Literarishe bleter · 1932-01-08 · 2 (8.1.1932) · p. Seite 30

ליסע\־<ן\־י8>(ז 2 (־וס*.) ץ זייס 30 אונזער קאנהורס♦ (ם׳האבן שװאצבן שסיםן איב, ווען ם׳זואכם גאך גײמט דער מענטש...) — און פישצעך — זיצבערן־םינתצענדית אין זון — זיך סוליען צאםלדיס איבערן װאםערדםלאך :אד זײ... היילית־רחבותדײן די נאגצע עדד!... דער סאד — אויך בארנ — צעבליט, :י״ך וװי בא׳םנײט, צװישן לןזנהעס — זײדן־גרין — צעשפרײט; דער היסל הויך צעלאכט, נלײך ם׳װאלטן זון־שטראין געסיציט בארװעס זײנעם ב״ דעם האריזאנט... דעד מזרח־ראנד אין זרוחה־גלומ איז א םזבח־לאננ, װו ס׳אפםעדט זיך די זון ם*־ אויםליחוגנ םון טאג; אין װי״סע תיטלען די בעדיאזעם — כוהגים צעשטעלמ אין םעלד — און ם׳רויכערט זיך דער טוי, וױ סטורת, אויםן נראז. זאלבט באגין טיט םרײדיפער מנוחה עדד און פעלד, און אלץ זיך ב$רט אין טוי, װאם רינט םון צװיינ און בלאט, זגון אלץ זיך טובלט אין דער שיין, װאום פװאצמ םון אומעטום (און םון דער זון), — און אלץ פארטון איז ׳טטום, נעהײטניםםול מיט זיך אליין, נלײך װי א זאט־צוםרידן יןיגד בײם שםילן זיך, און אלץ אין שמײכלענדיקער רו םוגם באגין נײט־אויו*: אין תויך, אין וױיגג״ ייי4 אװכט אין שטאט דערשראתן האט זיך דער טאג און בלאס איז עד נעװארן. עם זעט דער סאנ, װי פון ים שװימט די נאכמ ארויס. װיל דער טאנ אנטלויםן, לויטט אים נאך די נאכט און בײםט שטיקער טאנ אם און באלעתט זיך. תציננען גלעתער: נלין! נלאן! נלין! נלאן! האבן גאםן נלאתן־קלאנג דערהערמ, האבן זיי בענמש־איכט אננעצונדן. נייען װאלקנס נאך דעם טאנם לװיה םרום. אינט דער טאנ אןיח זיידענער םיטה. װי׳ל איך אויך נאכנײן נאך טאנם צװ״ה, שטעאט מיך די משונענע נאכט אס — אזן רוםט זיך אן צו םיר: ״נישט נײ! שטײ און תוק! שוױיג און הער!" 9ײי ב ע 7 ד באגין אין נרינעם םוך פון נראז, אין נעםט פון בערג — אין װײט — םון רויטן הימצ־שאל בריט־אוים באנין די זון_ ס׳פארנעמט די ערד, ם׳פארנעםען םעלדער, װעלדער, סאד און םטאװ, ם׳פארנעטט די אזיערע בײם װאלד דעם שטילן, םרישן אטעם םון באנין... און בערגלעך רדנדארום זיך טשוכענען אין שײן, װי קעמאען אין דער מדבר... פוצ דיט םשכן־רו דאם גאנצע פעאד!... ם׳דוען צאנקעם אינם טורםצ־נרויען טוי נעהיצט און שצאנן םונדערװײט מיט נעםצדיקן נרין... די תבואה־קאסטנס — נאצדז־נדיז — ארום דעם װאאד צעשטעצט; דער װאצד — א צעצטער טרוים דער ערדם, װאם װאר נעבציבן איז םון תורצער זוכיער־נאכט... א שפינצ אננעהויכט — די אזיעדע געפאםט אין ראם םון בצוסטש — און ם׳צא&צען, וױ די פיאװקעם, הויכע םאםנע־שטאםען אינם ײאסער — טיו*, און ס׳איז איד נרוגיד דער ראז און בצוי נעװעצבטער הימצ םונדע-הויך... הייציק־שמײכצענדיקע שצװה פון באגין!״. ם׳שצאפט נאך שפין און ביזז און שמעטערציננען אצערצײ נאד זוימען איגם כישוױ פון דער רו אוױי פײכטע בצאט און בצום... נאד װאך זענען די פײגצ איגם װאצד מיט היצכיקן נעזאגנ און שמױי פון בוים־צו־בויםן יאר װאך — די בישצען אוױי איין דויטן פוס — אוױי ראגד םון צװײנךנעסט אוױי אצטער ראד — רערשטויגט... נאד װאך — די שאזי מיט העצדזער, וױ טרומײטן, צו דעד וױיט צעשאצט, װאך — די עופות אינם חוץ צעקרײט, צעקארהעט בקוצ־רם און װאך — דער הוגט אויה קײט צעקצוננען און צעשפרולנען אין דער הויני־יק־שטיפערישער צוםט... די שװאצבן — קויציק־שװארץ — מיט וױיםע פעדערז־װעםטעצעך אויה ברוםטצעי זײדן־נצאט, מיט דינע פעבעי־עקעצעד — צעשפרייט — זיי טאטשענעי די הויכז מיט נעצװימש און דרעצעװעז. אט וױ מיט זיצבער־ענבערצעך, די צופט און צוקן הארט איבער דעד אזיערע אינם נעפצי, נעשטיױ 53482353484848235353532353482323484853482353234853 B/+/::+//..6.//:::///D