Literarishe bleter · 1931-12-25 · 52 (25.12.1931) · p. Seite 960

ריסיעראריפזפ ברמזסיר ו\5. 52 ו399^ — הןוט איר אים?יב? — הןוט זיך בײ טיר קענן סיין וױאז *דויםנעריםן. — װעמען, דעם איטאליענעד? — איטאליענער? װעיצכז איטאליענעד? — איך האב א״ך דעז נישט דערצײאט? איך האב הײנטיםם יאר אויםן קורא׳־ט נעטאנצט אין פאילאםט־האטעל טיט אן אי־ טאיריענער. נאד אײן מאל. און איך האב אזוי דערםילט דעם וזא\ א־ן אים. אבער עד האט געמוזט ידעם זעלבן אויפרערנאכט אװעיד םארן. יא, דעם האב איך, דאבט זיך, באמת ליב. און איך לעב נאר מיטן נעדאנק, אז אין עטלעכע מאנאטן ארום טדעד איך זיך טיט אים אויפן קאדנאװאל אין נ-יצע... די פאם־ און צאא־רעװיזיעם צװישן טריעםמ און װין האבן יעדעס טאל איבערנעריםן איד דערצײלן און יעדעם םאל טיטגענומען מיט דך אונזער ביםל שלעםעריקײמ. מיר זענען עגרלעך אנמשלאסן געװארן, און אזוי װי זי האט מיר ציונעזאנט: יערע אויף א בא־ זונדעדעד באנק. װען איך בין אראם אין װין, איז זי נעשטאנען בײם פענסטער אין צונ און האט מיד לאננ נעמאכט םיט דער האנט. איר פנים, יעארף או־םנעקאנטודירט םיט דער רײזע־היטעלע, האט ליכטיק און נאױו אדאפנעשמײכלט םון אויבן. שפעסעד אביסל האב איך שוין ארומנעשפאנט איבער די נאםן פון ורן און נעט־אכט: פארוואס האט זי מיד אלץ דערצײלמ? פאדײאם האט ז• עם רע-־צײלט דװקא מיר, װאם אין אירע אוינן בין איך דאך זיכער נעװען די נישט־״נעמאכטע׳/ באשײדן־ אננעטוענע םרוי. אפשר האט ז• עם געטון דערפאד, װאם די נישט ״געטאכטע״, באשײדן־אגגעטוענע פרוי האט איד אלץ נעגלויבט און זיך גישט נעחידושט, זיך איבער נאיחנישט נעחידושט. יא, איך האב איר נענלויבט. איך האב איד נאך טער נענלויבט, בשעת איך האב ארוםנעשפאנט איבער די גאםן םון װין און זיך אײננעקוקט אין די פנימער םון די אויםנעפוצטע פרויען. אבער דערבײ האב איך זיך צום ערשטן מאל פאר דער נאנצער נאכט פאדח־דושט, וױיל יעדע אײנציקע פון די ׳עלענאנטע פרױען איז אזױ ענלעך נעװען צו מ״ן מיט־ײזנדעד פון צוױיטן קלאס. דעם זעלבן טאג נאך בין איך נעםארן פון זוין קוין פוילן. נעפארן םיטן טאנ־צונ, — פארשטײט זיך אין דריטן קלאם. דאם־ מאל בין איך נעזעסן אלײן אין דער אפטײלוננ פאר פדויען. א פאםקודנעד דדיבנער דענן האט פון יענער זײט םענםטעד לאנג־ זאם געשפריצט און פונםט אזוי לאננזאם און אױף דריבנע צע־ ברעקלט יעדן געדאנק אינם שלעפעריקן קאפ. עם האט זיך געדאכט, אז דער דעינן ײעם קײנמאל ניישט אױםהערן, און אז דער קאפ װעט אױף שטענדיק אט אזוי נעבלדיק בלײבן. אבער אױף אײן םטאצ־ע — ־םוין אין פוילן — איז םײן קאפ פלוצים שארף און װאך געװארן. איך בין דאן נעשטאנען בײם םענםטער אינם דורכ־ נאננ פונם װאגאן. בײ דעד װאנט פון דעיד װאקזאל־נעבײדע זענען אונטערן ירעגן נעשטאנען צוױי קינדעיר און זיך םעסט געהאלטן פאר די נאסע דױטע הענטלעך. נארישק״טן! מען האט ראך נישט נעקענט פונפ צוג העדן, ײי דאם קלענערע קינד װײנט. אבעד טיר האט זיך נעדאכט, אז איך הער יעדן כליפ פונם קיגד, יעדן הויכן אטעם־צונ זײנעם. אזוי שטאדק האט זײן קינדערש קערפערל נע־ צאפלט און אזו• אויםדדיקליעך האט ער םיט זײן פארםדױרן פויםטל געשמ-רט ד■ טרעדן איבעדן פנים. איך האב זיך אזוי אײנגעקוקט אין ד• צװײ ק־נדער איון נישט באטעדקט, װי דער צונ האט נערירט און א&געדיםן כזײנע אוינן פון ידער װאנט מיט די צװײ קינדער, װאם האבן זיך נעטוליעט צו איר. זײט 960 * תםתם נעהערט פון דער משפחה פ. אין בוקארעשט? איז פון יענע־ טשפחה. די םשפחה איז אפנים באטת געװען זײער אן אננעזעענע, װײל איר ױיננערםאן — האט זי װ״סער דערצײלט — פארנעמט ביז נאר א װיכטיקן פאםטן אין אײנער פון די נרעסטע ביענק. ער טאנצט אויסערגעוײינלעך שיין, און בשעת זײ טאנצן צוזאמען, באװונדערן זײ אלע. איר םאן איז א הויכער, מיט א בלאםן אר״סטאקראטישן פנים, מיט לאגגע אריסטאקראטישע הענט. שוין אין דריטז קלאם םון גימנאזיע האט זי געוװסט, אז זי װעט האבן א הויכן מאן םיט א בלאםן, אריסטאקראוט־שן פנים און לאננע אייסטאקראסישע הענט. ער פארגעטערט זי. א, װי ער פארנעטערט זי... און זי איז טאיקע דרײ יאר נאך דער חתונה געבלייבן שטארק־נאױו, נעמײנט, אז א סרוי, װאס פא,־אט איר מאן, ג״ט אריום מיט א צײבן אויפן שטערן. — האמ איר נעלײענט פיטיגרילי? דעם א־טאליענישן שריי־ בער? יא? באטת? אויב אזוי... אויב אזוי — האט זי שוין פון מיר נישט באהאלסן, — אז נאך םאראיארן האט זי זיך גענוםען א נעליבטן. יענער איז נ־שמ קײן שי״נעד, נישט קיין רײכער און טאנצט גארנישט גוט. א, אייר מאן טאנצט א םך בעסער, א םך עלענאנטער. אבער, אבער אלע אירע חבדטעם האבן געליבטע. און ב-ז איצט טאקע קומט זי צום נע־ ליבמן יעדע װאך. יער זאנט — טאמער פארלאזט זי אים — הרנעט עד זיך באלד. און דערצו האט זי גראד גישט קײן אנרערן שטענ־ דיקן געליבטן. םיט דעם װיגער םוחר, װאס ז• האט זיך פארא־ארן אויםן קירארט געטראםן, איז ז• געװען נאענט נאר א פאר װאבן. זײ סלענן זיך ס־עפן צװײ מאל א טאנ: א״נדערפ׳־י, בשעתן באדן זיך אין ים, און אױפדערנאכט — בשעת דער מאן האט געשפילט אין ברידזש — אין וואלד. איצט שפילט זי שוין אויך ברידזש. אן ידעם קאן מען דאך נישט אײסקומען אין א בעםערער נע־ זעלשאםט. — שפילט איר אין ברידזש? יא? באמת? און פונקט װי איך װאלט דערמיט איד נאך נענטעד נעױאירן, האט זי מ־ר דערצײלט אויך װעגן דעם הײ־יאדיקן ראמאן אויפן קוראדט. א־נגאנצן א פלאטאנישעד ־אמאן. םיט אײנעם אן אלטן מאן םון ראטערדאם. ער איז ז״ער רײך. אומגעהויער. עד האט א םרױ, װאם עד האט ז• ליב, א געל־בטע, װאם ער האט זי זײער ליב, אבער זי, האט ער איד געזאנט, איז :א־ עפעם א׳נדערש. מען האט אים אבער אננערעדט איויף איר, אז ז־ איז אויפן קורארט נע־ װען נאענט מ־ט אײנעם אן או־פנעקומענעם נכיר. או־ך פון ראמער־ דאם. דאס האט דעם אלטן יצטארק פארדראסן, און עיר איז אװעק־ געפארן פאר דעד צײט. אינם טאנ פון זײן אײעקפא־ האם (י זיך דורכגערעדט מיט אים. װען ער האט זיך דערװוסט, אז די מעשה איז א גידעי־טרעבטיקעד בלבול, האט ער ז• געבעטן מיטפארן מ־ט אים, זיך :עבעטן, ז• זאל א־ם נאר זאגן: בלײב! און ער װעט בלייבן. אבער זי האט זיך באלײד־קט. זי איז בכלל ז״ער א שטאלצע. טיט דעם אויפגעקיומענעם גביר איז זי דאך געװען אינטים אינ־ גאנצן אײנמאל, שוין נאכן אװעקפארן פונם אלטן. פשוט אויס העפלעכק״ט. עד האט ז• באשאטן סיט א־כידעען, מ־ט צא־טע לילא ארכידעען, און בכלל ז״ער פיל געלט או־סגעביראכט אויף איר. אבער װי קומט ער צום אלטן. יענער איז אן אריםטאקראט. אין םולן זין פונם װארט. איצט פארט ז• טאקע צו אים. זײ טרעפן זיך אין בערלין. איר םאן מײנמ אז זי פארט צו אי,־ער א חברטע. ער נלויבט נאך אלץ, אז זי איז יענץ נאיװ םײדעלע, װאם האט צופ ערשטן סאל נעטאנצט םיט אים אױף אן אװנט. און ער פארגעטערט זי. א, װ• עד פא־געטערמ זי...