Literarishe bleter · 1931-04-17 · 16 (17.4.1931) · p. Seite 297

זײם 297 ליםערארישע בלעטער־ נונג 16 (363) אלטער קאציזנע דאס ליד פון קזכעלע הד?הס איש פירט י>־ײן אלסטיקער :עשפאן סון חסידימלעך הרחנהד־ק-םאמעלעך. אין לייכטן קעטשל ויצט ־עי אלמער מאן און העחט װי חשיד־ם דנגען: ישטח מלך. מימ גיויט םא־אד אים דורנגעפירט רי :אמ, װאו יערער טוט דך נוקן טא־ דין פבור. צו װעמען-זשע םא־נוארן װעט דער :אטט? מען שטעדט דך אפ יײט גבאי מאיר-דו־ און אפשר האט אין חרווה װער דערבלידט: אין םענטטע־ ב־ הרטה רע־ גגירה א פא־האג; הײבמ זיך אויף און פא־ט צ־ר־ק, װי איד רי :אנצע שמחה א־ז רע־־וירע־ דד״ טעי, מ־ש :ענט אין אלטגנ קאנ־נעט האט אי:עקלא־.ט הדסה רי אלסנה. :־עעו־גל האט אזו־ װ־ אמא::עט איר אםגעייענטע גרולה צו רע־מאנען. און-םטדטשז און-װײז אין װאלט עס רען סאס־רם װען ער - אי־ מאן דע־ תק־ף-זאל :אך לענן ז אזא מין סאטש אין סניסז נישט צו איר, סטײטש. נישט צו איר אדײנגעסירט רעס .־ביןנ בײ איר װא־ט דען רעס צד־ק װא־ :עקװעלט׳ און קאן זי רען אשמחה נישמ :אשײנען? :־שט מע־ - אט-א: די קרוין טון ־אפ א־ר סעלט. :ד.לי:ן צו אסס־לע הושענא. אימשטײנם געזאגט: אלענן סון אמד״! װאס טוינן איר ד־ הײזער מיט די םערע,־! אװ־ האט די אלמנה דרײ מעת-לעת געטי־אנט-און דך נענומען עװ תר פע־ער. 111. -מײן קינדז ה נ־סט דאך ל־נט־ק, װ־ רער טאג. און אױסצוקושן אלע רײנע גלידער; איך װײס דען, סיא־ אן אוצר איך פארםאנ? אשי־נהײט. װי מען זיעט עס אין ה לירערו טא העד, מײן קינד, איצט הער מיך אוים מיט קאש: טו אן דאס בלו־ע ־אקעלע כון סאמעט, םלענט אײן אראזע שטעעעלע אין צאס און;ײ םיר אױש אשליהות סא־ רער מאמע. - אשליחות םא־ רער מאמעשי < נ׳נ־ן גר־יט: און שנעלע היינט׳או־ף די נלויע אוכן: די מאמ־עש־ אין אט־אסענעס קלײר, ױ ליםן אין אשםײכ־עלע םא־עו־:;. ד־ מאמ־ע - די נגידה האלט דך גרו־ם, און-שםיהלט זי - איז עשװאש מ־ט אנ־טול• - װעסמ גײן, מײן קינד, אין מאיר-הה־ס הױז און אסנענן דעם רנין אט דאם קװיטל. .יױיזט אויט אז אין אברהםעלעס געזאננ איז או־םגעדעקט זײן איי־עלע נשמד.. די מאמ־ע טא־ נישט װיסן, װ־ תרך נענט צעבליק דך די םעלדעד םון איר חלוס. די מאמע װאלם געמוסרט און - מ־ט ר־ענט, װײל בײדע הײזער לעבן נישט בשלוס. - ת װײםט, מײן קינד, אז מאיר׳רו־ם הײז אױ װ־יט םון אונזיער גראד אין אונזער *ת־ס. ־אס לעבן שסראצט, דאם לעבן בליט, פארבל־ט, א ר־עלט סארנ־ט, א װעלט באנײט די בוחות. אק צאנקם אמענטש - סארנל־־נט נאך א־ם זי־ן ^ץי — אשפליטער גאלד אין שטויביקן םרונת• אשםליטער גאלד אין אײביקן געװעב ־אם נליצט אלײן םאר זיך געהײם-נשתיקה. שדין לאנג צו שטויב איז דער, װאס האט געלעבט, און נאר דאס ליד - זײן ליד געסינט אתיקון. %ז<^יוןו)י *■׳%*"* ו א. האציזנע (צייכעגונג פין נעד ד,א*אױ'ץ> ,יוי לאנג איז ער א־ן לײטן דען א־ו־ם? געװען אמאל נײ אונז א־ונג א־ן של־חו־. נישט מער: ע־ האט נעהאנדלמ און םארד־נט, נוימא, אױ ער א ת־כער צװישן ד־־כע. צו יחום אנער קומט ־עם גישט, מײן קינד, און מאיר-דח־ איז נישט אונוער גלײכן. און שנעלע געדענקט דער מאמעם ר־ד - אויף דעמ איז זי ראך איירל און רעחנױגן. ד קוױקט זיך מיט חלומות שטילערהײט און האט בײטאג א־אםגעלאזטע אויגן. 11. אין שטעטל אױ אשמחה - איאר־ד, װי ם׳װאלם גענלאזן שוםר־של״מש־ח. דאס קומט א־אם דער אלטער גוט־ער ײז־, דער צדיק המכונה דער םוכיח. ז. און אלט אױ שנעלע א־נגאנצן פוסצן יאר - ־אס ־ןננםטע קינד הדםה דער גגידה.ס. אקינר - אםויב, אין חומש-דש־־י קלאר און א־ננעטונקט אין.אלע םױנע םידות. א בתלינג, ,דען דאס איױ האט שוין נעתחט, ״אם םײדלהאר׳ן האט א־יםגעװאבט אין ציטעו ־ער םלאך פון חלוםות האט פ< איר ־אס אומ־ױקע בלומענםעלד צעשפל־טערט - א־ן ה״פ און נארװעפ טרעטן אירע םים און קיל און שטיל ת נלוםען בלײנן ליגן. :׳א־װאס איז אזוי טרויעױק און דס אכ־ד,מעלעם גמראתקעד ניגון? ־א־װאם אױ אזױ הארצ־ק אזוי נאנג '<■־ הערן זײן געזאנג און דאגן: אמן?