Literarishe bleter · 1930-11-07 · 45 (7.11.1930) · p. [Seite]

' /'?נעסעדיזןר ב]221 *ד״ז ס5>עד. 7 $2װסםבסר 1930 ל־בױ^־אר־תזע ברניביע א־־־סטדירטע װאםשדיפם פאד?יטעדאטוד 1■ טעאפיעדאוןקונסגצ פארפז?<ג 3.קקעצין*ן,וזארש^ צעץ יאר נאך ש. אנסקיס טויט # נ ם ק י // זי> ר ש ע ד ז ע נ ל ע כ לן ײ ט 2 ת ם ן פײ/י? / ד י 9 ע זײן צור־הקעד צ.־ ״דן אץ ײדישפײט און זײן א־־אפ<אזן זיך אין די טיפענישן און שײנקײטס-אוצ־ות פון אונזע־ פאיקיאר, זײן װאך ד.א־ץ פא־ אונזער פײן און יסוריס, — ־אכ איין רא■- א־! זין־ נע־ נ־נ רײצנד־קס, צוצ־ענדיקס. עד א־ז געװען פון ד־ אינטערעםאנטםיזע און הערסטע פער- זענרעכקײטן בײ אונז. ׳די צען יא', װאם רזי״ח אונז אפ פ־ן ש. אנםק־ם טדיט. הןזבן אונז נישב־ דערװײטעחט פון אנסקי;. אדדבא, דיער אינטערעה צו איב, צו זײן פעדזענרעכקײט, טעטיקײט און יטאפן האט זיך נאך פא־ אנו די יאה נעשטארקט. טיט װאס ׳חעי־קרעדט ז־ך עם? א־ן א נרו־סעד כזאב תאכן ט־ד עס זענען דא קינסטקער, װאכ עט צו םארז־אנקען דעס אוטגעד־כט; רעבן זיך אויס א־ננאנצן א־ן ז״ערע ןףערק. ד־ װערק, װןזב זײ אר־ין שאפ;, זענען פורער, נאנצע.־, א־ניטע־עסאנ- טעד פון זײער םעדזענרעבק״מ. ד־ ־וע־ק פ־ן אזעצכע ט־נ־ שדײבעד בא- דויכן א־ננאנצן דעט ק־נפטרעד. זי־ פארשנזערן רעס טתבד, עד א־ז כײ ז־־נע װערק א־; שאט;. ראן א־ז נ־שב־א ק•־; אינטערעס און ק־־; נו־ט׳װעגר־- קײט זיך צ־ װענר; צ־ב ק־נסטהעד. א־; ־וע; ט ק־טט צ־ צ־ אזא ט־; ק־נטט- רעה װע־ט טעז אנטו־שט, א־; א־־ך ־־ װע־ק פאררי׳רן פ־ר פון ז״ע־ ־וע־ט. פאראן אבער ק־נבט׳־ע־, װאב ו־־ע־ע ־וערק זענען כרו־ז א שזואכע אפ- שפ־נרוננ פון ז״ע־ א־נעװי־ניקב׳טע־ גײבטךײבער ווערט. דע־ ק־נטט־רע־ ג־פא א־ז טיפע־ א־נטע־עםאנטע־ קאטפריצ־־טער פ־ן רע־ װע5ט, װאה ער האט ז־ך כאט־ט צו נעב; א־ן זײנע װערק. אזא ט־ז ק־נסטרעד שאפט קודם- כר זיך ארײ;, אז א ש״עד שיאפוננס- ע׳נערנ־ע װערט בײ א־ם נעפטי־ט פא־ און עד־הױם ניט נעטג אויפנעקרע־ט; ותרט-דעדסארג, װאם זײן ״דיבוקי■ האט נעהאט אויף דע־ ײדישעד און נישט-ײודישער ביסע. די ארנעטײנע באנײסטעהו׳ננ או; פא־העדרעכיכג פא־ אט חעכ װערק תאט נעװע׳קט רעב אינטערעם צו זײז סחבר או; דערהויב; א־ם נופא אין אוגזערע ארעכיענם א־־׳נ;. עס א־ז נעקומען א נײע א־בע־שאצוננ פ־] ש. אנסקי און ע׳ד איז װי װידעד- געב׳יק פא־ או׳נז. אכער דאה א־ז נ־שט ארץ. אנםקי א־ז א א־נטעו־עסאנטע און גײםטרײכע ײ׳דישע פע־זענרעכקײט, װאם תאט א־כטע־עםאנטע כאראקטער- ׳שטריכן און װיכטיקע כדען-פ־כקט־, װע<בע האבז פא־ אונזעי הײנטצײ- טיקעד ײדישער ק־רטזר, פא־ אי־ד שטרעבן און הראננ צו פ־לער אוים- רעכוננ און אויסקריסטאר־ז־דוננ ז״ע־ א װיסטיקע באד־־ט־ננ. אונז אאקט שטא־ק דעד זינזאנן- װענ פון אט דער פע׳תענרעכקײט, די אצע נרגירים, װאם עו־ האט אדורבנע- אט דעם אײנעב װערק. — דאס רעבן- װערק פון קינםט<ער זײנע ארע געש־יכענע ׳װע־ק זענען נאי ט״דן, אפקראננען, פרטים פון דעם א־־ן נד־יםן קינםמירעד-װעדק. ש. אנםקי נעתעד צו אט דעם מין קינםטלער. ק־דב-ב< איז עד נעװען פא־׳טון מיט זיך גופא, נעזובט שאפו׳נגםיפאדמען און נו־טיקע מאכט אין זײן מענטש<עך אעב;, — דעריבער זעגען םיר אזוי ריצט צו די ערינע־וננען פון זײנע פרײנט, װאס דעקן אויף ז״ן רעבן און שטרעבן, רעריבער פאר:ן מיר נאך םיט אזא נײגיר רי אצע איבעדגעכריבענע מאטעד־ארן און ב׳־ױו נאד ש. אנסקי, וועאכע באר׳ויבטן אונז די פעדזענרעכק״ט-אנםק־. זײן אוועקנײן פון חער אאטער היים, זײן כאגײםטערונג פא־ א״םדרוק; פא־ זײן אײנענע־ פע,־זענ<עכקײט, און עוהזט שפעטעד— די ׳רוםישע פארקיםט״שע אידעארן און קאמפן, זײן באהעפטן זיך פאד זײנע װערק. דעו־ עיקר איז דעריבער ער גוםא, און זײנע טיט דער רוםישער פא<קם<שמה און פאיקם-פםיניק און דעדנאך װ ע,־ ק — ערשט רעד צוגאב מיקאן דעריבעו־ נ־יבט אויםטײרן און