Literarishe bleter · 1931-01-16 · 3 (16.1.1931) · p. Seite 43

זײט 43 ריטערארישע בלעםער נום• 3 (350) טעמענ, זאל1 אפיטפ־גלען דעש :ײעם ד׳עננש־־צט״גער און ד־טלעך אייגעוליםן א־ן זיך א׳יע פדאנלעטען שון דעד?ועםעדיעוער, אינדושםרי- עלעד און לאנדווידטשאטטלענעד ארגעט. נ׳איז ני־טטא דףן יטופ צדייםל, אז די דאזיקע •טאדפע און אין א־ד יטארםקייט א־רנעדענטע קױטיק א־ז, נ־שט קוקנדיק דעדו־ף, ז־־עד נוצלעך :עווען. ז־ דאט אונטעדגע־טטראנן א־ן אונועד ק־גע׳ 4 :י ► ״צען טעג, ױאס הןןבן כרעישיעולם געװעזן״. ׳מאטאגדאשיע דאט, װאט ־.אט נאטד״ אטגע־טװאנט א־ד א־גערלענע נטן געד־ג־קט די א ד ג א־ •!״1 דאט א־ן קאנשעד ניזאטאד־שע אטמאטטעד םון אונזער ם־לט־װעזן. אנעד או־ך ענג נאצו־גן נג־גע יד עד א־־עאלאנ־־טעד ה־נזינט ד.אט דעט או־טװאל פון טעטע־ א־ן נאט־ט ז־ך ־טאדף אד־־טצ־נאק־טען די א־נעדדענע ג־ונט-טענדענצץ פון אונזער ם־לט־קונטט. אטת, טיא־ז דא נ־־טט אפגעגאנגען אן געװ־טע א־נעדטד־נ־נגען. ז־ענד־ק אנ־טל אפגעשדאקן תדך דער קרימיק, ז־נען אונזערע ,־עז־ג־־טעדן א־נעדגעגאנגען צו אז־ער שט־ענגעד פאר־טטעלעדונג פון •טטאף-א־־טװא־ א־ן תר־ן צו ־טטא־ק אנגעהו־נן צ־ נאטאנען די -א-ז ד־ טענרענץ א־ן אקונטטװעדק, װאט ־־ל ד*ד יייײצ• ״דער סינף־און״פערציקססער״. זי־ן פונליקוט אורגעצװאונגען און נאטידלעך ט־טדײט;, צו ד־ן ט־ף פאדנא־גן און מ־ט דעד;אנצער זאך אדנאנ־־ט צו ז־ין פארנונק. אזעלבע אדט א־נערטרי־נונגען װעק אנער ז־יעד ־טנעל פון לענן אל״ן אפגע־טל־פן. ז־־עד ־ט־נעל װערט יענעד אטת טא־װאנ־לט אין א־־גנט, אזו־, אז פאד אונזעד ם־לם-ק־נטט װעלן, אזו־ צו זאגן, אלע ה־םלי־טע און עדד־יטע מעםעט, אלע טעטעט פון דעד פאו־גאנ־ גענה־יט, קעגנװאדמ און צװקונסט ־טט־ין אפן א־ן אז ד־ פראלעטא־ײט־ע ־טטאדקן אנװאוקט פון אונזעד פילט־פדאדוקצ־ע, או־ף דעט שנעלן פאד־טאפן ז־ך פון דעד א־דאטע־־טעד מעננ־ק טצד אונזעדע אפע׳ דאטא־ן, אויף דער גע־ט־פאנטעד או־פטעדקזאטק־ט פון אונזעדן און פון או־טלענד־־טן פונליקום סאר אונזעד נ־עד פדאדוקציע, - און קודם־נל אויף דעט דע,־־ט־:ען פון אלץ נ״ע און נ־יע פרענט־קע ם־לט-,װע,־5 )״די מ־טעד״ און ..דער טוף םון טט. פעטעדנודג״ פון פודאװק־ן, א־נ־קע ריזיקאל־־טע א־נכיצענ־ז־דונגען ם־ן קולע־טאװ, ״די פל־גל פון ד־ ־ט־קלאפן״ פ־ן טאװ־ט־ג־, י5 11.0י ־עד נונד פ־ן אגרו־טער זאך - ם־ן דעד ־ונגעד דעז־ט־טעד־קאלעג־ע ״פעקט״ אאז״װ אאדװ*. מען םוז אנעד צוגענן, אז ט״ א־נזעװ־ פונליק־ט און ט״ או־ך די ק־״מ־ק. הגם ז״ האנן ז־ך נטדד פאז־ט־װ פארהאלטן צו דעד נ״ער פ־אז־וקצ״ע, האנן ז״ דאך נ־־טט פא־מאגט די גענוגנד־קע פא־־טטענדנ־־ט פאד דעט נ״־דעדג־״נטן. נאך מעד - נעת אמ־נדע,־ד,״ט פ־ן ק־נא־טאנען האט ט־ט ־טטאלץ אנגעװיזן א־־ף דעט אזו־ ־טװעד דעדאנערטן, האט אכרױ־ טעד ט״ל םון ק־־ט־קעד ־און םון פונליקוט או־טגעדױקט ז״ן ־טטאדק־ טטע אומצוםר־דנק״ט א־נער דעד אומפדק״ט םון די רעדטיטעדן און האנן עט אױטגעלאדן קעגן אונזערע פ־לט־־טעפעד אין א ,־־־ פ־אמעטט־ א־ן פא־אודט־־לונגע;. ״די לעצטע טענ םון פעסערבורג״. עט א־ז אטת, אז אה־פ־ט ג,״ױטעד ט״ל פון ד־ דאז־קע אנ׳ גר־םן ז״נען נעװען נאדענט־קט, צול־נ דעט װ״ל עט האנן געפעלמ אדגאנ־זאטאדי׳טע ק־עפטן או־ף אונזעד ם־לט-יענ־ט, װאט א־ז אנע־ פאטעלעך טצד דעד רעג־רונג געװא־ן נאז״ט־קט. םון דעד אנדעדעד ז״ט אנעד ז״נען ז״ ארו־םגערוםן געװאץ דורך דעד ־טטדענוננ, װי ,װ־־ט מעגלעך ת־נף םון אונזעד ל״װנט א־אפצומ־״נן די ־טלענטע א״דאפע״טע און אטעדיקאנ־שע ם־לטען, װעלנע האנן ־- הױת מ־ד ז״נען אנגעװיזן געװען או־ף דעד ניליק״מ - אלט װאלװעלע א־מפא־ט-טהודד״ זעלטן-װען געהעדט צו ד• נעטעדע מ־נ־ט םון או־טלענד־־טע פ־למען. א,ץ ענדלעך האנן די דאז־קע אנגד־םן גע־טטאטט ־צול־ב דעט װאונט־ט, אונזע־ קינעמאטאגראם־ע װי װ״ט םעגלעך יטנעלעד צוצוגענן א קינטםלע,־־ש-א־.־מאטא־־שן נא־אקטע.־. צולינ דעט דאזיקן טעט האט די פא־ט״ צװנױםגעדוםן א פ־לט־קאנפערענץ. אויף דער דאז־קער קאנטערענץ האנן די ״לינקע גדופעם״ גע־ט״לדערט דעט צו־טטאנד םון אונזער ק־נעטאטאג־אם־ע ם־ם אומנא־ענט־קטע טונקעלע.* םא־נן און האבן נאצ״ננט אלט דעט וױנטיקטטן םדאגראט-פונקט דאט אנטװיקלען םון דער װאנן־ נדאנ־ק, קולטור־פ־לם <די ז״ט א־ז נ״ אונז װ־דקלעך ז״עד ־טװאך אנט,װיקלט>, װי א־יך דעם קינטמלערי־טן ם־לט. דערנ״ זאל רער קינטמלערישער ס־לם ארוסנעםען םאל־ט־־טע און רעװאליציאנערע