Literarishe bleter · 1932-01-01 · 1 (1.1.1932) · p. Seite 4

41 ריױזוגאריפװו גלפװפר י\מ. וסס*1 ן 4 זײט \י\\ 9אל\, א?יאזג \אך א?רא\ג. א\\ א\יג\ברפכ\ סלפג\ גזיר װ\־פר\ פ\\ ליכגרפר, ט\א9\רפר סרײר, א\\ \\ײגפגרין פלפג \ייר איר פ\\\פר\ א ריגג צ\ 9ארכלײכ\ אי\ ןײס גו\ ציפ\ אלץ גגײסיפר רגרר ר\ר\\ז רפנז \ג\גרפר 9\\ ג\יל\ אג\ גגײ, צ\ יפב\ פאר הײליןפ \ז\רגגז א\\ פ\װארכ\ גזיגו פפסװסײסי גזאר גײ נױ-יארס, 1921. גי 9לפגס אגגי רפר\. אג\ גגפר\ בלפגסי אלז בג\ א ליבפזאפסי באגזפלסי,■ איר בלפג אי\ רפסי רגר איר\ גזפר\ רפגז רגסגר\ בפר בג\ רפר גגפלסו. פלפגס רא\ אי\ באגיגפ\ אי\ פ\סייל\ נפ\ז\יבפגפפ פבפגג גפפ\פ\, אג\ רגרכגפלגיכסי פלפג איר גיר ביל\ א\\ וגגנדפר פארגזגילפגפ גפ\. אג\ לגיסיפר, אי\ רורכלגיכסי אי\ \גײגז\, פלפגסי אגיבגײג גזאר איר גזײ\ גפזאגג, ראגז בײגזיזזפ גגארסו גזלפגסי גיר רײגז\ **?** ** ** י•* ־״•< ׳**?** ל י ג ג *איאיא ןגזבפציפל גזאר רפגז סס\ג סי\ גגנזפר ״ליסי. בלפסיפר״\ פארז אױ ערגע־דוװ אויםגערוגען. ער װא־:ט גערן איצט געזעםן אין א װארעטעד, לינטיקער יעטזב או־, געטדוגקען הײסע טײ, גא־ רוייסע. — אז דו װיקסט — האט ער פעסטער א צי געטון דבוררן צו זיך — קען איך אפייװ איצט ארויפג״ן ז$גן. — ,ױאם װעסטו זאגן? — איז זי געבליבן רועגגען אויף זײן ארעם, און ם האר־ז האט ב״ איר א פקאטעך געסו;, װי סיםלאטערס א געפאנגען בײנעלע אין א בארמאכטער האגט. איר סקאמער איז שוין געזעםן אין אים, האט געסאגט, גע פאירעודט, גײעט געקאזט חרטה האבן, אח די װערטעד האבן זיך געהאלטן אין א״ן איבערחזרן: — איז װאם װעםטו זאגן? — נ׳יײעל ׳טלין זאנן... װעםט וען... קום! זײ האבן זיך אויסגעררײט. א װארעטק״ט האט זיך א הויב געטון אין דבודהן, געשלאגן אין פגים ארײן, און רי בקויע אויגן האבן אויםגעלויכטן. ם׳גליק האט אויך נע׳עראקן, געט־אגן אין זיך די ערעטע א&קומעניקז םון חתוגח האבן. זי װעט ארוים סון •טטוב, װען ׳פלמח װעמ רעדן מיט איר טאסעו־. זי װעוט זיך פאר־ טאכן אין שלאף־ציטעו־, װעט באהאל׳טן רעים קאפ אין בעטגעװאגט, אבי גיעט צו הערן. ז״ זענען גענאכגען און געשװיגן. די ליידיקע גאסן ארום פארק זענען נעװען גאס און פיגסטעד. דא און דאדס האט עלעמםריע ליכט א עפרײן געטי! םון א ,ױיטריגז4 איז געפאלן אויף דבורהס בלאס און דורכזיבטיק פגים. עלסהן האט זיך אויםגעװיז], אז דבורה איז ה״גט גאר שײן און זיך געחידושט, יואם ראם םרײט אים גישט. א״גם פיגסטעז־ן קארגדאר האמ :י זיך א בױנ נעסון צו אים, ל״כט צוגעל״נמ אירע ליפע צו ז״גע און אזוי געבליבן שטיין א װײל. זי תאט אים ארוטגענוטען, װי לביגה־ליכמ געסמ ארום א קאלטן טײך. אין שטוב האט שלטה אראפגעװארפן דעס מאנטל און נישט געװוםט, װאם מען הײבט אן טון םיט זיך. דער קאפ איז םול נעװען םיט רויך און ם׳טויל האט זיך נישט נעעמגגב און װי א״גער, װאם מאבט א גוטן שגא&ס, ער זאל האבן קוראזש אפצונצן עפעס א זאך, אזוי האט שלמוז זיך אװעקנעזעצט אויםן ה״םן רעדיא״טאר. ער האט געריבן א האגט אן רער צוױיטער און פאסמאקעװעט םיט דער צוגג. דערגאך איז ער ברי״ט אריי! אין עם־ציטעד, וװ דנורוזס פאטער איז געזעםן, און אוםגעריכט א זאנ געטון: — כ׳האב מיט א״ך עפעס געװאלט רעדן! רבורהם סאטער, יגאך א ױנגער, האט באקד רערשמעקט װענן װאס עם האכדלט זיך. ער האט זיך סארלוירן מון זיך נעגוסען פארען. ער איז ארײן אין זאל, האט אגגעצוגח אלע עלעקטרישע לעספלעך און נעגוסען טד״בן םון רארט ס׳קלײגװארג. דערצו װ״ס אײן :אט, צו װאס ער האט נענוסען װכן זײן זײדענעם קאפל. םון ג־ויפ צע־ י י. זןעזןפזןעז/ניו׳יןוו^ *** פ ד י ע ד זג ײ?? נ עי װען דער קורצער װיגטער־טאג האט זיך;עריוקט באירג־א־אפ, האבן גאםן, סויערן געהאלטן אין אײגלויפן. בלוילעבע פאסן, װאם .־אבן דא און דאדט אויפגעפיגקלט אין דעד קאלטער לופט, האבן זיך אייגציקװײז :עלאש־ן. גרױ דער הימל, גרויער די עדר, בלויז דער שגײ אויף דעכער און קארג־זן איז נעװען בלוילעך. םענטש, ערד, הימל — אלץ איז ט־טאסאר שמיל געװארן, :עשמאגען אן אטעם, װען דער אװגט האט געדיםן שטיקער פוגם טאנ, אים אײנגעשלוגגע;. א ט־ויע־ איז :עכליבן גאכן טאג, װי ם׳כלײבט גאכן מענטש, נאך טויזגטער, נאך מיריאגען סעגטשן, װאם קומען אויף דער װעלס, קיגדלען אפ און שטארבן. א״ז אבער עד, דעד צװאגציק־יעריקער שלסה, פול נעװען סיט קע-גער, פיט זאסען, וױ א טראנעדיקער סריליגג — האט אים גישט געאדט דער טרויער, איז אים נישט אנגענאנגען, װאם נאםע װיגטן בלאזן הינטערן סאבוועי־דעכל, װו ער איז שוין נעשטאנען איבעד א שעת צײט, האט נעװארט אויף דבורהן. א ריח, א םײכמער, א זיםלעך־צוגעלעגעגע,־, איז אים;עקראבן אין די פיס, אין די בײגער, אגנעזאגט א.ויף שגײ. װעט זי קוסען? דאס םאבװעי־דעכל איז געװארן עגנ, האט ארױסגעשטופט די ױגגעל״ט, די מײדלעך אויםן שטיקל טראטואר, .ױאם האט זיך נע־ צויגן צװישן די םאבװעי־נעבײדעם. מען האט זיך דא באגעגנמ צוױי מאל א װאך, אגדערע — יעדן טא;. געבליבן איז מען אבער פרעטר, גישט גערערט צװישן זיך, נעשפרײזט הין־קריק, און אז כליקן האבן זיך באגעגנט, אױ מ־ט א שסייכל — טען לאזט זיך לאגג װארטן, הא? אויגן האבן נעג־שטערט, נעזוכט: כחור — מ״דל, סײדל — בחור. רא האבן ױנגעלײט זיך יגישט נעשלאגן, גישט געיקײפט מ׳יט קײן גבורה די ליבע. יעדער איינער האט נעהאט זײן טײדל. -- הארםט שוין לאגנ? שלטה האט פארנעםן, אז ם׳איז אים קאלט. עיד האט נעױאיט א שטײכל טון. דאם דורכנעפרוירעגע פגים האט ז־יך צעקדוטסץ און פון קעלט האט זיך א ט־ער ארױסגעקײקלט פון אויג. ער האט דבורהן א נעם געטון ה־נטעדן ארעם: — װאם עפעם אזוי שפעט? — זײ האבן מיך גישט געלאזט אדוים. — װעו־? —דער טאטע, די מאמע. — פארװאס? — זײ וױיםן, אז כ׳גײ זיך טרעפן מיט דיר. זאגט די מאמע, אכיב ס׳איז עפעם צוױשן אוגז, דארף זי װיםן. — נו? — גו? די פייכטקײט האט נענאגט, זיך נעהויבן איבער דער חוטי השררה, װי קײעקז־לבער. דער חשק צו לויסן מיט דכורהן איכערן