Literarishe bleter · 1931-05-22 · 21 (22.5.1931) · p. [Seite]

אכםער יארגאנג ל־כיעראד־עזע ף■ ן— א־־וסטדת 1* װאכ;עיד־פטפ: פאריקאג ב.קקעעלךןיוזארשג< י י ז נ ח ש ן דער אייביק־וואבעד (׳־. נינער - זו ז••; קוס•;; ק•■( םו'יןי א־ן אן ארט״עי װעגן בעלי-סחשבותן דאט •ט. ניגער :ע־טדבן ,לעגן דער אױפגאבע *־ן דער י־דישער קר־טיק, און דעדמיפ װ• נא ,־אקטעױזירט דך גופא: ,.א־ן א־ונגעד ל־טע־אםור, װאו עם א־ נישטא נאך כםעט קױן מםורד״ װאו יע דערער איז אן אנדדבעד, א טינדאטענט נ-שטא קײן םריז, - א־ז די רךיטיק בא- זונדערט נ״טיק. זי העײםט דע־ ריטע־א- טור װערן אן א״נדי־ט. אן ארגאניזט. זי אנטםלעקט די גאר שװאכע, םארבארגענע םעדעם, װאם צ־ען זיך םון א־ן עק צום אנדעדן... זי זעט צ־ מיט ל־בשאםט ד־ ױנגע םלאנצ־נגען, װאב קאנען ז־ך צו- נעסען או־ף ה־טישן באדן, א־ן טײט מיט די פיננעד אויף ױ װ־־׳דע;ראזן, װאט דארפן אויםגע־עט. או־םגעװאדצלם דעדן... קורץ, זי האט אין זיגק ד־ ליטע־אט־י אינגאנצן, זי עטעמט מיט איד בייר1- אטעם און זי איז נישט נאד א־ר;עװיבן, ז־ אז ל׳עבעדילע־ באװא גטײן, אר א־־נ- דײטפ-באװאוטטו״ן,׳. ש. ניגער א־ל געקוסען צו דער ״די- שעד ר־טעראצ־ד צור־ק מיט 5״ ־אר, ע־ איז געקומען צו איד םון דעד םאדטײ נע- קומעז םון קאמף און אין קאמף געםינט ער זיך די גאנצע צײט, אין קאמף םא־ דעד װייטערעד. םו־׳ע־ע־ אגטװיקײונג םון ״םט אויף א־ע גע- ״דישן שאסנד ביטן םון דעט םאדעדנעט ײדישן אויםרעבן זיך. ער איז אין דעד ״ד־שעד ר־טע,־אט־ד, אין דעם ״ד־שן קולטור- ל׳עבן נישט נאד שד״נעד, נאר אויך טועד, קעטםער, רוםער און אויפ-, סונטערער. דעד שװערער עקאנאמישעד קו־יזים און ױ;עדדיקטע ארומיקע שט־מוננ. װאכ איז םארבונדן מיט אט דעם שװעדן רךיזיט, דעדשליאגן ערשם נישט ל׳אנג, מיט א םוםצן-צױאנציק ־אד צוד־ק האט מען געקענט ױ גאנצע ׳־דישע ליטעדאטור אױםלעדנען ער .־גל אחת. דער קװאל םון דעד ־דישעד ל־טעראטור האט געשלאגן בעיקר איז װארשע אדעד װילנע,.אין צענטעד פון דעם אסאליקן דוםלאנד. איצט װערט ד ־דשע לימעראטור געשאםן אין :•א־■ ש־י,־ ע.ע ערױט־לן, - אין אמעדקע, אר• גענטינע, פוילן, ראטנםא־באנד, ליטע, לעט- לאנד, קובע, יאהאנעסנורג אאדװ. זײןװאך צודעםאלעם, װאםעס טוטזיך דא און דאדטן, נאנקוקן :אבםאלגן, דעתענטעדן און דעדװ־יטערן, צוטוליען טיט ליבע, דאט גוטע, ערלעכע און אםשטױםן םיט האט און עקל דאפ םאלשע, נישט־קיג - דאם איז איצצ סרן ד םאצע שװערםטע און פאדאנטװארטלעכסטע או־םגאבן. ש. ני- נער, - אט דער נתיםעד נקי און מהמיד פון דער ״דשער ליטעדאמור, - בא- װײזט עם אזױ קינציק אין זײנע לרם־- קע ארט־כ״ען, וועל־ע עד םאתםנטלעיט א־ן ,מאג״ א־ן אין זײנע םאלידע ארבעטן, װאס ער דתקט א־ן ״צוקונםט״. דא א־ן ,טאג״ םאדפיקםידט ער, טײלט זיך מיט די ערשטע אײגדדוקן, אין ״צוקונםט״ ראכט ער סך-דכלען, םירט אונטעד םדנ- דאמענטן און צײכנט אויםנ־־קן םאד װ־- טעדעד אנטװיקלונג. ש. ניגער לעבט מיט דער ײדשעד לי- ש. י י ג ע ר טעראטור א־נעװ״נ־ק עד לעבט א־ן װאקםט סיט איר. פון אינעװי־ניק טויכט ער אפטצאל אתים און װארםט צ־רק- נליקן אויך אויף איד פארגאננענהײט, און שדייכט גתיםע װערק צו דער געשיכמע םון דער עלטערעד און אלטער ״דישער ליטעראמדר. דער לימעראטור-קױטיקעד, תר פונליציםצ, דער געזעלשאפטלעכעי טועד גײט נײ איט האנט ב־ האנט מיםן ליטעראטור-היםמאדיקער.