Literarishe bleter · 1930-11-21 · 47 (21.11.1930) · p. [Seite]

/יגעפעד '^רג^גג פדײ/ 60 גר. 21 נ#{{*ם23ר 930ו דטןןףארזגזע א־קוסמדירטע ■^^^■■ װאכ;עלדי2בל פאד . ד״־פלעדאפיוד 1■ טןזאטעדאוןק־נםע :,װארשיג .קדעערךן פאר<ד:<ג 3? ב ז ' ם ־* ב ר ה ם ם ײ צוגאסם ב ײ עווזין פ י ס ה א ט א ד װעצכן פמגצ זײ ואצן גישמ גינתערן, געשוזפ פודה זײן, עז ערוױן פיםקאטאר — ר$ם איז 8 נייע. שאפעיישע רער׳טײגוגנ. םיכקאטארם פדױטפן זענען געקופען דיה,?>זא געװאנשקײט און זיכערקײט, אז זײ האבן איבעררא׳עם םײ זײנע אנהעננע־ און םײ זײנע קעננער. צום עד׳עט יעיצערס ״רױבער״, װעלכע ע־ האט פארװאנדצם אין א טארע־נער דעװאיוציאנערע־ רדאנוע, ראן עהם װעצקם ״נעװיטער א־בע־ גאטצאנד״, צוציב װעצכעד עס איז פאר- נעקומען די שפאצטונג א־ן די ר״עו פון דער בערציינע־ ״פארקס- בינע״, דערנאך מאצערס ״תאפליא, פיר צעב;״, ״דאספום•;״ און צים םזןז האשעקס כארימט־נעװארענעד ״ע־א־ועד סאצד־<ב •עױ״ק״. ער תאט איבעחרא׳עט םיט זיין יטא־פעד, בײסנדיקער םאטירע, מיט זײן אפצאכן אצע פארהייציקנדע אנגענוטענע נעזערשאפטרעכע דאנטען; םיט זיין צוגעבן איע ז״נע אויפירוננען א םדייטן םאצ־אין הינטע־- גרונט, א,־ן מיט דעם פארװאנדצען יעדן בצוטר׳עט-אינדױוידועצן עפיזאד אין א בר״טער קאצעקטױוע־ נע־טעעני׳ט פון אינעטיינעם באטייט. יבס און אזוי ביז צום הײנטיקן טאנ, װען ייעדע פון זיינע נייע א־נםצעניזירונגען װעוזט טיט רעם ג־עסטן אוטנעדויר דערװאדט און דופט אדוים דעם צעבהאפטםטן און צ״דניטאפטצעכםטן אויפדור. כיבין געװען מער װי צופריד;, װען זייענדיק צע־צטנם אין בעד- צין האט זיך פיד געשאפן די נעצעגנהײט צו כאזוכן פיסקאטא״־ן אין זײן קינםטצערי׳ס-אײנגעארדנטע היים אין תאצענזע. צוזאפען מיט א גדופע שוי׳עפירער פון זיין טעאטע־ װעטען ער האט נעהייםן טען זאצ ט־ך טיטכרענגען נאך דיער פא־יבטעיונג, םאר איך פוצ מיט דעדװאטוננ און אביפצ טודא. טיד קצוננען אן אין איינעם פון די נישט-׳טטארק כאצויכטענע הייזעד פיפארגײט א קורצע װיילע, און די װינדע אין קציינעם קא־ידאד יאזט זיך אראפ פון די אויכעד׳טטע ־עטאקן. יעם טאכן זיך א״ף ד• צװיי האלכע טיר- צעך, און עם קומט אדויפ א ױנגער, אפ׳עד אבצן-יא״־יקער בצאגרער בהורצ, ׳טמייכצענדיק און כאגריםנדיק אונז גוטט״־טיק. קאצעגע רא- דענבאך, אײנער פון די ׳טוישפיצע־, שטעצט טיר פא־ עדװין פ־ב- קאטאר... איך װער אביםצ צעטוטלט. כיתאב נעװוכט, אז פיסקאמאד איז נישט קיין אצטער, כיתאכ אבעד אוי־ קיין פאצ ני׳טט געקאנט זיך פאדשטעצ;. אז דער קצײן-נעװיקםיקער ױננער בחורצמיטדעם םרי׳ט-ראזעװען פנים זאצ עם זיין דיע־ באריטטעד פיםסאטאר, װעמעגם נאמען סיאיז שוין געװארן דער םינאנים פון קראפט, גםורה א־ן אוס- א־ן דער פצעיאדע מאדערנע דראמאטורגן און רעזשיםערן, װאפ ־אבן זיך באװיזן אין דײטשצאגד נאך דער װעלט- מצחמת און האכן זיך נענוטען צו רעװאצוציאניזירן און אי- בערנעיעטאצטן דאפ דייטשע טעאטער; אין אט דער נאנ- צער גרופע שטורמער אוי ד־אנגער, צו װעצכע עס האכן נעהערט עתםט טאצער, װאל- טעד האזנקצעװער, פריץ פאן אונרו, פעציקם יערגען און צע- אפאצד יעםענער, פארנעטט ערװין פיסקאטאד זיכער אײנם פון די ח׳טובפטע און װיכ- טיקסטע ערטער. רער ױנגםטער אפ׳טר פון זיי אלעמען איז פיםקאטאר״ אין דער זעצבער צייט זיכער ב׳י׳צלד־ ■'־ •׳*8 רער מיכטיקםטער און דרייפ- ערוויז פיסקאםאר ' * ־ 5 טסטער דער,װאםד,אט אויפן שארפםטן אופן געװאגט איבעדצו,־ײ.פן פיטן אצט;, פאדטצחטדי דיקן מעאטער און מיט דעם ארט, װי עם האט נעזוכט צו ניעבן א צ״- זונג צו די נײ-אנטשטאנענע געזעציטאפטצעכע פדאבצעטע;. םון אן אוטבאקאנטן צװ״טקלאסיקן שוישפיצער ערגעץ אויף דער בערצינער ״פאצקס-בינע״, דוקט עד זיך ארויס מיט א כטעט טע- טעארישער פצוציטדיקײט, כד־ איבעדנאכט צו םארנעמען דאם חשוב- םטע ארט אין מאדערנעם טעאטער אין ד״טשצאנד. א זון פון א גצחישעד פאםיציע אין מארבודנ, א קצײן שטעמצ ערגעץ א־ן ד״טש- צאנד, באװײזמ ער זיך פצוצים אויפן ערשטן פאםטן פון דער דעװא- צוציאגעדעד בערציגער ביױיג און סרייםצט אויף ביזן גרונט ד• ז״צן פון דעם אײנ׳נעפוגדעװעטן דײטשן טעאמעד. מיט זײן פאנטאםטישער תתפעצות און נעניאצער מײיםטער- שאפט באװ״זמ ער אין א קודצער צײט איבערצוצ״נן און נעװינען אויף זײן זײט די פארביםנםטע םקעפטיקער און שארםםסע קעננער פון זײנע דעװאצוציאנערע אידעע;. ער ברענגט עם אזיוי װײט, אז םײ די ױננםטע אנפאנגעד-אקטיארן און םײ די עצטםטע, אנערקעגטם• טע שוישפיצער פון דער דײטשער בינע האצטן פאר א נציק זיך צו שטעצן אין רינסט םון דעם דרײםטן בוגטאר-העזשיסער, און צו