Literarishe bleter · 1932-09-10 · 40 (10.9.1932) · p. [Seite]

30 םעפטעםבער 1932 13ת8©2מ^ו 30 ג׳ינסעד יזןדעאעע עדײ/ 50 ״ מוסהאריפזע אי?וסםדדםגג װאעשדיפפז פיא־ ־יפלעדאפױד טעאטמדאוןקונסט ,וזארשגצ;.קקעצקין פאריקאג ב א* ל י ט ו ו א קו סעד יצאד, װאם עד האט נייצט;עיטריבן די געש־בטע םוז זײן אעבן, בון זיינע האמםן. עד איז געװען אן אמתעד םאאהם־םענגדט. א זון םון אז אדע־ מען װיאנער פודמאן, האט עד אלײן מיט אײגענע בחות זיך ארוים־ יצראנן און ויך דעדשאאנן צו זײן ווױסן, קענטעגישן און הױלטוד. ער האט געהאט א גיעגצנד־הן קאפ, געזוגטן םא־יצטאנד, א װוגדער־ באדן זבדון און א;וטע םעדעד,— און בײ גאדמארע יעבגם־באדיכ־ גוגגען װאלט עד געװים נעקאנט זײער םיצ דעדנדײבן א,ין צו נעבן. םען רארד זיך באטת װוכדערן, ׳פװעדע באדיגנוגנען, עד האט *טטעגדיה בײ דעד •טטעגד־העד נױט םיי יאדן פון אוםיענאאן א־וםװאגיעגריקן יעבן, האט עד ג״טט פאדיוידן דעם וװיאן און ד־אגנ צו יםטודידן אין א־בעטן. אײביק רעדן!" — דאם א־ז געװען אין זײן ברוט. עד א־יז געװען א םתםיד, בסד־;ערייעכט, און;א־ג״ב־ט אגנעװוידן דעם איגטע־עם צו יצטודידן אין די ע־גסטע און געפעדדעבםטע םא־ םעםגטן פון זײן רעבן. מ־ט ז״ן גאגצעד או־םעדרעבעד נע־בטערטקײט, האט פאדמאגמ אן אוםרויקן כא־ דאקטער. עם דאט א־ם געצויגן װײטעד, עד דאט ג״צט געקאגט אײכזיצן אוױ* אײן אדט, ג־׳טט גע־ קאנט זיך צוב־גדן צו אן אײגעגעם װ־גקק. אבעד אט דעד שמעגדיקער דדאנג צו װאכדערן האט בישט נעשטעדט זיין אינעוױינ־קםטע קאגצעגט־־רטקײט און םאדטיםטקייט. עד האט דעם עוצ םאר דער ״ד־שער מאםן־קו׳רטוד מיטנעטו־אנן מ־ט זיך און קייגמאצ נ־שט אדאפנעראזט. ער איז נעװען א מםתפק בםועט. ער דאט אד־בא — גישט;עקעגט נאר םאדצײדן קײן א־בעו־־קם. האט ז־ך אמאצ ביי אים םאר־ װאצנערט אביסצ נעצט, האט עם אים נעמאטערט, דערסוטשעט. עס איז ניטט נעװען אין זײן נאטור צו פארמאנן עפעם. זײן :אנניעד און אט איז שו־ן א.?־מװאק אויך נ־שטא. אויך זײן האדץ דאט אויםנעהעדמ צו קצאפן, און זײן קאפ — או־םנעדערט ־צו אדבעטן. דעד טו־ט טוט ז־ך ז״גם. עד שג־־דמ צוב־םצעך אײגעם;אבן אגדערן. דעד שט־גנד־ק־װאכדעדגד־קער װאגצעד א. ציטװאק דאט שוין א־צט באקוםען א ״הײם״, אן אדט א<־ד אפדו, או־ף יב־טעגד־ק און או־ה אײביק... מ־טן טו־ט פון א. צ־טװאק א־ז אװעק א *ב־טיק ײדייב־ע אדבעטעד־ נעש־בטע. עם דאדף עדיב דעד אםתעד םאגאנ־אם־ע־שד־י־ בעד, װאס זאצ או־םברעגנען ד־;עשמאצט סון א. צ־טװאק א־ן א־ד גאגצעד בדײט;און א־ינגאדט־קײט א־ן פא־ב־נדוגנ מ־ט ד־ אצע װאג־; ע־ונגע;, פאם־דוגגען, נעדאגנצע• ג״םן, װאס ע־ דאט אדודבגע■ כ־אבט, אגגעדויבן םון זײן ק־גד־ ד״ט אן, א־בעד ז״ן הדד און ד־ ״ב־־בות םון װ־צגע, א־ייב־״םאק, װאצאז־ב־־ן, סצאנ־ם, םצוצק, — ־ב־פעט־ע־ אצס צעדעד א־ן ־יד־שע דעדפע־, און דעדגאך םון ־אד 1893, װען עד װעדט אדײגנעצו־נן, אין װ־צגע, א־ן דעד ייד״ב־עד אד־ בעטע־־באװענוננ און א־ז א״געד פון ד־ דו־פט־טוע־ א־ן וז־י ״זשאד־ כאג״ב־ע קאמ־טעטן״, און אזו־ װײטעד און װײטעד — איבעד די תפ־סות, פא,־שיק<גנען, ױאגצעכישן םון ־טטאמ צו שטאט, און דע־כאך אין או־םצאכד, און װידער אין רוםצאנד; רעװאצוצ־ע, ארעםטן, אונטערערדישע אידבעט, כםח־דיקע גאבשפ־דוכנען פון רער צאדישעד ׳זיזאגדארמעד־ע און דע־נאך א־ן ־ארן ארום דורך דער ארבעטער־ און פויער־מ־רעגידוננ; קאםױ א־ן זײן פארטײ אין ״בוגד״ םאד יידישעד זעצבסמבאשטימוננ, פאר דעסט םון ײדיש און ײדישעד קוצטוד, און אזוי ביזן סוף סון זײן שװער און אוםרו־ק צעבן. אמבעסטן װאצט ער עם נעװים *צײן נע־ מאכט — די טאכאגראם־ע װעגן א. ציטװאק. די עטצעכע ״בצעטצעך זכרוכות״, יװאס ער האט נענעבן אין זײן בוך ״װאם נעװען׳״ בא־ וױחן, אז ער איז סםונצ נעװען צו טון עמ און עם איז טאקע א נרוי־ ט קוםען װאם ב״ ד אין װעצבע עצעבט, ,א־יב־ק הע: יו־קײט א,,