Literarishe bleter · 1931-10-02 · 39 [sic!] (2.10.1931) · p. Seite 768

768 ז רי3יע\־{ןדי<88 ברסוזטד ד\<ז■ 3* ןדפ1,3 זײט כ־\\יר בלײב\ חײוסי *ו״\, ארײ\ \או ײיסי\ גרי?, \\אג\ גײ\ז אד\רך איצסי ארע מיײגט גרידטר. כ־בי\ פ\ר \זיסי ט\סי\\\ז א\\ סייסי פיסיארץ, א\ כיפזסנז זין גײ\ צ\ \ז(\גסיפ\\,• כ־כי\ פ\ר גזיסי ראג? צ\ איגז, אז כ־עזגגגז זיך א\יג פאר אינז, גזײ\ ריכ\. אין \\יר הײגנו זײ\ ארײ\, ארײ\ גאר סײסי\ גרי?, גגאגז גגר גזאסי סייר גגגגגיגגגוזסי. י ד י ס ו נ נ דגגרבײרגגנ 111 איגז גגזבגגט גזײגגג ברגגגזגג\ — זזכגז טר פזגזטגדיק גזײגט אגיגן א\\ אז טר טזטגז אז\י א\\ גרטסי רײכגז גזיגז א ביגגטר גזײגט ברטגזטן — גזאן אין ב\ באגזטרםן גזײגט א\יג\, כ־ראז אראב רטגז סאב א\\ באר ב\ א בארעזטסיסיט ב\ זײ\ ברזגזגז, \\י א?ינר, \\ט\ טװטץ ברטגגמ איגז א נזמנה. זרז איו \\יר הײגסי זײ\ ארײ\, אביר\ א\ין א\ איגז, סיײ\ ריבן■ ב ר 1 ך;? $ ז ס $ ן / נ י? - י # ד ק א 3 א ל י דיכטן עואם ארום דעם װעג און כאפט אוים זײן ארדער: — אײן דאםטביױ סעגדװיטש... אויף װײם־כרױט... אײן נוד<־ פודיננ... אײן קאפע קאפע, סיט א לאט אװ מילעך... אויף צוריק, שוין םיט אנגעלאדענעם טאץ, גײט דערפאר בו־ כעד זייעד געלאםן און חשיבותדיק, שאאנט זיך דורך מיט םכנת־ נפ׳שות דורך די עאנבויגנדיקע גא״כנילטיקע מענטשן, װאם קרײצ, איבער אײנעד דעם צװײטן דעם װענ, ביז עם געאינגט אים צוקומען צו זײן פאאץ, און ארונטעדאאזן דעם אננעאאדענעם טאץ אויף רעם ברײטן אנאען פון ׳שטוא. נישט םאכנד־ק קײן שום אאנגע מחזקות, הויבט בובער אן צו שאינגען ביסן נאך ביםן, זופ נאך זופ, כאפט, יאנט, נישט אוכי־ קוקנדיק זיך אויױ קײנעם ארום, פונקט װי קײנער ארום קוקט זיך ד• גאנצע צײט אויף אים גישט אום. צואיב װאם? איך עם, דו עסס, ער עםט. אאע — באזונדער. יעדער — פאר זיך. יעדעי םענטש זיצט א־ן ז״ן שטוא סיטן קערפער אביסא איבערנעבוינן אויף אינקם: דער שטוא־אנאען אינקם איז א םך ברייטער װי רעכטם, און ד־נט װי א ט־שא; ער איז ברײט װי א צעשפרײטע אאפע... יע־ן אײנצ־קן עםער טדאנט אונטעד פון הינטן זײן שטוא אזא םין ברײטע אאפע — אט רי אאפע איז פאר דיד, עם, קוק זיך אויף קײנעם נ״שט אום... יערן אײנציקן ריננאט דא ארום און כאפט *רום אט די חאאב־קײאעכדיקע טיש־אאפע און שאיםט אים אפ װי אין א בא־ זונדערער תפ־סה־צעא. — םײנד ױר און ביזנעם! די אוםט ארום, אין אט דער אאנטש־שעה, איז שטײף־געדיכט װי אעבעד: נעם א מעםער און שטעך אר״ן — באײבט ער העננען. פונװאנען אזא טומא, װ־באאד אז ם׳דוכט זיך, אז קײן אײנציקע־ םענטש רעדט דא נישט צום צװײטן? אבער אפשר רעדט םען ־א, נאר מען הערט נ־שט דאם נערעדערײ — טאקע צואיבן טוםא ארום... ם׳איז, איבעריקם, אפשר נאײכער טאקע, װאם מען הערפ דא נא־־ נ־שט — נישט מען הערט דעם ריח פון די מאכאים, און נישט םען הערט די אײגענע נעדאנקען... ײען־עם־איז דארף זיך דאך א גרוים־ שטאטישער מענטש אויך אפרוען, נ״ן? א פאר םינוט — און בובער איז שוין פארטיק מיט זײן אאנטש. אײרער ער איז נאך אינגאנצען םארטיק נעװארן םיט זײן דאם רעםטאראנדא איז געײען ײי אט די אאע פונם זעאב־קן םין: אין דער אעננ פון אײן װאנט, אן אויםנעפאאםטערטער ם־ט װ״ם־גאאגצנדיקע עםאאירטע ציגא, — אאנגע געשטעאן און קראמ־ טישן. זײ באשטײען, די דאז־קע געשטעאן, פון עטאעכע שטאק. םאמע־אונטערשטער שטאק: פארשיידנעראײ אנגעפ־קעװעטע און א:־ נעהויפטע ״רוי־םאטעריאאן״ פאר סענרײיטשעס, — פון נעקאכטע אײער־םיט־ציבאקעס און אאעראײ קעזן נישט פון דער ערשטער פרישק״ט ביז כאערא״ הערינג און געזאאצענע פישן, װאם פאר־ ענדיקן זיך םיט פון רויזאעכע פענעצאעך אריםטאקראטישן םטו־ר־ דזשען, װעאכן פען שנײדט אן אײן םאא פאר דער גאנצער װאך״ צװײטער שטאק, אפנעטײאט פונם ערשטן םיט א גאעזערנער פאאיצע: קײקס און טארמן און שטדודאם, מ־ט מאן און םיט ראזשינקעס און ם־ט פאיגן, און םיט א היפד קרים, װאס האט שוין א טונקעאע םראה... דערנאך א דדיטעד שטאק, א פעדטע אפטײאוננ... װער װעט עס גײן אויםרעכענען דעם נאנצן כא־טוב פון א קאפעטעריע־בופעט, ײאם םאניעט אײער נוםען אדעד שאאנט א״ך צום הא׳־צן — ס׳װענדט ז־ך צו װאם פאד א קאאם באזוכער א־ד געהערט? ב־ז־ ביז איר געםינט זיך שוין נאענט בײ דער קיך, װו אויף די זעאביקע געשטעאן נעפינען ז־ך שוין די אפענע פאנען םט די הײםע מאכאים. פון בא־אד ביף פאאנקען ביז קאאבםברוט םאגער... און װו שט־קער פיש און םאײש שײיםען ארום אין נישט־אפעטימאעכע טײכן פון םעטן םאום און חאבדיקער גרײװ: עם איז נעװען א רעםטאראן ײ־ אאע רעםטאראנען פון זעא־ ביקן םין: א קאפעטערא־אאנטש. װען בובער כאפט ז־ך אריין אהער דאם סאא, איז שוין מיטאג־ צײט. ער אאזט זיך אין אײאעניש צו א באםערקטן אײדיקן שטוא— םםש א נם! ער װאדפט אויף דעם אנידער זײן בײכיקן פארטפעא— פארכאפט זיך דעם ארט. םיט נאך גרעםערער אײאעניש ניט ער ז־ך א יאג צום קײאעכדיקן םארמארענעם טיש אינמיטן רעםטאראן, װו עפ הורבעװען זיך אין באעכענע קעסטאעך פעטאעכע נאיטש־קע טעםער־גאפא. ער ניט האםטיק א כאפ פונקט אזא גאיטשיקן טאץ, און גיט זיך אן אטעם א אאז צום נעשטעא םיט הײםע סאכאים, װי ער װאאט געציטערט, טאםער םאראױםט אים עםעצער פונם נע־