Literarishe bleter · 1931-01-23 · 4 (23.1.1931) · p. Seite 65

* ױיט 65 ליטערארישע בלעטער נום. 4 (351) ־א רחל ה. קארן / פשעמישל שטילע נאכט, הייליקע גאכט (א פ א ע ם ע) זאכן אשטיל געבעט צו זיין לײנ, און עש ענטפערס זײן בלוט און אין בלוט זײנעם - :אט. און פלתלונג - ט׳האט אױפנעציטערט דאש הויז און זײנע עוטײנערנע םונדאטענטן. אטאל זײנען נעלעגן די עוטײנעד שטיל און ־טטוט אין דער עדד און געזאמלט דורך טויזנטער יאק אין די ר,אלטע העדצער די בענקזואפם צו ליבט און צו זון.־ װאדצלען האבן זײ אויעזעטיטן און געװאקשן אין דער קרוש, און ױע־עס האבן זיך געקארטזועט דעריכוראק;, װען זײ האבן דערשילט די קעלט £־:ש יטטײן• ביז עש האבן םענטשן אטאל אויסגעהוינן איבעד זײ די דעק םון דער עדד. םיהאבן אזעץ געטאן יטט־אטען םון ליכט איבער די גראע ־טםיצן םון זײערע קעש. נאר םיהאבן די טענטיגץ טיט א־זנס, טיט ־טװערע גע׳טםאלטן ױ שט״נערנע קעם, נדי זײ װידער אין םינםמעדער ע־ד א־ײנצושסא־ן און בויען הײזעד אויף זײ. און אװאלד צערוײטט זיך, א װינטער-װאלד... ־טנ״ *טיט זיך םון די צװײגן, קראען ,־ײםן או־ף ־טט־קער דאש װאלױקע יט־וײגן. עס;יבן אםלאטער איבער נײטעױטע קעם הונדערטעי קדאישע פליגלען און ױען מונקעלע ־טאטנש או־ף;לאנציקן ׳טנײ. ה״זעױקע םענט־טן-־טטיטק יטד״ען און װעקן דעם װאלד - הא, הא: און האפ, האשױ העק בילן, װ־ הינט אראםנעלאזטע אויף בײנאנט שון דער ק״ט, זענן שפילן זיך ט־ט בד״טע קארקעש םון ױ בײטער, ־טמעקן א־ופ די קארע, :יבן אלעק מיט דער יטטאלענער צונ: און בײשן זיך דאן א־ײן מיט ױ צײן .לאש אטאל טיפער און טיפער ביז צו דעט ברוינעט בויטײטן הארץ. םאלן בײמער-לײבער איטבאהאלפן ־טװער און ױיטן מ־ט צוש לעצטן טא־1 דעש װינט פון דעד הײך מיט ז״ערע דא.־ע, נאקעטיקע צװײנן. דאש האבן אץ ױ װענט םון אונזער שטילן הויז געוױינמ אין יענער נאנט ױ מ־דע נשמות סון בײמער. און עס האט זיך דערנענטעיט צו אונז א רו־־ג״קע ־טטאט, :אשן האבן זיך זאנליסנעט מיט אצערםול כע־אטער שון אטשערעדע קעלבער, װאש מען האט צו דער שח־טה :עפירט. שטײנער האבן מיט הארטקײט אפנעענטםערט ױ קעלבערשע פיםלעך, װאב האבן זיך װילד :עקלאמערט אן זי, װײשע םיטעתאנט, שט־ל איז א־ן דארף, בײם גרוישן און אשענעם םענםטער - איך און ער. א לאנגער שאטן םון אדארםישן קרײץ• ליגט שטיל אויף דער ערד אקענן אונז אויף לבנה-זילבעתעם זאפד. אױף זילבערנע בלעטער איז אנטשלאםן געװאדן םױ-האיבםטיקעד װ־נט, און נא־ םון צ״ט צו צײט לױםן שאטנש םא־ב״ םון שװתנדיקע הינט. דאס ליסט אין דער שםוב :ײט אוים מיט אז־שץ, עכ װערט נאך שטילער ױ נאנט ארוש אונז, און נאר אויף דעם װײכן פעתעד-טעפעך גיםט זיך אשטראם םון לבנה-לינט בײנאכטיק און קאלט. אויף אונזע-ע פנימער טראנן מיר פ־ן םענשטער אװעק דעש זילבער-לבנה-שײן און אץ אונזערע אויגן ױ ױגנט ם־ן אנאענטער שעה. אין אטיםן, לעדעתעם סאטעל זיץ איך אייניעקנוילט װײך און איך םיל-. ער קניט לעבן מיר. איך הער װי ױן הארץ קלאםט מענלעך און שװער: - געליבמע, ביסטו דאל בלייבן ליגן מײנע םינגערשם־צן אויף ױן ברוסט, ױ קלוגע םיננערשםיצן, װאם קענען אזױ גוט דעם ציטער פון ױן הארץ, און םאדשטײען אזוי גום ױ בענקשאםט םון זין ל־ב. און עס ענטםערט מיץ האיץ צװײ מאל, םרײדיק און לײכט: - איך בין דא, איך בץ דא: מ־ינע א־יגן - דאשלט נרדם אין דער םינסטער, הענגען הילםלאז אן ױיע ליפן, װאס לײכטן אױף םיט אן א״נציקן װארם: - דו - עם םאלט אין דע־ טיף םון מײן האױן װי א שטערן, און לאנג קוק איך נאך רעם טיף-בלאען שימער, װאס םאלנױק האט געצײכנט דאס װארט אױף דעב טונקעלן פארמעט םץ נאכט. אץ ױ :אנצע .זעלט איז װײט, אזוי װײט, דעי־ םעחער-טעםעך לײ.ט םאר אונז גרײט, װי אטרעם צו אונזער גליק. דאם ױדענע העמד אונטער םאטעטענעם קלײד קושט מײן לײב. עם האבן ױ ליםן ױך אײנגעזויגן אין ױנע נעליבמע הענט,