Literarishe bleter · 1932-01-01 · 1 (1.1.1932) · p. Seite 8

9 4 ריריס\־\\\־'עיע ברמגזטו ג\ס. לסנ>4ו ו און הערן זיך נישט אויף צו סרינז טיט די סלאםיסעד. א רויטער ױנג, א דארער, מיט א שפידיס פנים פון א םוסם, זאנט חכםות, םאבט משונענע העױות, רעדט פארשטעלטע װערסעד, האאב־תרנום האצב־טערסיש, און נישסערט אין אלע װי־נסעצעך םיט א פאר נרינע אוינן פון א סאטער... א לוננען־סראנס מי״דל, מיט רוימע םלעסן אין לענגלעך׳א&נעעערטן פנים, זיננט הייזעריס סאזאקישע און אוסראינישע ליבע־לידלעך, הערט נישט איויף סײן אײן מינוט זװ רויכערן און צו בלאזן דעם רויך מיט דער בײזער ערנםטסײט םון א סענטש, װאם טוט •4פעם מיט מםירת־גפש, און זי זעצט זיך יעדעם מאל אװעס בײ אן אגדער בחור אויף רי סניען. זי רערט נראבע ד״ד, האט א שם פון א בעל־תאװ׳הניצע און װיסיל סאל זי טרינסמ עפעס אויס, שלאגט זי זיך, םסאמליעט, װי א הונט און חלשט... םאלע סוסט אהײם שפעט, צעדודערט סון אננעהערטן ניבול־ פה. טאטע־מאמע שלאםן שוין, אין סיך ברענט ארײנגערוסט א נאםט־ לעספא און ם׳שפירט זיך מיט מויז און שימל. זי עםט סאאסע סאר־ טאפל פון א טע&ל ארוים, טוט אוים א צעםליסמן ברודיסן זאס, צ־רעװעט אים מיט צעשטאכענע פיננער און הערט נישט אויף צו סאכן מינעם סענן א צעבראכן שמיסל שפינעלע. איר לעצטע האםנרננ איז צו װערן א פילם־אסטריסע. זי סוילערט אוים א פאר אויגן, בלאזט־אן די נאזלעכער פון איד נראבלעכער סארטאפל־נאז, הויבס־ אויף די לױ־ן, װי בײם דענטיסט און סאן נישט םארגעםן, װאם ם׳האט איר נעזאנט דער ײדישער םיאם־רעזשיםער, דער פאן זײדא־ זיידאעװםסי, װאם שמינסט זיך, שלאםט ביז דרײ בײטאנ, םראנט סורצע הויזן און נרײט שוין יארךלאננ א פילם װענן דעם נרויםן פאט־יאט בעדעס יאםעאעװיטש. דאם לעצטע סאל איז םאלע נעװען בײ אים מיטאנ־צײט מיט א פראטעסציע־בדיװ פון א זשורנאצ־םט און םיט זעסם נײע פאטאגראפיעם. דעד פאן זײדצ־זײדצעװםסי האט זיך ארומנעררײט אין זײן צאגנער רויטער פיזשאמע סיט די נעצע בצוסען, האט סעגן שפיגצ מיט א צװענגעצע נעציפט האר םון זײגע ברעםען איון צו א־ר האט ער נעטענהט סיט נדצות און פון הינטעד־ װײצעכץ: — סאן זײן, םירן אײך אויםנוצן... נאנץ םענצעך... — דעד עיסר — נעדוצד... א סך געדוצר!... זײט 8 — הע, םאצע?... א הינטיש צעבן, װאם?... םאראיארן האט םאצע שוין :עהאט א חתן, א הויכן, דארן בחור, אן עצעסטרא־סאגטער, ם־ט א צאננעד אפנעשײצטער נאז און צו־נאענטע סצײנע א״נעצעך, א־יביידפארוו״נטע, ווי בײ א געשצא־ גענעם הונמ. דער בחור פצענט סומען צו איר אהײם יעדן אװנט פונסט אכט א זיינער, האט אפנעווארט יעדעם מאצ אויף דעם מײדצ שעהן־צאננ, אויםגעטרונסען עטצעבע נצעזעד טיי מיט ״אויגן״ און נעשפיצט מיט דער מאםען אין ״זעסס־אוךזעכציס״. פון צאננװײ־ ציס״ט םצעגט ער ארו־םנעםען זײן מעסערצ און אזוי צאגנ נראבצען ערגעץ צװישן ד• דראטן בײם סופ־ט, ביז ם׳פצענט ווערן פיגםמ־ער. װען נישט - פצעגט ער זיך אויםציען אויף דער םאפא און צע־ שנארבן זיך עובר־בטרדיס און מיט א פײױ. די צאננע שפ־צ־סע נענצ זײנע זענען געװען רויט־צאסירט און פוצ סיט בצאטע און ם׳האט זיך אצעמאצ סון אים געשפ־רט מיט שװײם און בענזין. אין דער צײט, װען ער איז נעסומען, האט ער פארר״נט א ראריא, פאר־ ראכטן דעם אוױון אין װאנע־ציםעד, איבערגעשטעצט די סיך, ארום־ געסיטעװעט רי פענםטער. חיהצע פצענט טענהען אונטער דעד נאז, מיט יחםנישן חוזק און חניסה צוזאמען: — נאצדענע הענט... בריציאנטענע הענט... װויצ װעט זײן דעם ווײב, וואם װעט א־ם אנסרינן!... ס׳האט עטצעכע מאצ נעבארגט בײ אים נערט און נישט אפ־ נעגעבן. בער־ש בײן'פצענט אויססנעטן פון שטיסצעך ברויט שאך־ פיגורן, אנשדײבן אויפן טיש מיט סרײד א ״פעצד״ און שפיצן םיט אים. פארשפיצט האט אצעמאצ בעריש. ב״ם ייד םצעגט שװיצן דער הויכער שטערן פון בושה און עד האט אים נישט אויפנע־ הערמ צו ז־דצען אויף צשון־סודש: — חמור! — האט ער אים גערופן מיט א נ־גו;, נעביםן שטיס־ צעך בארר און אויםגעשפינן. — וװ נייט דער זסן־ססרא, הא?... עדנעץ מוז ער דאך גײן, ערנעץ!... איצט האט דער בחו־ או״פנעהערט קומען, און םאצע װערט פארםאצן אויף נאנצע געכט. אצע עטצעכע טעג נײט זי אויף א ״ביבסע״. צעשויבעדטע צ־מעראטךאנפאכנעד, סיט האצב־אויס־ געסראכענע צאננע קודצעס און םיט שסוצ־סע קעצנער, צײענען צאננע פאעםעם םיט א נסרא־נינון, פאפען שטינקנרייקן טאבאס אין פײקעם פאלקםלידז1ד 111 — אוצר, נוס\ וזיר די פיר, נויעראפסי דבר אווגאר, ויטסי רנור סלאװ, װאנו נפדויטרפ פס בײ דיר? נזױןלאפא רטר אװגאר, וישסי רבר וזלאװ. — איך װיינז, איך װײז, ואר איך האב װורא, אלט וטוװ איר װיר אײ\ נזװורוז, ע״ונורװ בו ליבט פו\ דטר װטרװ, או\ רנורואך — א נזײג גטננוװטלװ. צ י ג ײ נ?ו י י ש 1 אי\ א יטד\ איורנורװרי בײװ ערננ\װ\ •ײ\ פו\ ליכװ, פרעג איך.■ ״װו איר ערייי או\ װאפ\ װיר ראװ גנװיכװ, ויננוװ װיװ\?לאר\ וואװנור או\ ויננוװ װיװ װײרװ\ װוי, ואר װיװ װײ\ וזײװטר װרטר. ז/ י זי י ק ןן ' ■ץ פאדשידענע א ונגןריע 1 ארנוװ בי\ איך. װיר װנולװ גארויננוװ, װיפנולװ װיר ואר דטר ביװ\. װרײלטך בי\ איך, ואר דאװ רטעל איז אויף װיר צעריװך לטכטר וזאב איך, ויפ\װ?ײ\ ברויװ, או\ ויננ\װ?ײ\ װײ\ אי\ לנולנור, בײל איך װײ\ װארװטג\ איבטר, װרטף איך ויס\װ וזײ\ הטלטר. 11 כיהאב דיך ליב, ואך װטר, ואך װטר װי רי װויב רטװ טאר\, או\ או איך װלוװ װטג\ ריר, נטװטכװ װיך װי א דאר\. וינטװ טײ\ װײב האװ ריך גטב\יר\, ואר רי רויז אלײ\, אי\ װײ\ װלוװ בליװװ רו, װײרל, נטטוטר ואך פו\ ננ\ײ\.