Literarishe bleter · 1932-04-29 · 18 (29.4.1932) · p. [Seite]

(!2 *ןפד־א 1932 29 ננxנײנםער ,>)רג ל־בוצדאריעזע ולי לי״ילץײררל ך■ אױמסםרײתמ ₪₪ ■— 1 װאכגשדיפט פאר ^ש₪2₪₪₪₪₪^₪י* ־יכלעראביוד־ 1■ טעאפןןןדאוןקונםמ פארהאג 3.ק?עצק*ן,װארשע זיצצצצגסצד יארצײס סק יצחק לײבוש פדץ א ווײניק באקאנטפר אינטערװױ פדט.י. ל. םרץ הערמע ב־אדער, איטעדארייטעד •עאסז־שפיא, נייםטיהער אנאניזם אדנ״צ. דער־ו־פמ אב־סל אימפאטענטער יצד־הרע... \\טג\ רנזםי ײריט\ סיעאסיער. פראגצ.• װאם, דענקט איר, א־ז רע־ איצטיקער צו־טטאנד פון א,י:זער ביכע און װאם דערװאדט איר, זא־- פון איר װערן? * עגסיפסר.• ראם טעאטער מוז האבן ד־ זערבע מ־טל, פא־מען און צ־א (א־י־״צא־י;־•טט נועדצאי. ציל\ און צ\\עק\ האבן נעצי״ד־־;ער), װאם ד־ ייטעדאטור. עם כיוזן ד־נען דעם _ גזצכנזסיר דעיר צױטטאנד װאיט נעװען דער; זעאבער טרו־עריהער, װ־ בײ דער א־טעדאטור. הוכוט אבער צו נאך א טאמענט: דעד ׳שו־יטפי־ טיד םאױע*טאעכז דא אן א־נטעדעסאנטן א׳ינטעדװױ, װאס פרץ האט געגעען אין יאר 1903 אין בעריין דעם ײדישן שדיםמ־ ־ניטעלער ש. ם. שכעעפאי װעאכער האט דאן באזוכט אײראפע א־ן שאיחוח פונם גױ־יארקער ״טאנעביאט״. די ארע סראנן האט שנעע־ *וא דעראאננם פרצן שררפטאעך, און אויך ד־ תשובות זענען דורך פרצן אויםן ארט געשדיבן געװארן. — דער אינמערװױ א־ז שפע־ טער דורך ש.?נ שנעעםאל םאדעםנמיענט נעװאדן אין אברהם הײזעטם זאסלהעםטן ״אײראפע־שע איטעראטור׳• (װארשע, 1910), וועלכע זענען איצט א ־יזר־הםצ־אות. פרצעם ניענצנד־תע, טרעפ־ אעכע געראנקען װעגן דער ־יד־שער ליטערא־ טור, ײדישן טעאטעד זענען צונעטאםטן אויך םאר דעם כאראקטעו־ און צושםאנד פון דער ײדישעןי?יטעראמור און טעאטער בײ הײנטיהן יער, דער צװײטע־ מאן נאכן או־טאר און אויך א•; ב־ת־המדר־ש, שוי און כייט דער נאנצער ארעםק־־מ און עםטעטיש־ער א־ננאראנץ... א דאפ־טע עם־הארצות... אד־נר דער שוישפ־אער קוםט פון א פרענידיגר ב־נע, װ־ אמאר דער או־־ טא־ פון דער פרעמדע־ שוי, א,ון דעטאאט םאםט ער;ישט פא־ דע־ ״דישער זאך... שטײט דער טעאטער פ־א נ־דער־קעי א־׳נ די ל־טע־א־ טו־. עש א־ז ט־אנ־־קאמ־ש. װע־ט עם א םוראנאט א גסםוגררסנטר... ד־ אפערעטע, דער אײכטי׳קינסםלער־שער שאמפאנ־ער־שו־ם, װאם װערט געגעבן ב״ ד־ אומות העורם דעם ר־־כן, א־בערנענעבענעם בעי־הב־ת, װאם װ־ל בעםער פאהדײען דאם;ענעםענע, װעיט ב־י אונז, א־ן א םארג־עבטער פארם נענעבן דעם פאיק, װאס רארו־ גײםט־ק ב־ו־ט, א־ן עס ותרט רואינ־רט. און ד־ בינע, אוגוסר ב־נע, שטערט ז־ך נאך איס צװעק און צי-ל און װיל דעד ד־סטע־ זאי איר ׳ד־נען, ער זאי ז״ן יוי ב״ איד בהן, װאשן ד־ הענט ב־ים עם־ האדץ, װאם קען :־שט ד־ עבד־ פון דוכן... א־ך קען קײן אײנציקן אה־טאר, קי וחומד, א טעאסער־דירעסטאר, װאם זאי ז־ין באהא׳װנט א־ן דער ײד־שע׳ר ריטעדאטור און זאל קענען ײילן... ער װארט, םען זאל צו אים הומען, פא־ דין סטאר שרײבן, פא־ זײן האספאעהט... איון די הוגסט... זי וױינט! ר\סוג\ ױגןב גארדי\ א\\ א. גאלרפאר<\\. ניראגגו.׳ אויח ײיםיל וױ״טער אדער צוריק האט גארדין גע־ בראכט אוגזער בינע םון נאלדטאדעכען? טא׳נ. \\<זג\ רמר ײריפזצר ליסימראסױר. חראגפ■ װאס א־ז אײער מײנוננ װענן דעם איצסיקן צושטאנד םון דעד ייד־שעד ליטעדא־ טור? (גגסופפר.• ו\ א סירוינזריללזר, סואל(\\סי אלײ\ רײכט נישט אויס, מען מוז האבן קינםטרערישע אויסביא־תנ, פיליאםאםיש װ־סן, װעלט־אנשוי־ ׳,ענ, העכערע לעבנס־אינמערעסן. בײ זײ — אונױוער׳ם־טעט, וױינ־הםטנם שול, װ״נ־הםטנם ביבליאטעקן־באזוך, אויםשטעלוגנ. אונזער עא סערער שר־סטשסעאער איז ארוים םון בית המדרש־םײלאסאםיע, פון םײמאנידעם, םעד־ה גאון אדנ*ל. א־לס ק״נםטער־ש םאהב־אד — ד־ ביבל, דער פ־אפעט. דע־ ױנגערער ש־־פטשטע־ דער קוסט פון סאלק... עד האט ואר טאלענם, אבעד ארעם איז ער, װי דאם םאלס, א־ן װיסן, קת&טבילדוננ און עטיק... 2) די צוהונםט פון דער ליסעדאטוה א־ו אפ־ וזענגיה סון דער אגטײ״יזליוננ םון דער ײד־שער שול, נישט :א־ פון דער סימ־אג אין דער שו< נאר אויך, און הויפטזעכלעך, פון די הענגשטאנדן. ויעאן זײ זײן ײריפז — ײעט וײן א ײד״שע ליסעראטוד, אז נישט, נאר די ײרישע שסראך און אלנעמײ׳נע קעגנשטאנרן — א שוראסעו־ אאהלאנג םון דער א״דאפעישער ליטעראטוה אוױ־ יידיש. א-לזא — אי סוראגאגב אן העכערער בילו־וננ, אן העכערע לעבנם־אינטערעםז קען זײן נאר עטװאם דעהאדעגטישעס. בײ די אומות העולם הוטס דעד רע־ האדעגט צווױשן צ\ױי װעלוטהאנשוױנגען, סון װעלסע איהנע נײט אס, די צוױימע הומס ערשט. צײישן אד־מטאהראט־ע און סא־גבעעו־־ טוםן בורזשואזיע אוי ארבעטער־הלאס. דאס אילטע באנייםטעדט נישט מער, דאס גײע — נאך לישט, הומען סראזן, פינטעלעך, סאר־