Literarishe bleter · 1932-06-10 · 24 (10.6.1932) · p. [Seite]

גר. ס\ יץןי 1932 פס׳װ־מבםסו יעןע א־־־וסטדירטני װאסשדיפמ פא־ ־יילעדאפיוד טעאמגןדאוןקונםמ 50 עדײ/ נ׳יגסעד יןדז״ז/גע?־םש־־או דמז פארי?>/ג 3.קקעעק־ין,וזארשע. סאקסיס ג#ר ק י ווי אזוי דאדל ם ע ן שדײנן ד\רנרג\ אײזמר א ריזטרןזר״פיוזו *.אלמגזי?*.) זי אפשר אנװענרן צו זזזעצסע ביבער פלאבעחם, זוי ״דער גסױז םון היליהז אנטאני״. אט דעם חזזיקז מעבמ״סן קלאפ אין בלןוק םון סהעפטיציזם ׳געװענדמ הענן דער הירך און רעליניע. כזעגלעך, אז ״םאצאסבא״ סאדערט ידי היהף םון א װעדטערבוך, און זיכער איז, >>ז דאס בוך םאדערט א קענטשאפט אין נעיש־בטע. /ובער צויט די רוםישע אייבערזעצונגען םון די ראמאנען ״מאידאם ב/װוארי״, ״דערצױננ פון יגעםיצ״, ״בױואר און פעהישע״ און דער דער־ צײצוננ ״אן איעפאך האר׳ז״, איז זיך שױוער םןורצושטעצן, אז אט־די מ/וגוסעונטאצע האנסטרוהציעם םון פשוטע, דורכזיכטיה־ ההארע אדן, אין דער אײנענער צ״ט, אײזן־םעסט צונויםנעבונדענע וועדטער האבן שוין םארצוירן זײער אוסצוריפצהאםסן טעבניש־ באצערנריקן באדײט. מיר דאבט זיך, אז די דערוױדערוננ םון םוצא־ און זײנע אנהעננעיר דשרוצירט זייך אין עצם און איין איר באהאצ־ טענעם כדין צו דער םארטײדיהוננ םונם רעכט צו אירבעטן שהעכט. די העצדין םון איציענהאװם ראמאן ״די ם״רנדיקע אקם״ — האט נעפצאצט טאהע דערפאד, װאם איד ביאטער־אצ איז נעװען שצעכט באארבעט. איך רעד ינ־שט ווענן דעם ראמאן, נאר װעגן א נעװיסן טײל םון צאקאמאטױו, יװאם איז כײמ א כייװן נעמאיבט נעיוארן םון שיעכטן מאמער-אצ. ׳איציענקאװ איז א טאצאגטםוצעד מעגטש און, איך מײן, מען קאן אים נישט חושד ז״ן, אז ער פרוװט טיט יזײן דאטאן באשטעטיקן דאס רעכט פון םראצעטארישעי שריי־ בער צו באארבעטן דעם מאטעיריאצ םון זײערע אי״נדדיהן נאכ־ צעסיק, אויף גייך, וױ־עס־איז, איב• נאד גיכעיד ״אפצוארבעטן״ און באהרוינען דעם פראצעטארישן שטערן םיט דעס קראנץ סון רום. איציעגקאװ איז אן צװײםצ טאצענטםוצ. אבעד ער אט אפכים דעם חסו־ון, װאם איז אן אצנעמײ׳נער כמעט בײ אלעי םראאעטארישע שרײבער — וױיגיק װיסן. אויב איך מאך נישס ק״ן טעות, דארף מען די סיבה סון אטי׳רעם יחסרון זוכן א־ן דעם שוואד־אנטוױהצטן םא-אאכנ צו צערנען און אױסבדײטן דעם יזאפאם םון װיסן. א חוץ דעם צוױ׳ננט דער דאזיקער חםדון אונזעדע ציטעראטן זיך צו בא־ רימעין םיט דעם נישטיקן זאפאם אוייבעחםצעבצעכע נישנדזדוחכ־ געט־אכטע קעגטענישן, װאם זײ םאדמאנן, און הורך דעם שרײבן ז״ אםט װיצידע זאכן. אט, צסשצ, אין א״ליענקאװם ראסאן: ״אר־ בעאצאנן נראבן אוים םון צײם איבעדבצ״בענישן םון מאטאנטן, םוקםן און צםון־הירשן״. מען דארף דאך װיםן, אז ״אױסגראבן םון צײם א״בעדבציחבעגישן״ פון פארה־סטארישע חױת איז נישמ קײן ספעציאציטעט םון ארכעאצאגן, און א םוהם קאן הוים צוגע־ רעכנט(יערן צו סארהיסטארישע חױת. װײטער שרייבט איציעגהאװ: ״טכשםים בא׳קוםעין גאצד צויט די רזמעפטן םון די אצבעםיהער״. צװישן די שרײבער אין פדא׳נה־ײך האט זיך םאגאנדערגע־ םצאקערט א הייסע פאלעמיק װעגן דעס, װי אזוי טען דארף שרײבן. א.טראגע זײער אן ערנסטע, װאם איז אויך אונז באקאנם און װאב איז יגאוך אויך בײ אונז נ־שט נעצייזט נעײאי־ן, װ־ דאם באװײזט די פאצעמיק ארום א־ציענהאװס ראמאן ״די ם־רנדיקע אקם״. *ך־־ין ״יםזר״״י ' .?״י£י* וזאןוזים גארוןי אין םראגהרײך א־ז דער ויבוח אויפנעהויבן נעװארן איבער דעם בגך ״טענצעך ברויט״ םון אינרי םוצאי. די ה־־ם־קער דער־ קצערן, אז םולאים ראסאן איז שצעכט אנגעשריבן. םואאי אצײן דערװױ־ערט קעגן דעם און ער װײזם דע־1ײ אן, אז די ביבער פון א׳זא װארט־קינסטלעד, װי, לםשק, פלאבער, קאן מען שוין הײנט נישט לײענען אן א ותרטערבוך. איך נעם זיך נישמ אורטײלן איויף װיםיל אט־די דערװידערונג איז בארעכטיקמנ איך מײן, אז מען האן *םיר נעבן דא דעם אדטיהל םון מאהסים נארהי. א ר״ שטעלן אינם אדטיהל זענען שטארה אנגעטאסטן אויך םאר אונזערע שרײבער, און םאר די פאתזעלטענ־שן אין אונזער קינססלערישער װעלט. רנו.