Literarishe bleter · 1933-01-20 · 4 (20.1.1933) · p. [Seite]

20 יאנואר 1938 *1ממ״ג81 20 צעכטער יארמ&נב פרײז 50 בר. ל״טזיךאר־טוע אוקוסםדידםגג װאעשדיפמ פאר ־יפלעדאביוד 1■ טעאפזעדאוןקונםגצ פארפלאג 3.ק?עעק*ן,װארשי< יזריריד ז ר 1 ב ב ל / ס יע / * ע ד אנזגיסקז* ס ו ן ם ײ ז ױ ײ ט ע ד *נ ס י ע ה*> שאר, אין אזא צײט?!■רויסהדינז גערט פאר יארסט איר װיםן, אז טען וזאט פארפאםסודיעט ׳; דער;אדער װעיצט אויף װאם פאד צזועקן שטעאט זיך :וצן. דערצו ד ט״ורחים פז .,.איך בין שוין בא׳צד טא אויםן װעג צוריס פון אונזע־ע ר םײן װ״טער נםיעוז. אטע־יקע. מצד ערעד שטיצע ■ זאך םון םינאנצ• םאדביריקט ד איר װירט, האבן ך םון קא־ איצט פאד אי םאד חתונה מאכן א תרט־ד־תודה, װי עץ א רב און אטעדיקע. װו עדנ ריםאדניע קײן װיניפע:, ױרד, ד א נביד א ט שטעטר און פא א; אפנעפדענ 8 טאנטעד, םאד פון דא־ט קאנאדע, און חוץ ון שװארצע, א ברויע און דויטע א!.ישקעם: װ״ם־ םאד צענדריקעד פ ־ נױ־יא־ק דורך שיקאנע ״פרײע אי־בעטער־ םאנאמאריעס אין ער ענינים, װי אדטיקע הונדעדטי ראפע. צוריק א־ן אײ םא־ עם פעפיעד, פאד א;עבראכענ ,װעקער״ און שטיטע״, שאדן ״ נעזאנט, רעם אטת קויםן ■•םםן פון אדטיקע טאראנטן און י אדויםנעבן שו ״ײדײצ״ אזן פאד שוין רא:נ האב איך ז־ך . און ױינדמן סיט... פיחירים פובד שד־פטן פון ארע ־ שדײב;, געקר־בן אײן בונ־ װאם םאר א איד קאנט זיך נישט פאדשטערן, ענדיקנדיק םיט...; זײעד בא־ אבעד איך בין טע־ קאאײראםקאפ דא איז פון מאםי־װאיאזשארן א־ן צדקה־אננע־ ־עננהײטן. יעדער נעזערשאפטרעכער טוער איז א מיטנליד םון צענדריקעד קאמיטעטן און הזיבט;י׳פמ אן צו פארשט״ן, װען דז פאריואננםט פון אים טאקע םברציתדיקע ארבעט. א־ז דען ני־טט נענונ, װאם עד האט;ענעבן זײן נאטען? װעד רעדט שוין, װען דו פאדראננםט פון אוא אײנעם דידעקטן אנטײר ם־נאנצ־ער — םילט ער זיך בארײדיקט און קאן זיך נישט אפחידושן םון דער חוצפה״ װאם םון אים, א שר״בער, א טוער םאדעדט טען נאר נעצט, װי פון יעדן פשוטן בן־אדם. םיד איז אויםנעקוכ־ען שװעד צו אדבעטן, וױיצ איך בין גע־;אננען מיט םײן אײנענעם װעג. נעפאדעדט ארבעט פון יעדן און נערעדמ פשוטע אפענע ,־ייד טיט די נדורי□. םען איז געװען ברוגזצעך, אבער מען האט זיך נעטוזט אײנשפאנען, װײר מען קען מיך דאך פארט און מען װײם, אנב, אז איך בין באצ וכרר נישט קײן ״נרינער״ און װער נישט נתפער םון פוםטעד העםרעכקײמ. איך האב בײ ארעםען;עפאדערט באצױננ און זיך;ישט נעםוירט קופען א צװ״טן און א דריטן םאצ און אםירו אפאר ארײנזאנן שארםעד. דאם זערבע האב איך אין יעדער שםאט נערעדט טיט די אנפירנדיקע פערזענרעכקײטן און נ״םמער, אז טען מוז פארקאשערן די אדבר און מון ארבעט. עם האט נעהארםן, און ארע נעבן איצט צו, אז ם׳איז אויםנע־ מון נעװארן א װיכמיקע אדבעט. ם׳איז נישט נעװען קײן שונץ צו שאםן גערט םימ א פאד ־איד צודיק, װען דער דאראד א־ז געזוען בנםצא און דער אטעריקאנעד א־ז געװען,א ״םפאדט״, אן אײדל־ טאן און נישט צודיקגעװיזן קײן שום או־סנעשטדעקטע האנט. ע־ האט נישט נעהאט קײן צײט, ק״ן נעדורד און קײן חשק צו םאר־ טראכמן זיך װענן דעם עצם ענין.;א, און ״באדעד״ מיך נישט, דדײ נישט יץין סבאדעק. ״צײט איז גערט״, איז א שאר צײמ צו םאר־ רידן. קײן ראך אינם בודזשעט װעט עם נישט טאבן. הײנט איז די *רוט־ נישט בנםצא און םען מוז פון עפעס אפשפאדן. געװ״נרעך שעפטיסט, טםש טאנ אין נאכט אן אויםהעד. ד־ צײט אין אטעריסע איז א שאעכטע ביז נא־. נישט צו דערקענען, װע־ עס האט נעזען די היוע רײט טיט עטרעכע יאר צוריס. די טענטשן זענען נעבראכן םורשטענדיק. םען הארט־אן רעם אוי־ םעררעכן רעבנם ־ שטיי־ גער, אבער מיח אין הארצן נאנט א װארעם םון שרעק םארן םארגן װײר דער הײנט א ז אויך טרויעריק. םא.־ן אײראפעער איז עם שײער צו באנרײםן, װען ער זעט די וװינזננען, דאם עסן, די םאדװ״רזננען און אויםנעטען נעסט. דאם איז אבעד אין דער װידקרעכק״ט א םין קנײפן אין באק, די םארב זאל שטײן. און דער עיקר: םען סוז נעטען מענטשן אין זײער סביבה, אין זײערע אוםשטענדן. אין םאדנרײך םיט אונז רעבן זײ נאך איצט אויך, װי נבירים. אבער דו זעםמ שוין נאנץ אםט, װי םען האט אדױסנענוטען דעם טערעםאן, אםיצו םון נעשעפט, װי מען זאנט אפ דעם קינד א ״ניסר״ צו קויםן שאקאלאד, װי מען שפארט־א״ן צו נײז אין טעאטער און קויםן א צײמוננ, װי םען האט נישמ צו צארן דידה־נערס. זרובבל *) אויםצונן םון א ברױו, װאס םיר האבן דעז־הארםן םון ח׳ זרובבר, װערכער נעםינט זיך א־ן שריחות םון רער צענטדארעד ײד. שיר־אדנאניזאציע אין די' םארײניקטע שטאטן. רעד.