Literarishe bleter · 1931-03-06 · 10 (6.3.1931) · p. Seite 185

זײט 185 ן לימעראו־ישע בלעטער. נום. 10 (357) ר א ז ע פ ר ץ ־ לןא ק ם / ו ו י ל נ ע מ א ט י װ שפראצט אזא געדינטער דופמ — אלעבן אױף רער רא־ א־ן איך בין הארנשט אין דאייבן ,לינטער כעדען םאהזנקן א־ן א זיבן טרוים: םיא־ז ב־ מ־ר כערא־ז א רגילות :ד מהאבמן װעכן עבר. - לעגן צאדטע גוטע הענם א־ן רעכן בלעטעל׳עך ל־פארע, ראס פריענן אין םריםאדגנט ילינגען ב־ מ־ן םענסטעד א־ן ־עד א־טע־ ה־•:. >ו••*• ייוי• ■•*•■ו •••<*•••• ••••••*• ו ■•^•וו• ו• י■ <ן ׳ י ■ *ן -< ״י}. <-< ״< ,-ו ןן•* ךץ**^ י^••*• י^••••• ן,ן•• ך• יי•^ קוטען?מראלעברעך אין העז־עך צו ט״ן ש־ע־ א־ן טיגלושט ז־ך ־עבן, ־עבן, ־עבן... ־ב א־ך אן ז־ך אויטצוש״־ן ר־ ־־ רו־ט־ען ׳; *דל א־־־בצזשטע־ן א־־־ פ־־־ע־ר רע־ט אם־ב. ׳; א־־ך, מ״ן ל־בעד םרײנד, ־ק א־ך מ־טן ם־• פון פהע פה־־נגד־קע ב־ש־ען יב ע־ר־טטן גדום. או או :ז־־ן א־ן טראבט. ד־ פ־ב א־״נגענומע;. פאר ה או־גן פ־גטלט ז־ך אבוך. :יהעד ל־ ם׳ריינען רינטעדדיקע וױנטן און קילן מ־- ה פ־נגעד ההן טוך. גאנצע הױפנב םלאקעק א־ן או־רן אבער ם־ד... ב־ מיר אין הא־־ן א־ז קאדט. :יטראבט - צ־ א־ז דעד ר־נטער אזא ־טארסע־, אדער :יב־ן אל׳־ין גערארן אלט... :יק־ק א־ו־ב דורך אױבנדאר־רטע שו־בן - זע נאר קוימענב?זלארצע, ־טנ״ א־ן ד־־ך. דער היםל א־ז לי אלטעד בלעך םאה־טארעדט און גא־נײטט ט־ף, נ־־טט אז־י הו־ך. נאד װ״ט, רא־ט װ״ט, םון בלו־ען נעפ״ דהגגט צו מיר דער צױבערנהקער בוד. ביהער דעב תםט פון ה״מ״ט־פובקע ל־פעב. :יזע װי םישרארצט ז־ך פ״:ט דער פל׳־־ט פון באד. בדיען או־ף א־ן האד־ן ב״ מ־ר פא־לאנגען צו לינן ערגע־ן או־םן םעלד, א־ן ד,״, און אטעמען מ־ט װעמענב ה״בן אטעם, און אטעמען מיט זאםט םון ארנט-טו־. לעבי מיר - א דעטענייט םון א־־נן. נאענט םון מיר - דער רו־־ט םון יוגגן װאלד. א־ז עב ה״נט דער װינטע־ אזא יטא־פער אדער ביבין אליין כעװארן אלט... א־דט א־ז ־טבמ, און םיגרויט דעד טאנ אויף ארנט. איך נין אל״ן, נ״ם בלאבן ־ט״ן םון בוך. דרויסן װיינק װינטערהקע װינטן און קילן בדר ה •ינכער הרבן טוך. װ י ג ט ע ד װינטער־פר.ימ$רגן גוט אין װינטעח־יקן נלוי־נאגינען אויסצוציען דם ה םידע כלידער, און םילן סיצאחםע לאשטיטען םונעם :עט. סיהנען ד־מענט-שארף געצייבנט ־אז ה .־אזע םאמעטענע שויבן, און שנ״עלעך אזוינע מילדע םאלן נאענט נ״ם םענסטער, וױ קל״נע שלאםנהקע טוינן. און םימישן זיך אין קאפ אױב: זילנעינער געקלאנג םון שליטן מ־ט ס־װנדיקן םעלד און װ״נשל־בו־ב נאש״ט מ־ט װ״בע נלעטער־בל־טן, און ״נגל־עך קליינע שפײין שוין א־ן פ־׳עט. ע ר ש ט ע ר ש נ י י ביגעשעט, אז ברעקט ד־ך אױף אש״ן אראזלעבער א־ן שױב, און סידוכמ זיך - דרו־בן איז אנ״ע װעלט געבו־רן. צ־בט ארו־ף מ־מ א־מפעט לובטיקן ה אלטע טדאנטעב און מיט לייכטק״ט םון אטויב פליסט ה גראע װאבנהקע טדעם ארונטע,־: - א־ן טויער שט״ט דער געל־געפעלצטעד גוי, אין או־םכעשפ־״טע טא־בעב־טאשן דרעםלען זאך דעב לעצטן ד־עמ״ ז״נע אלטע פינגער. לעבן א־ב, װ־ ב״גל פ־־ש-געבאקענע קנאקן װא־עמע םהמארגנהקע נלעטער. א־ן דרױסן איז אנ״ע װעלט כעבו־רן - ביא־ז אויםכעםאלן דער ע,־שטער שנ״. ־ מ ײ נ ע נ ע כ ט מי־נע נעבט - װ־ מעשהלעך אראב־שע ־ געשטו־גן, נ־שט־געפלױגן״: - קאראװאנען גאלד םון װ״טן ים געצויגן, מיט ים־פ־ראטן נאך םון צ־יטן באנעשע. און טיילכאל ז״נק נע:מ װי קאבטנס אנכעשװאלענע, װיגן ז״ זיך שװעד אויף מיי״ע קראנקע נרעמען און פרעמדע םנימער מכושטש אויבנעמאלענע יאין זיך אין ברענענהקע ,־אמען• נאר פלוצלונכ םלאצמ ה נאכט םון װעמענב בל־ק געטראםן. עםן איך פאמעלעך אויף ה אויגן: - סיאיז נלויעד טאג. דאב נעכטיק נינל אםן און אלץ איז - נישט געשטויגן, נישט געםלױגן. $ ב ר י ו ו צו אברהם רייזען ליבעד םריינד, סיאיז סג טעג אין שנט און כיםלאצן שוין נ״ אונז ה קנאבפעלעך ם־ן אנעמאנען, און שױן נישט לאנג - נאך עטלעכע אזוינע טעג, װעט מען עםענען ה םענםטער און ה טיק פון נאלקאנען. ביהאב שוין אנגעגהיט צװ״ קערבעלעך קאלירטע אויף צו זעצן אין ז״ םלאנצן םארן ג״עם יאר. ה זוץ איז נידעהק אראפ און װעקט און תםט אין םון אונמער דער םארשנ״טער עדד