Literarishe bleter · 1931-07-10 · 28 (10.7.1931) · p. Seite 536

זײט 536 ליטערארישע בלעסער ני6■,28 _;^375) ח. װעלטס פאן א־1,ן, װאס ד.אט געקריאנט געה־ים האט זיך דארט געפעי*מ: פון נדין ארעם - קי׳יינעד הי־ם איז געװארן .װעילט. װעלט א־ז אי־־ נאך נ־ט דעדלי־זט, װעייט א־ז נאך נ־ט פר־י, א־ער סיאיז יטוין דא די טד־־םט, אז זי בוימ זיך נ״. און מיט נעטען - גאם א־ן טא־ק זיינען דארט באני־ט; נ״ע נעטען תפן ינזטארק אין דער פר״עד װ״ט. און באנ״ט א־ז יעדנם ־טפדאך, נ״ איז ־עדנם טאן; אויף דעם נידעדיקסטן דאך פלאטערסט װעלטם א פאן... י •־ ד ר / 1 * 1 ־עדעד בדעננכ א־נז ז״ן לייד פון דער ה״ם, ־עדעד ברענגט א־נז ז״ן נאענטן פ״ע.־; װאם פאד א״נעם קלי־ננט םרעטד, װ־ געה״ם, קל׳יננט דעם צװ״טן א־ :אענמ, א־ ט״עד. א־־נעמס הויז איז נע־טטאנען אטאל1 אויף אבא,יג, זיננט ער לי־דער פון ה־יבן. און אצװייטנם - גע־טמאנען א־ן מאל1, קען ז״ן ליד יטוין ־עם עד־טטן קו־ם נרי־בן. א״נער האט אין ז״ז קינדה״ט נע׳טפיליט אץ אצװ״טעד - נעצ־ליט א־ן נעלייטן... יעדנס ל*יד איז אין םודות נעהיליט, יעדעפ ליד װיל1 א חי*ום םארהיטן. עס א־ז דא אזא לייד אבער אויך, אזא לייד - ם׳איז דאם ־טענםטע פון ליידער:. זי א־ז נאנט דעם װאם שטאמט. םון דעד הויך, און אויך דעם, װאם ער קוםט סון דער נידער. א־ך װייס, עם װעט אטאל1 פאם־רן עם װעלן עםענען זיך טירן פון ה״זער, צװײטן בל׳וםען, בוימער, װאס היט ז״ איצמ אן אל׳טער ־טוםר... און דורך די םענםטער, ־טװער סארהאנגען, צעטראנן װעל׳ן דך נעזאננק. און צ״מערן, װאם ־טט״ען ל׳־ידיק פא־הילכ־ װעלן ־טטימען םריידיק. און קומען װעט פין מי דעד מידעד, און אויסנלייבן דך םיט די ברידעד, און יעדערן, װי געםט בא־״־יםן ־אין ק״נמאל מער ק״ן טיר ניט ־טל־םן. נײ-יארק 1931 און ם׳מאלן דך יטוין בילדער פון ױננט, פון דער עבטער; א־ן זעסט ב״ם מיל דעם ם־לנעד ב״ם ה״זע־׳ע - די טעבטעד... װילםט װאם דעם םירער פרענן, :אד עד. ־גװין אבאנ״טעד, ער ־טמ״בלט צװ אנטקעגן און װעגן רופן: װ״טעד: א י י־ נ א ע נ ט;־ א־ר נאנטע ט״נע א־ן דער װ״ט, א־ך טראנ ־אם נל־ק נאך אגעה־טע;, דאם נליק, װאם האט פאד מ־ד באט־ם באזובן א״דע נ־ע ה״מע;. נעעפנ: באטדא: און ב׳האב ב״ יעדן ט־נ־םטן ר־ר נעזק דעם נ״עם טאנ ז־ך העלן. איך האב געזעז דאם* עדלעך בדויט, גענעםן א־ם מ־ט א־ך א־נא־נעם, און בײ די מאלצ״טן די פר״־, װאם דא א־ז נ־ט באקאנט פא־ ק״נעם. איך הער דעם דופט םון א־ער ־טפ״ז, ער טראנט ז־ך נאך פאד טיר אצ־נדעד, די ל־בע אװנט-־טעה. א־ן ק־״ז פון נ״־נם דוד, פ־ן ליבע קינדער. א־ך העד דאס ליד, װאם יעדער ז־ננט, איך וע דאם בוך, װי ערשט נעבלעטערט, און יעדער טאן פאר מ־דנ נאך קל־ננם, און יעדעם ־א־ט פאר מיר נאך פלאטעדט... איר האט זיך ק״נער ניט נעקלאנט, און בלױז רערציילט םון נ״עם לעבן, און יעדער קלאנג נאך הױך זיך טראנט, װי פ״נל אין דער לוספן שװעבן... דעד טאן א״י־ן, די נ״ע ,־״־, נעקלוננען האבן מיר, װי לידעד, און איצטער ז״נק ז״ םיין פרייד, און או־ך םיין האפענוננ - זק ז־ך װידער. באנענ נען זיך מ־ם אייעד ב־׳יי און א־בעריק איז שוין דאם פדענן - דו .װ־םט ־נרין אויך אל־ן דאם נליק פון נ״ן אויף נ״ע, װ״טע װעבן; ט־עטן נאר או־ף א״ער ער װ״םע, זינגענדיקע שנ״ען... א־ך האב פון דעד ט־ף דעדהעדט אלע פר״ד, די אלע װ״ק... א־־ף װאו די װ־נקעלעך, װאו ם׳איז נאך טריב, די ליכט־ק״ט פון נ״עם בויען 5 װען ױננע אוינן שטייכלק ליב, און װילסט די צוקינפט ז״ פארטדו־ען.