Literarishe bleter · 1931-07-24 · 30 (24.7.1931) · p. [Seite]

24 ױרי 1931 פר״־ז 50 נר, אכטער יארג&נג?־םדראר י־דלדיז א־־וסמדידטני װאעשדיפם פאד?יפעדאפזוך ■1 פאר?אז״ 3.קקעעקין,וזארש^ טןןאטןןדאוץקונםט יזריריל מאקסים נארקי װעגן ליטעדאטור און קדיטיקעד *ין קײן םום ל*נר קוםם ניפט פ*ר *ז* העםםיקעי, פארניםענער קאסף זװישן״שרײגער <ון קדיטיקעי װי אין ר*םנס*ר• נןנד. *ץ קײן שום לינד דענין נ-שם* יװי םיל ליםערזריםע .יוםק-ם׳ װי *ין רוםלזנד. דער שרײבער װעים םמש *עםישד, פ*ר• ל*רן םון די דינים, שולחן-ערונם, מים װעלנע םיקומם יעדע װײלע *ו יםלענען װערק, ריכםונגען, קינםסלער. װ*ס ם*ר זזײנעם *יז נוס *ון ענם, *יז פ*ר דעם *־וײםן שלענם *ון פ*לש. דער קינסםלער װעים זוינניננן דעזאריענםירם *ין רעם נעםלןנסער פון לע• רע^ פ*ר*גר*פן, ױיםםײםשונגען *ון םײנים, װ*ם ס׳שסעלם *ים *ו יעדן מ*נם*נ *ון ד*נערשט*ג. נװר גינן ר*, םיט *ײניקע קיעורים, דעם *ינסערעםונסן *רסיקל פון ס*קםים ג*יקי, װעלכער װײזם דעם דן *ון *וםזין פון דעם ליםערירישן גער*ננל, װ*ס קוםם *יזם פןר *ין דער ר*םנפ*רנ*נדישער ליםעיםםיר. ד ע ד. א־נטעדעסאנטע אזן טתפל׳עכע טע־טד, מ־ט סאדער־נגען ־צטעלט מען? מען קאן דאך נ־ט עדנשט ז־ך נעמען ־־׳: הארצן דאט. דאט ד־ ל־טעדאט־ד א־ז ־טטענד־ק נ־ײאננען ה־נ׳ דא אז מעדן ר׳עין, האט ״קאנטטאט־דט פאקטן־־, ק־נטטר׳־ע־־־ט ז־* ־אי ל״כטן. גענעבן ט־נמע־ז;, א־ן ק־־נעד דאט ק־ינטאל ניט;עפאדעדט פ,־ן דעד לי־טע• ראטזד. זד אננ־א, זא־. שאדא־־ט ד־ צז״ קזנפמ. ם׳א־ז אין אזנזעד צייט אי־זעקנדטטעדט נעװאדן די םראנע װענן דער נ־־ט־ל־ךט יזננעד צוזאמענצוברעננען די קזנטט מיט דער װירקלעבק־־ט, לענן דעד אקט־לעד אד־־נדד־ננזננ פזן דעד ־1*טעדאטז־ אין ךעי לע*ז *ז יעי־ ע^א־-עי א•; לעל1־־ כער דער נרונט״א־נהאליט א־ז צ־איע רעװאלוצ־ע. עדאטז דאב ־נגע א־־נעד פו׳ נעזאנט .־זעי-ן יעד גוט א.־ן. דעד קראםמ םון יעד נייעד לירק• לענקײט. װעלבע לעדט נע־טאפן ם־ן דעם לילן און דעם פארלזטאנד פ.־ן לעט אר״ בעטער״קלאט. א צװ־־טע,־ דעלבעד האט לוטא־ק און אומנעדעכט;על־טן פון ד־ אנפא־־ן םון א־נזעד קױט־ק, האט אזיך ױכט־ק געדעז־ט לענן דעט, אז אל־מעדאט דא־ף קיין מורא ניט האבן פאד דער קױט־ק, א־ן אז דער, לאם אנע־קענט ױ ה־םטאױ־טע באױיטוננ םזן זיין אדבעט, ־ז• שא א ״ננל. ז־צט א־־ננעלע א־־פן ראנד״־טטי־ן םון דעד נאם אזן ־נז פרענט מען א־ם: - לאם ־טױ־םטו? דאפטו טאטע־טא מע בארלארן? ־יר עפעם ׳■ ו• מימ מאקסים גארק דארף דך נ־ט נאל־יױקן או־ף דעד קױט־ק, לאש ד זאל נ־ט ז׳ אבער אט די ביידע דעדעם האנבן נ־מ אױ־סנעלופן ל־ י־־ט־קע או־ם- מערקזאמדךט צל ז־ך א־ן האבן ניט אננעלזטעקט די צידערער - ױ ער־נוטע מ־ט א־ר פאטאם, ױ צל־יטע מ־ט א־ר מראצ־ק־מ. אזן ל־רלןלעך. ב״דע דעדעפ דאבן אלעקנדטטעלט פאד ױ ל־טעדאטן נראד ױ פ,־אנן, װעגן רעלבע םיא־ז ״ל־ן לאננ צ־־ט נעלען ױלבצו־טמועםן - ני־ן. - װ־לםמ עפן? - נ־־ן. - מױנקען? - ניין. - טא װאס װ־לםםז? - א־ך װיל ־טר״ען. איך האב זיך דערמאנט אן ־ענעם י־ננע״ לע, װען איך בין נעזעםן א״ף אנדױטער יױן טזסלױקער פארזאםלזנג ם־ן ל־טע״ דאטן און קױםיקער. דאדט האט מק אויך נע־טױען. א־ך דאב ז־ך עונעדעדמ אויםםערקזאם און דאך א־ז ־טװעד גע״ װען צו םאױטט־־ן: װאם, סוף׳בל״סוף, מום״ לען אזױ ױ םאלקס-טױבונען? א״נ־קע האבן דך אזוי עעה־צמ, אז ט׳איז ב״ ז״ געקומען אזעלכע מאדנע א־ינםאלן, װי יימ־טל: ״אזוי װי דער םו־אלעטאױאט איז אין ױין סאע־אלן ־טאפן אװעק אםך װ״טער פון אונז, ל־טעדאטן, איז בל״בט אונז נא־נ־ט לאס עו טאן, דארף מען גאד ק־ין ליםעראםור נים דאבן־־. מענלעך, אז דאם א־ז נעזאנם געלאדן מיט איראניע, ״אין קאך אין אין רענוננ־־, און מ־האט' װעגן דעס אפ־טד נ־ט געדארםמ דערמאנען, לען מען לאלט ניט געדארםמ אמראכט טאן װענן ױ מאטיװן פון דער גאנצער קאכענײט. װענן װאם האנדלט דך עס? װאס •טרייט מעןי ,לעלכע