Literarishe bleter · 1931-03-27 · 13 (27.3.1931) · p. Seite 245

זײט 245 ז\ , ז ליטערארישע ברעםער נום. 13 (360) :יהאב צוגעעױגן נדנע טעג צו ױינע ט־••• און נדנע עועהן צוגעבונק סיאיז דא א װינט, .דאט ט־ייבט די עואדןאין או־ף א פוםטן טעלד ארו און אווינט אױך דא א־ן אן אױ*עדוימטן זא־ '־*— 10־'" -ש־יאםענדיקע לישן בדאזט א־יף םי; א קאלטעד װינט, ־פא ־־{•< ױ־ "1 אול םוי א זון: א קינד:.. א דײטז אװעדןגע עקי־ןצ א״) טו־י אלעקנעזעצט ט אר ־עדער £׳ד.אט;א: ארד אױ* פאי' ד׳אט ראמע י 1 און זון, א־ן קדאנ־ע־ יצהק יאנאסאװיטיכ / װארשע קאז זײן דאל ...נײם דאנד פון דעד ־טעד״ װאט גייט אױטייט א־ך האל׳ז דיך אדוט אין געװײן. קאן זײן, אז םונקט איצט עםע־ן גוסעט אין חורבה-שט־בן אליין... קאן זײן, סיאיז איצט עםע־ן פא־גאנגען פא־קריםט האט די ל־םן דער םײן. ־עד װיגט האמ די אויגן סאדהאנגען פאדיאנס פונם םענסטעד דעס ־ט״;. יעקב פרידמאן / װאר־״ע א ק א פ ד י ז ומ. לי הןנלםערן—מיט םוגרער׳נג) אז די זון ױעמ פאתדן, װעל איך עםענעז םײן ט־ד א,־ו־ס צו דעס ־:, און אין דער ט־ר בל״בן ־טט״ן װ■ אבילד אין א־אס: רי הענט אויעע־ג־פ־ײט, און מיט א קרזין פון פאםיד אויםן קאם (אט אזוי װי אהיליקער פארױסן די או־נן צ־ נאט>. װעט די לבנה אויםגײן א־בער בעדג, איבעד יס, ׳,*' און װא־םן אש״ן, אויף דער ב־לד און דעד קױין... װעיין םענסשן דורסנק <װי סיג״ק מענטשן תרך - ס־,ס...> און דערזען בײ דעס ים, אין לננה־ש״ן, אין שטעדן<לאנין, אגעקרוינט בילד אין אראס... און םלוציס װעל איך אפוס טאן אינזטעל און אטאנץ, און סיװעט דער מעש אויםן םאם־ר א־ן לבנה טאן אנלאנץ, װעט דער םאדב״גײעד דערפי־1; אקאלטן דדאשטש אינס לײב, און װעט מ־ט א־־װױקע טױט אװעק.אהײס צו דעס װ״ב, און א־ן א״ן אטעס דערצ״לן <ארן אין ױ אײגן װעט ב־ענען אסלאס> ״אל א־ן לסנה־ש־ין ב״= ים׳ פון אטוגקעלער ראם, זײנען אדוים א ־נזאםן און א םענטש טיט א קדוץ... און סיהאט גענוםען טאנצן דער געקױינטעד םא־שוין, אז סיהאט םאדבלענדט אזש דעד גלאנץ פון דעד קרוין...״ און עד װעט דערצײלן און צלםען זיד מיט ש־עק. און סיװעלן באהאלטן ױ קינדער זיך אדוט ־ער םוטער אין בעט, און פיװעט דער םחד, ױ נאבם פון דעס ה־יז נ־שט אװעק... ו קאן ז־ץ דאך, איך חאלז ױך ארוםעט. סיװערט טונקל פארשאטנט ױ שו־ס און םלוצלונג נעםט װא־קען דער אוםעט, װ• סיװאדקעט נאג־נען אטו־נ. בײפ דאנד ס־ן דעד שעד״ װאם ג״ט אויסעט, פון ױינע ליםן מיך ש־בודט תר װײן, קאן זײן דאך, אז עםעצער גוסעט או־ף .האדבםמיקע סעלתר אלײן. קאן זײן דאך, איך האלז ױך אדוםעט, ױיס אײן ױר אין אױער אטוז״, און םלעלונג אזוי װי דער אומעט נעממ םאםען בײם פענסםעד ת־ ט־־ט. . נאר אונזעדע העגט א־ן״דער טונקל זײ בענקען צו עדכעץ אן אױסגעטחימט לאנד, כיװעל איצט אן תם מויט נישס געתנקען. דױק םעסטער אין םיבער ם״ן האנט. ב. מ ר ד כ י / ו ו א ר יט ע דאם ליד םון אםאםעז צו אקדאנקן זון (מײן בירדער װאלף אי מתנה) אזון, אקראנקער זון, פאדנאבט אין שטונ, װי א פארגעלבטע־ גארב אץ םעלד, און םאמעס בלייכע העגט אויף איס, און אױף געז־כט נ״ א־פ - אשמײבלענדיקעד םרױער ,־ױ אשװאלב. סיהענגט דאס לעצטע ליכט פון טאנ נאך םראםנװײז אויף תנט, און אױפן ױל װי אחלף ליגט תד לעצטעד ־נוסדאל: ״א זון׳. $ קינד׳. סיאיז תר בעבעד גאך :ישט אוישגעטהגסען ניז :װס הא־י איין, שיםארשוױגדם שוין םון זײן איגנעװײד ױ זץ, און ס־איז מײן בדבה דאך, אין אים םאר ױר ארײן,