Literarishe bleter · 1931-05-15 · 20 (15.5.1931) · p. [Seite]

מןןאטעדאוןקונסט .קקעעקין,װארש^ פארי=לאג ב ׳. אטאטאשו וועגן דער ״דישער דיטעראטור (פ ו ן א ש מ ו ע ס) ראט מען האט אט רא ער־טט, צזר־ק מ־ט א רר״ *אר, א־יער• נע,־יטן. אטאטא״ד זעצט םאר: •— }ו}•*^**^** — $}'ל *י'**?*"! *.*•**.ז ״\• ^דיזיז*■ י*****?,י■ ״'•* אט עדממ א*ז עד דױ ער װאליט די * < סטל: רן •, אננזע יאטרר ־א־ אמער־קע נז. ק־־ן טרא־•; אנ־.עצ,־־גג- טער ־לל ״װ־ עט ך^,. אזױ ־ידלט ז־ך. ר־ אםע,־־קא- גער ל־טעראכטד ראט ז־ך אפגע- ר־טל ם.־; דער עגגל־־טער ע־־טט אר־ט 1912—191.3, אױ ד־ ־וגגע ־ר־שע ״־טעדאט־ד א־< אטער־- קע ד.אט ז־ך אטגער־טז £־; רער;־טעדע־ י־דשע־ דטעראט־־ ט־ט עטיי־עגע ־אר פ,־*ע,־,א.־דט 1909- סו19. אר פר־ער ז״נק;־ךוטען ט־רלעך ק״ז אמעחקע ״חשע עמ־גראנט;, א־בע,־גע״א־צ ־א־ן דער ״אס אלטער ה״ט ד־ נשטר״ און ט־ט׳ ט־ט זיך ב״ױז דעט גי־ף, גענ־מעל ר. ־ענער עט־גראנט איז דעט ת־ט ױ פון א פעטט. ער האט :עלאפז ו מ־טגענומען;־שט ק־־ן נ־שט נ־שט ק״ן קינד. ע־ האמ שפראך. נ־שט געשלאגז ק״ן װא־צלען א־ן :.־ ה״ט. א־ז דער נ־ע־ דער נ״ע האט ער געב־יט ח אטעחקע!ל״נשטעטלד־קע;עטלעך, זעלבע ק ביה-עלט־נט האט ער גע- אפ־ל־ ד־ ...מען ־טיט־עטט .לירער ט־ט י. אפאטא געקומען, און װ־דער א־ז ער ־טדין אי;אנעע צייט געװק מ־ט אונז, ארוט ק״ט, קי־ רמז פרעמדק־ט. גי־גיט מען ד.־בט אן ע,־שט פון אנרי־י אנצוקנ־ם־ נאענמק״ט, צו פאר- א יינדז פר־נרשאםט. עט א־ בױט ל־ט דער א־יטער ה־ט, יערע לאנדםגרופע - א־ר װ־נקל א,־ן װי דער עמיגראנט, אזױ אויך דער דעמא־׳סט־קער ־דישער שר־בע.־ איך ,־ױר1 נ־שט זאנן, אז יענער יע־ א־ז געװעז קיייין, נ־שט געהאט ק״ן טאלענמ. אבער ער א־ז נישט געװען א״נ:עלארצ־*ט אין דער נ״ער ־ױד׳ט. אדבעט א־ד געװען ב״ א־ם א ק־ילה, ער האט זי באװ״נט. גאנץ אנרערש א־ז רי עמיגראציע פון נאך פססו. אמ די עטיגראנטן צינק הינטער ז־ך אדע בר־קז, ז־ ז״נק געקוטק צו שאפן א נ־ לעב;. און אזױ או־ך הטשך פון םד־ער, פון אלעםאל. און מען רארף נ־שט ג״ן א־דנטע־- א,־וט, בד־ צו דערג״ן צו ז״ן עיקר. צו ז״ז ר,וך. ער פארבאהאלט ז־ך נ־שט א־ז טענטעלעך, ער פאז־רט ק־נטאל נישט. ער א־ז אפי, ענערג־ש אױ דרייטט, ער װ־־טט נ־שט םול האלבע װעדטער. אבער א־נטער דער אפנק״ם, מונטערק־ט א־ז קראפט ם־לן ז־ך לאסטן, פרא- בלעמעי, חשבונוד״ טפקור״ װעל- :ע טאטערז, דדיקן און א־נטע- רעס־ח. אםאמאשו איז ז״ שטענ- דיק ג־בר, ם״ א־ל ז־י דעגקק, ט״ א־ן ז״ן שאפן. גישטא ק״ז טעמ־ פער װ־נקל, נישטא ק״ן פארהאק• טע ט־ר און מױער. עט ז״נק דא װעגן און או־םװעק. מען דארף נאר האבן וױלן, קראפט און פא״־שטאנד. נאר נ־שט פאלז א־ן ױ אי־גענע ־א־ואבליעםא־ןנישט פאר ■ ייא6אטאי קר־בז א־ן רי װמפן אר״ן, װא־ מען זינקט און מק םו־לט. פאר די ־אק, װאט אפאטאשו שר״בט און שאפט, ז״נען אזוי םיל םון ז״נע הבריט און מיטג״ער פאר- בליבן שטעקן ערגעץ פ־ן הינטן, און ז״נק אינגאנק פארלארן גע-;אנגעל פאר זיך און פאר רער ״דישער לטע,־אם־ר. און ער אמ ױנג און םריש און פארמעםט זיך ערשט אויף גרויםע ארבעטן. עפ םארוױקלם זיך א שמ,יעם. עם דאנט זץי, אז דעד שמ־עם איז אםאחעצונג םון די שמועסן, די קורצע, פעםטע אדן אםיעהאקטע,