Literarishe bleter · 1933-10-04 · 40/1 (4.10.1933) · p. Seite 654

ליסערארישע בלעפער נומ• 40-41 (491> זייס 654 מאדייס שװאר? נו־ארק, א פאר-שםאט פון נױ־יארק. מיר האבן דארט געגעבן א קאנצערט אױף דער ראדיא. שװארץ האט פארענדיקט דאם פראגראם און דערצײלט די ראדיא־צוהערער װעגן דער גרויסער פארשטעלונג, מיט װעלכער ער עפנט דעם ײדישן ,קונסט־טעא• טער״. שװארץ איז דעם אװנט געװען אין א זעלטן־גוכער שטי׳ מונג. מיר זענען געפארן צוריק אהיים. שװארץ האם געטריבן דעם אױטא, איך בין געזעסן נעבן אים, ער האט מיט גרױם באגייםטערונג גענומען אויסמאלן פאר םיר זײנע גרויסע פלע■ נער פון דער נייער און גרעסטער אויפפירונג, און בעת-מעשה האט ער אפגעלאזט דאס רעדל פון אויטאמאביל, װײל זײנע ־ד? ז ז י? ז ׳ הענט האבן געהאלפן זיינע שילדערוננען. איך בין געבליבן א טויטער, און מיט א ציטערדיקער שטימע איפ געבעטן, ער זאל זײן פארזיכטיק, װײל עס קאן נאך געשען א קאסאסטראפע. שװארץ האט תיכף צוריק אנגעכאפט דאס רעדל, אבער נישט אויף לאנג. אין עטלעכע מינוט ארום איז דאס רעדל פון זײן אויטא װידער געװען אויף הפקר. שװארצס הענס האבן זיך געטראגן אין דער לופטן, שילדערנדיק די נײע גרויסע קאנ• סטרוקציע כון .קידוש השם״... פלוצים — א טראך. אונזער אויטאמאביל טוט זיך א טרײסל, און מיר מיט אים... — -- װען מיר זענען געקומען צו זיך, האבן מיר דערזען, אז עם פעלט כמעט א העלפט פון אונזער אויטאמאביל. אלע שויבן אויסגעדאקט, א טיר אויסגעבראכן און א ראד איז געלעגן אויף דער אנדערער זייט װעג. מיר זענען אלע ארויס אומבאשעדיקט נאר עפעס װי דורך א נס. שװאוץ האט אויף זיין אייגנארטיקן הומאריסטישן אופן זיך אפגעזעגנט מיט זײן נאר־װאס צעשמעטערטן אויטאמאביל. און אים איבערלאזנדיק אויף הפקר אין מיטן װעג, 1 אבן מיר זיך ארײנגעזעצט אין דער ערשטער .טאקסי״, װאס איז פאר• בייגעפארן. און אזוי װי דאס מאל האט דאם רעדל שוין גע■ האלטן דער שאפער, האמ שװארץ מיט פרישן אטעם אזן נײעם עקסטאז זיך פונאנדערגערעדט װעגן זײן נײעם ספעקטאקל פונם ײדישן .קונםט׳טעאטער״. י 7 ם ף ב ד י ן (גר'בבטרב) /?;יעדישע אז ע פ ל ז א ד מ י ט עס איז באמת צו באװונדערן מארים שװארצן פאר זײן ענטוזיאזם, באגײסטערונג און גרױסן גלויבן אין זײן אײגענעם שאפן. מיט יעדער נײער אויפפירונג װערט זײן באגײסטערונג גרעסער, און זיין גלויבן שטארקער. ער איו תמיד איבערצייגט, אז .איצט ערשט קומט די גרעסטע קרעאציע, װאס עי האט װען עס איז געשאפן״. שװארץ פלעגט תםיד זין טײלן װעגן זײנע פלענער מיט זײנע שוישפילער פרײנט. זײער אפט שפאצירנדיק אין גאס פלעגט ער אפשפילן גאנצע סצענעס, כאראקטעריזירן געוױסע ראלן אדער שילדערן די קאנססרוקציע פון זײן נײער אויפפירונג, װאם װעט א צט קומען. און בעת-מעשה פלעגט שװארץ גוט באטראכטן, װי דער צוהערער רעאגירט אויף זײנע פלענער, װי ער װאלט דורך דעם װעלן באקומען א באשמעטיקונג אויף זײן ענטוזיאזם. געװען א צייט, װען שװארץ פלעגט אלײן פירן זײן אײגענעם אויטאמאביל. זײער זעלמן אבער האט מען אים גע׳ זען פארן אליין. תמיד איז װער געזעסן נעבן איפ, מערסמנטײל איז עס געװען אײנער פון זײנע ױנגע שוישפילער. און אזוי פארנדיק פלעגט שװארץ אן אויפהער שילדערן זײן נײע גרויסע ארבעט, און נישט אײנמאל פלעגט בײ דעפ באגלײטער שיער נישט איינפאלן דאס הארץ אויס מורא, אז שװארץ זאל אזוי אין זײן עקכטאז חלילה נישט ארויפפאין אױף א צװײטן אוי■ טאמאביל. און געװען איז עס סוף זומער פונם נייעם סעזאן מיט שלום אשס .קידוש השפ״. שװארץ איז דאס מאל מער װי תמיד געװען אין העכפטן עקםכאז פאר זײן נײער אויפכירונג. אין .קינכט טעאטער״ האט מען צום ערשטן מאל געבויט א דרײ־בינע, עס פארשטײט זיך, אז שװארצס פאנטאזיע איז אינ■ גאנצן געװען פארכאפט פון דער נייער קאנסכרוקציע, װאם װעט איבערשטײגן אלץ, װאס מען האט ביז איצט געזען אין ,קונכט טעאטער״. אט אין דער צײט און אין דער שטימונג איז מ־ר אויס׳ געקומען צו פארן מיט שװארצן אין זײן אויטאמאביל ציזאמען מ־ט פרוי שװארץ און מרים עליאס, געפארן זענען מיר קײן דעם שטאלץ פון ײדישן װעלט ־ טעאטער, דעבמ גרויםן ארטיםט און טעאטער־פירער מאריס שװארצן מײנע הארציהםטע ברכות און װונש צו קומען קײן פוילן, װו ער האט אזוי פיל פארערער.- א'םפרעס$ר'א י. דאנצעעד װארשע. , י 8 § אונזעוע דזארציקע באגויסונג 8 מאויס שװאוצן צו זײן גוויסן ױס־סוב פון 15 יאר שיין און גוט ײדיש טעאטער, מיט װעלכן מיר אלע ײדישע ארטיםטן שטאלצירן. אוירװינג דזשײקאבסאן און מעי שעהנפעלד § װאדשע-ק^װנע. 0 8 8 8 8