Literarishe bleter · 1933-08-04 · 31 (4.8.1933) · p. Seite 501

זײם 501 ליסערארישע בלעםער נומ. 31 (482) זןזא שװײגנדיקער, ודי ער זעט אוים און ער האט זיך געװאגט אײף א קאמפליםענט. - פארװאס עפעס אין א װאליזע 7 - האט ער געפורמלט - סארוזאם נישט אין א קאבינעז ער האט זיך אלײן דערשראקן םאר זײנע װערטער און גע- װאלט זאגן עפעם אנדערט, נאר אין דער רגע האבן אים א פאר הענט ארוםגענומען ארום האלז און א פאר הייםע ליפן האבן אים געקושם אין מויל - - דארלינג - האט דאט מײדל געשעפטשעט, פינקט װי זי םלענט עס הערן א־ן די אםעריקאנער פ־לםען. און מיםטער נײטען גאלדבלום איז געבליבן זיצן אזא פאר־ שטיינערטער, אז ער ה?ט אפילו נישט צוריקנעקושט די ליפן, װאם האבן אים געקושט'. סיט עטלעכע טעג שפעטער, אין שבת־צי־נאכטם האט עי געשריבן תנאים סיט דינהלען, ר׳ יונתן װאלדהעזדלערם טאכטער. זםוף קומטז אײך אין אמעריקע װאלט זי געקענט זײן א קעניגין, נישט אמת, מיםטער גאלדבלום? - שור - האט מיםםער גאלדבלום געזאגט מיט א ניגון. שפעט בײנאכט, פארנדיק אהײם מיט א שליםן צום װאלד, האט דינהלע געהײםן מיםטער גאלדבלום, ער זאל זיך צורוקן נעגםער צו איר, וױיל עס איז איר קאלט. מיםטער גאלדבלום האט זיך צוגערוקט, נאר זי איז נישט געװען צעםרידן. - גיט מיר די האנט - האט זי באפוילן. םיסטער גאלדבלום האט געהאלטן איר האנט און נעשװיגן. נאר דינהלע האט םון אים ווערטער וױ םםעננעם געצויגן. װי־ דיעראמאל האטי זי נערעדם װעגן אמעריקע, געפיעשטשעט זיך פאר אים מיט די עטלעכע ענגלישע װערטער, װאס זי האט זיך פון אים אויסנעלערנט. - נעמט מיך מיט - האט זי געשעפטשעט — נעמט מיך םיט אין א װאליזע... מיסטער נאלדבלום האט דערםילם א צוםלוס פון בלוט אין זײן הארץ ער היאט געװאלס מײזן דעם םײדל, או ער איו נישט י. פ^ביברנ^קאװ / ל י ב ש א ם ט װען דער שלאף איז נאך פון מײנע װיעס נישט אראפגעפאלן— ביםטו װאך שוין, װאך אין מיר. מײן ערשטער געדאנק, װאם לויפט אן מיטן טאג, װי א הירש קעגן זוניקן אויפגאנג — ביסט דו. מײן זיםע מידיק־יט. פאר שלאפן נײן — ביםט דו. ם׳לעצטע װארט פון מיינע ליפן איז — דיין נאמען. * * ביסט אײנע םון די, צו װעמ ן כ׳האב ארײנגעקוקט אין חלום דורך פארבלויטע שדיבן, און פאר דיר - מײן טײבנשלאק געעפנש און נאך דיר — ארויםגעשיקט די טויבן. ביסט אײנע םון די, אין װעמענס טיר כ׳האב אנגעקלאפט מיט פיבערדיקן ציטער, און געבעטן מיט די אויגן: — עפן, ױננע שניטערין — א שניטער. * * כ׳האב געמײנט — װעסט זײן מײן ברעג, מײן אויסגעחלומטער, מײן העלער ברענ װו כ׳װעל דאס שיפל מיינס, דאס אײנזאמע, סון װינט געסריבענע ארויםםירן םון הםקר-קרײז, און ברעננען ־ אנצובינדן עס ביי דיר אין דײנע שטילע װאסערן, די רויקע... איצס שװים איך נעפלדיק ארום וױ אויף א ברעט אין מיטן ים, און כ׳קאן נישט צוריק םון װאנען כ׳בץ אװעק. ל י ד ע ר 0 ו ז דו — א גאלדן םעלד מיט זאננען, גאך א רעגן, אין א רענן-בײגן, פזײש. אין פולער רייפקי׳ט אויפגעגאנגען, לײכט, פון מינדסטן װינטעלע באװויגן. איך — אין סעלד א זינננדיקער שניטער, פול מיט ליכט און ברען פון זוניק פייער, מיט דער קאסעס בליץ און ציטער פון א הארץ אן אפנס װי א שייער. * לויב צו דיר — בארװעסע שיינקײט אין ארעם-קלייד, לויב 1 מײן אונטערטעניקייט צו דיינע פים, אויף װעמענם נאקעטקייט עס רוט דער דינער, װײםער שטויב... לױב צו דיר, כאטש כ׳בין דיר פרעמד, — און װײסט נישט, אז — בײם טאטן דײנעם — מלך ״פא,* אין גרינעם מלכות בין איך דער געםרײסםער שומר - און אין שאטן פון א בוים און אונטער גרינע בלעטער־שירעםם — היט איך אפ דײן אנקומען פרי־מארגנס, װען ס׳צעשיט װי נאלד — די זון — דײן זוניק געזאנג דודכן װאלד און פלאנטערסט וױ א םארנע אין געלויף, אראפ די שװארצע שלאנגען־לאקן פון די צװײגן... לויב, מײן לײב דיר — בארװעסע שײנקײט אץ ארעם׳קלייד!... װען כ׳עפן באגינען די אױגן וױ לאדן םץ םענםטער, איז ם׳ערשטע ליכט״ װאס םאלט אץ ױי ארײן — ייץ ליכט.