Literarishe bleter · 1932-05-20 · 21 (20.5.1932) · p. [Seite]

צים אגדעגק םין אליעזד שםײגפ#דג 20 מאי 1932 גס;מ1 20 נ׳יגסעד ר$רג8נג 3רײ< 50 גר. דססרארישע א־־ופגלדירטגי װאםשו־יפמ פאד ־יבלעדאפ־־ר ■■ פאי׳דאג^קקעצק׳ך״־ש־ג ־־ טןיאפזגןדאוןקונסכ! יזדויד ב$רב9 ל^ז^רננ^נ^ / נ1ק$ר/נשם נ ע ם ק ב ד איונז האבן נעהאט פון צייט צו צייט דעם אומםאדנרײכאעכן כבוד צ.י זײן ז״ן אכמילז, זײן אמבאםאדאר? :אר דער ע־ק־ זועלן מיד מוזן מודה זײן, אז מ־ר, גי־טט איזוױ טענט׳נזן סרידאעב־ע, וױ ״צײ װ־דיז־רטע״ צ״ט, װאם הויבן יגײעט אויף חציצה הויך אונזע■־ קוצ, צוציב טעמים סון אקוםטײען װוי״צקצאיגנ, האבן זיך :••עט אװעק־ גע־צמעיהט אויף חי ׳ם״ד־װענן צו יםרייען: ״ם׳נעםיגט זיך צװישן אזגז אן אציעזר צטײגב*־ג! קומט, יאמיר װאכן, ט־י זאצן א־ם גי־טט סאדי־דן, וױיצ כ׳װעדט חריוב א װעצט״! מ־ד זענען געװען בא־צ״רן אויף זײן ח׳צבון! א־ז דעדםאר ינ־׳צט בײ זײן אפענעם קבד אויך דעם דעו־ט־טערנדיקן צו ז״ן), גישמ דא װעין מ־ר טון די ׳צובעה: ״ם׳זאי םארטד־קגט װעדן אויגזעד רעבטע האנט, אויב מיד װעין א־ם םאדנעםן״. װער קען א־ם םארנעסן? װעד וױי א־ם דען קענען םארג־׳ססן? מיר האכן זיך דאך געיאזט טון אים איי־״עמע׳ן, עפענעגד־ק מיטן נוטן וױין פאד דער איג־ װא׳זיע סון זײן ני״םט, אי׳ע װעגן און ׳עטעגן, וחאם םירן צו אונזער א״גענעם ג׳טםה־צאגד. װאס מיר האבן ני׳שט נעמון פאר אים — דאס זאצן מיר יהײנט יכ׳צ־הםחות םקײם זײן פאר זײנע נדוייםע װערק. ארו־סנעצוינן סון די ׳ציסלאדן, אין װעצכע ם׳הא׳ט זײ געהאצטן םארזיגצ׳ט דין שטעגדיק ׳עעםעד־־נדנ און בא־ ני״ענדיקע אומציוסריידגקײט, זײן גאוגות, װאם את נ׳עורען צו_דער־ זעצובעד צייט א׳י קװאצנדיקע םםאגטאגישקײ׳ט און אי אומדחמנות־ דיק שצייםן, װע׳ט דין ווערק באיד״׳טן אן אומגעא׳נטע דערנרײכוננ. דין װעדק װעןט םראקצאסידן דא׳ם, ׳װאס מיר האבן פא-״שסעמ־קט צו דער צײט ארדיסצו׳שרײען: אז זײן שאסונג איז אײנצ־ק א׳ין איר ארט. עס װעט אבער איויך פראקלאמידן, אז עד אצײן, דעד מײםטער, האט אריבערנע׳עפאנט איבער אים מיט דין גרויסעד נ׳שמה, װאם איר אביסבדױז האט נעשיקט דעם געראנק אויסצוקוקן און צי נעםוגען דאס װא׳רמ אויף װעלכן נישט װעיחעם און גי־טט מויצן האבן א ׳טצי׳טה, א׳ון ׳װאס ניט אםיצ׳ו דער פיזײצער אויםצעװננ דעם;ײסטיקן אויסזען םון עליה. ננ ײ ם א ס ע אציעז׳ר שטײגבארנ אייז טוי׳ט■ די גרוים פ׳ון דער אבידה װעט די ליטעראירי׳מע וחע׳לט קענעין באגרײפן א׳ון אפ־עא׳צן עדיצט■ דעמאהט (און אפשר אויך דאן ני׳שט איגגאנצן), ווען ס׳װעלן גתגלה װערן זײ׳גע ד׳יזיק׳ע װערק־ דאס ׳װאס פון צײס צו צײט האט זיך אפנע־ ׳שפאך׳טן און א צו־בט כ׳עטזן א קצײגע־ בדאבטײצ סון די, האט גאד נעקענט געבן ׳די השעדה, די אג,יננ פון דער שטײנבארנישער שאפונג. סיר (צאטיר יזיך סורה זײן), טיר, װאס תאבן זיך צו אים רעחנעגטועדט סיט איב־ שאפט, גי״ן מיט אהבת־װדש, מיט דעד פרײד פון תמיד ױם־סוב, אויף אים נעגאפט װי אויף א יװונדעד. נדר האבן דעדהאזט, ער איעבן בצמצוס. און וױי׳ל ער האט אוגז אפנעצאר׳מ דעד־ סיט, װאם ע־ הא׳ט אוכז אצע סאר באנריקמ מיט א נײעס פאעטישן נם, ארעד דאם איז גאר נעװען אן אלטע־ קוגסט־יעע־עיװר, װאם מ־ר תאב* געהאצטן, אז עד איז םו׳גם עי־־עטן װארף םון פעדער ארײן אין דער אייביקײט םון קצאסיצ־זם און דער מײסטע־ האט אים נעגעבן נײע אומנעאנ׳טע גיעוצצזארסוגנ, — ויי< זאנ איך, ער האט אונז אזיוי פא*־־ נא<5טז, האבן מיד נע׳סײננצ אז אזו• י*ימט אונז בםירוש. מיר האבן זיך באנגוגנט אין אונז און צוױשן אונז (מיד זעוגען חאך סעורען ׳די אויסדעדוױיאטע סון דין נ־ויי׳םער ס־יינט׳צא׳פט) װענן אים זיך צ׳ו שושקען; מיר האבן יוצא געװען דזס־סיט, װאס מיר האבן זיך ארײן דערצײלט, אז אין יערן װארט, אר׳ױסנעדעדטן סון סײ׳םטער, אין ייעדער םוין אים אננע־ שדיבענעד שורה, הו׳יעדט דעד נײסט םון הויכע װערסן, דעד נייסט, װעגן װערכן ׳די ר־עגעגדע ניט איבער, אז ער איז ם>־ן צוױי טויזנט יאר אן אין ג£ות. און נישט ראנג איז ביז דעמאילט — עם װעט נעשען! — רער נאמעין פון אר״עזד שטײנבארנ װעט זייך פאגאגדעדבריען צו א רע־ נענרע םון די סארברירערטע סעלקעד־ריטעראטודן, װערן מי־ דען ימנען ראן עפעם אגדערש זא׳גן, װי גאד דאם, אז םיד האבן די נרויסע זבי׳ה צו ילעבן טיט אים אין אײן צײ׳נג אז פעצײר׳טע צװישן *) טחױיער־דעדע, געחארטן אויף רוטעגיש, בײם אסענעם קבר נון אריעזר שמי״נבאוע א׳ין טשערנאװי^. (מ־ד האבן דאך :בוד אים מק: אריטוד טװזײובארג