליק - צו זײן געשטראפטע מיט גן׳עדן״ליבע און זיך אומצוטראגן מיט נהינם״פײן, פון טרינקען ביז צו ביטערניש, סון בלוט דעם רויטן ש^עה׳װײן... מיר האבן ם׳גליק — וױ ניכטערע נאך שינורן צוזאמען זיין — צו לײדן םונם םרידלעכן םונןןנדערגיץ זיך און פון טרויער — נישט צו קאנען זיך צעשײדן. נ ' רײז? זש'ב?'נסק' / נאםב'ן פאד די דזןןדע הענט פאר די דארע הענט פון דער אדעמקײט האב איך נישט קײן ברויט צו געבן, םאר די דארע הענט פון דער ארעמקײט האב איך א זילבערנע רינג אין העלע נעכט געשמידט. און די רויטע בארװעםע פיס אירע װעל איך אנטאן אין בלויע שיך און פארקנעפלען מים שטערן ביז ארויף — און אזוי אויף די װעגן לאזן. ױנד א צלם — א נאקעטער אין מיטן פעלד. האט די שיקסע דאם פנים מיט הענט פארשטעלט. און דעם שטערן אראפגעבויגן. און די צעפ צװײ, די בלאנדע אויפגעפלאכטענע — שטארבן, חי טויבן צװיי געשאכטענע דורך פטאכס צװײ רויטע הענט. *יד׳זדד׳?יס / װארישזז אץ א האדבםטיק; פאדנאכט אין עמעצס אויגן רויטלט זיך א הארבםסיק־פארנאכט, אן אונטערגײענדיקע זון; שטיי איך ביי דעם קאשטאן־בוים און איך זינג דערפון. דערפון און פון מײן זומער־טאג און עפלבוים איך זינג — װער לאכן ס׳װעט אצינד פון סיר, איז נישט גפװעון יינג. אז ם׳ליגט א פעלד צעריםן איצט, דערמאן איך זיך אן א זאננ; װער לאכן ם׳װעט אצינד פון מיר, דעם טוט קײן זאך נישט באנג. װערם ברוינער׳ברוין דער פארנאכט, װי דער קאשטאן אויפן בוים. שפצטער, שפעט־לבנה װעט מיר פירן קאלט א הײם. װעל איך זינגען פון מײן זומער און םץ עפלבוים און זון; װער לאכן ם׳װעט אויך דאן פץ מיר, װײסט גארנישם דאך דערפון.