Literarishe bleter · 1932-11-18 · 47 (18.11.1932) · p. [Seite]

ער. 18;#װעםבעד 11932 50 בייגסעד יז)דן״-ע;ע עדײ; יל־בוניראריעןע א־־וסמד־ירטגי װאכנעלדיפפל פאר ־יפלעדאביור ■■ טגיאפיעדאוןלןונסבי יזריריד פארפלאג 3.קקעערק.וזארשיצ צוריהבליהז אוז אויסבלילז וא שבלועס מיט פר^ם. םישל שביאורס^ן) באט־אבט;... אװדא,, :עוױס איז יעדער אײגער םון אוגז עגנ צוזא־ מעננעבוגדן מ־ט; אלנעםײנעם. א נעוױהם איז ארעמאצ א פדאדוסס פון באדן, פון דער אממאםםערע, אין װעקכער עד װאסםט. םוגרעםס־ װענן האם עד זיך ז״ן אײנענעם אויםבוי, װאם קאן און מוז בא־ טראכט װערן םאד זיך... — אבער איצט, נאך א שטיס מה<ך םון יארן, םון תקוםות, אינמערעםירט מיך אין אובז אט װאם — צ• זענען מיר נעװען בלויז •עפענדךעך אויך די נרויםע כװאליעם םון ברויזנדיסן ׳צעבן, אדער םארקערט — מיר תאבן געסערעװעט אויך די שיףי יצויט א ריכ־ טוננ, װאם אונז ־אט זיך דא און דארט גע־ װאלס. — אײגנטלעך פאדנעסט מען בײ אט די פארנלײכן, אז דער מענט־ע גוםא איז נישט :אר א שפענדל, נאר אל״ן אויך א טײל םון דער כװאליע, סיס װעלכער ער װערט נע־ טיאנן. װאס ש״ך מיך — װערט מיר אלץ מער סלארער מיין אינעריעך שטרעבן, װאס איך װך מײן נאנין לעבן עפעס אראפצו־ דיננ׳ען פונם צײט־שסראם. דאפ סײנט אין סלארע װערטער — איך בין זײער *־■ אדודכנעדרוננען גיעװארן מיט דער ״היסטא־ דישער״ נײטיסײם פון דער אויםשטײגנדיסעד און ז־ך צעבליענד־סעד װעלסצעכער סולטור. שוין זײעד פרי ב־ן א־ך פא׳־כאפס געװארן םון דער שאפוננב־כב־־ב־ע אנן פא־שטאנען די גױויסע שאפ־גנס־באדײטוננ פון םאדער־;ער סונםט און װ־סגשאפט א־נם אאנעסײ־ :עם און אי:ם י־ד־שן רעב;. און שו־ן לאננ װי איך האב א־־גגעזען ר־;רו־סע באנרע־ נעצוננען און קרבגות אפירו, װאם עם האמ אניסצושסײן דאס רעא־נ־עז ־ אינטימע אינם נשמה־לעבן צוליב דעם. און דא סומט מײן אינעוױיניקסטע שמרעבונג צו זוכן און צו נעםונען א פאאיו אין דער װעאטאעכעד סוצסור נופא, א־ן דעם סיםן באדן םון סונסט און װ־םנשאםט, או־סצוסעםםן דעם פ־׳אץ פאר דעם אינטימען, םאר דעם סאמע־א־נטימען נשסה־ צעבן. — איך דערמאן םיך, םישל, םארשײדענע מאםענטן םון אונזער ױננמ. מ־ר סוטען דאך םון םארשײדענע םבייבות, און דאך האלססו — ...אט זענען טיד זיך װ־דער צונויפנעקומען נאך אן הםםקר םון עסלעכע יאר. איז עם נישמ טאדנע — םע^קומט זיך אװ• צו־;ױף, מען םארט זיך פאנאנדעד, נאנצ־נ װערט־מײלן טײלן אפ, און אט װ־דע־ צוזאסע;. און װ־ם־ל מאר תזרט ז־ך עם איבעד ז־נט אונזער ערשטער באםרײנדשאםט נאך אלפ ױננע בחורימלעך אין קיעװ? און אט אזו־ ־א־- אײן יאר־אוים נייט זיך יעדער אײנער ם־ט זײנע טרוימען, םיט ויינע באשטרעבוננען. אט דוכט זיך, אז מען צענײט זיך גאר אין פארשײדענע זײמן, און װידעראמאר א בא־ גענעניש — און יעדער א״נער פון אונז מיט א נײער אנלאדוננ, סיט א נײעם אנװוקם. אט סוס איך איצט אויױ דיר, םישל, און עם :ײען ארורך שנעל די הויפידעסאפן דײנע: חסידישער עילוי, עקםמערן; ״מאך און אװע־ :ארױס״־פעריאדן סטורענט או־םן בערר־נער סעריצינישן םאקורטעטן אס־סטענט בײס בא־ דימטן פעטראג־אדער פםיכיאטאר פראם. בעב־ סערעװ; דערגאך — ס״עװ בעת דע־ רעװא־ לוציע מיטן העבדעישן זשורנאל ״סדיסהי־ פא־ רעליניעזע־ פילאזאםיע און פכ־באלאגיע (צוזאמען מ־ט פ־אם. תד קאינען, און חײם נריגבער;), װען מיר האבן;עשאםן אין ס־עװ ״דישע קולמור־נעשיכסע; און אט דײן ״פםי־ באלאניע פון אינטימען קי^דעד־רעבן״; ״קא־ טאםטראפארע צײט און ד■ װאסםנדיקע דו׳רות־ן אן ״אפנוינ״ — ״חײם נדאװיצער״ און ״קאראהאד אדעד די םארבלאנדזשענישן םון אבירהם א־צע קירזשנער״; און אט ביסטו שוין בײ דע־ ״מענסש־װיסנשאםט״, ״דער װענ צנם םענטש״ און װיױעראמאל אן ״אפ־ :וינ-״די ײדישע נסמה״. — און טרעםנ־ דיס זיך איצט מיט דיר נאך אן הםססה םון םינף יאר, װילט זיך טאכן םאר זיך גופא א שטיסל חשבון הנםש םון אװעסנענאננענע יארן. ײארםן א ץוריסבציק און סמילא װעט עם זײן פאר אוגז בײדן אן אויסבליס אין וױיטעדן גײן און טון. איז עם :ישט טשעסאװע טאסע בײ אזא צוגויפטרעםן זיך סלאר םאכן, װאס א־ז נעװען אין אונזער זיגזאגן־װענ אײננם, דורכוים אײננס, און װאם עם געהער צום בלל... — ע, נחמן, װילםט נאד אויף אײן םום אלץ אויםנעטען און *