Literarishe bleter · 1931-05-19 · 25 (19.5.1931) · p. Seite 482

ליטערארישע בלעםער נו״. 25 (372) דים 482 נע:ט אין דימענפןן םדן שנ״־, זד;עכ״טזפט האבן ז״. א־ן ■ געםלאמט אין ודנטער-קלעם האכ א ט,־דים סון װעלט׳פארנעט - בדי־טער פון דעט טאל דעט בד־יטן, הענעד ם.־ן דער נא:ט דעד ד״־־נעד, פאלן אייז׳דענמ, שמעלצן ק־־םן פאי־ן אטעם פון דעךגר־יכעד. האטא א טדױם סון װעלט־םאדנעם דך נעדםן שט*זלץ םון קלעם. א,־ן א־ן רי־ץ *־ן םדיל־־מ-נאכט האט א בענקעניש געװאכט, ,דא,י א צדבער-ליכט אן ליכטעד מאכט ם״־ן אזנט א באי.ינען א־ן אין ,דייםרףט אין געדכטער אעטעדגאנג און ארפגאנג גדנען - א־ן דעם חלדם םון א נאכט האט אן אדמרו װ־לד געװאכט. האבן םדילינג־נעכט גע״ליט א.־ן מ־־ן מא-ך און בלוט געבדט. האבן קלאנגען או־פגעודעקטע ראש אין מ־ר אדדרכנעקלוננען - א־־פגעדעקטע, או־פגע־עגטע, ד־ נא.ך די באג־־סטעדנגען, זזי זײ הא״בן רדט געגל־ט אדן גער־־צט מ־ך און געבדט. און א־ן וױ־כע זומער׳טעג בין א־ך אויף א גראזן׳שטעג נאך א שטילן טדדם גענאנגק, ב־י א בלױען ברעג םון ה־מל, אין א גאלד<ערױש םדן זאנגק, צד א ליבן, בלדען בלמל - א־יפן כדנעם נדאזן׳שטעג, דרכן העל׳בלױ פון ד טעג. עם שאטנט נאך פינםטעד דעד ם־ן אדיף יעק געי־כט, דױייט-דאו געדי:ט׳ לעצטער װעט ערשטעד נאך ז״ן *> * גלוט־ד־טן לכט. א־ן עם װעלן ז־ין װעט אשאג׳ איין איז װענט זיך צעדקן; ז״ ט םארשטע־׳ן אפצאב װעט סעד ניו! װא־נדער ע• ־וקן; דעם בענדעד םאלן ב׳־ן אויגן ד עם פולקײט םון צײט; איז ד לענדער שטײען ש־ין צ״ט־ק עם נאענט און װ״ט: פיו פאדז םלאמען בע־לן און אט ד־טן צעבלומט: א־ז קדמט עד, דער ארבעטעד־ר־ז. אט אױפטד־םלער קוממ. דעד רער מידאזמז דאײ אונז אנטציקט .ן עקםטאז — דאר־טטיברען םון ױננ א־ן געצ־־כן אד־ און געצונדן ענ־לײ םא־שװא־נ־ן און גל־ט נאך דעד עפל׳םאד ג־־־ט, צ* י מאכט דיט? א־־ך אונטער דעד ,־ויטער דעדה־יכטן, אפיטר א*ץ מרט אין א־ז א בו־ם םאד יענעם, אונטעד א־ן באליכט;, האדבםט־קע שש־אײן פיז געד,ײם, זיצט ערעצעו־ א־צט א־ן ױן דעתרײנטץ, צווײפדט :אך אלץ * א־ז טר־־רט נאך זק מרױםז און 111. א מ א ל דאך גערוםן און געמאנט האט א װי־טער האריזאנט - צד דער זדנ־קער :ארשמאכטק־ט םון דעד וױלדער סטעפ׳געש־כטע, צו דער פינםטערער םא־טראכטק־יט פון ד װעלדעד ד געדכמע. האט געדפן און געמאנט מיך דער ,יױיטעד האר־זאנט. און אין בײזן, ברודנעם ברום פוי דעב גרױען הארבסט א,דום. האב איך אין דעם וױנט דעם פוילן, א־בער אל׳ע שװארצע זומפן, אלץ געהערט א קרעכ־ן םארהו־לן, און א רוף נאך הילף א דומםן. וױ געמאנט האם בײז דער ברדס אין דעב נרויען הארבםמ אדנצ (ם א ע ם ע) אדן נעװען ב־ן א־ך אמאל אד־ך א קינד נצן :,־ז־ישן טאל - אדן אנטצ־קט געפילט ד מו,־א, דעב עקםטאז פ־ן ד זאװײען, און ד העלע מ,־ה׳שחו,־ה פון ד שגװײגנדקע שנ־יען. ב־ן א־ך דאך נעװען אמאל א־יך א ק־נד םון גרדםן טאל. נעכט א־ן דמענטן םון שנ״, װ־ איך ליב נאך הײמיש זײ - ט־ף-צעשטראלטע, הו־כע, בלא־ע. מ־ט דער אײביקײט װײט־אפן, נאך ד ענגע טעג, ד גראע, א געשאנק םון לבן צםון. נ