Literarishe bleter · 1930-06-13 · 24 (13.6.1930) · p. [Seite]

3/ י?גי 1930 $דיי/ 60 גד. /יבעפער '#רג]ןננ 4ל ידלדיז א־־־סטדירטגי וואמשדיפט פאר יריפלעדאמוד ■■ טעאטגןדאוןקונםפ??־בוננראו■ ילרויל פארילאג ב.קקעצקין.װארש^ פדאפלעמעז פח דעדײדישעד ליטעדאטח־ מיסאעצם אין חןר ר*ל פון טוינן. — טאסעװער ײדישער םלונח־טעאטער. ראנגצען, צוזאטענ׳טטויםן. שאםן איז דער פועא-ױצא םו; דעם גרוים; מאםן־צעבן. טיר ׳צעבן אין א האםיטאליסטישער װעצט. און פונסט װי דער קאפיטאציםט גצעט זיך אין בײכצ און מײנט, אז דאם, װאם עס שאםן די טויזנטער, חאט ער אצײן נעשאםן, אזוי אויך רערט זיך א״ן דער שדײבער און ער טײנט, אז דאס, װאם ער שאםט, איז דעדןע םוז דוד עעדנעלםאן נבה&לםן זנ/יל דעפ קב?ת-9נים אײגגע׳>ד- דנפ לבבור ז/יס דורך דעפ?יפעדיעפ/־פיע דײ/ אי/ //עד׳שע, ד-גספ^ג, דעס 3-םן יזבי ז/י/ םעז*םעד .נ27$71#צ,". איך דאנק זײער מײנע סאצענן און דעם גאנצן עוצם, װאס איז חןו פארזאמצט. דער גרויסער עוצם, װאם איז נעקומען אהער, םארםציכטעט מיך עפעם צו זאנן. איך װעצ נישט רעדן װענן די מעצות םון דער ײדישער צי- טעראמור, איך װעצ אויך נישט רעדן װענן די מעצות םון א״נעם אירן א שרײבער, װענן דעם האבן שוין נערעדט. די קאצענן. איך װעצ יעדן װענן די חםרונות םון דער הײנטיקער ײדישער ציטעראטור. איך מײן, אז װען מען בויט-אויף א בנין, און נישט אצץ איז דארט אין ארדנוננ, דארר מען זוכן די םיבות. אין דער ײדישער ציטעראטור איז נישט אצץ איצט אין ארדנוגג. די ײדישע ציטעראטור, איבערהויפט םון פוי?ן און אפעריקע, קאן מען םארנצײכן צו א זײנער פיט ז״ער א שײנעם ציפערבצאט, מיט זײער א םײנער מאשינערײ, דער זײנער שפיצט אוים אפט זײער שײנע מעצאדיעם. נאר עם פעצן אט דעם זײנער — ווײזערם. אזא םין זײנער קאן זייער פײן קצאפן, שפיצן, זינגען, אבער װיםן אויח אים — װיםיצ עם איז דער זײגער — קאן מען נישט. יױען סיר װיצן װיםן אויף דעם זײגער םון דער ײדישער צי- טעראטור, װי מיר האצטן םיט אונזער ײדיש צעב;, װאצטן מיר נישט געוװסט. דער גרעםטער חםרון פון דער ״דישער ציטעראטור אין די צעצטע יארן איז — איר כםדרדיקע אריענטאציע אויפן בארנ-סיני. עס איז די םאצשע הנחה, ײאס איז אײנגעפצאנצט אין אונז אצע- מען, אז אויב די ערשטע, רי אטאציקע, זענען נעװען םענטשן, זענען טיר װי א״זצען. מיר קוקן אויף זיך מיט ביטוצ, טיר זענען אין אוגזערע א״גענע אוינן װי עםדא דארעא. אונזער ה״נטיקפ צעבן איז שטויביק, װאכעדיק, נרוי. און םיר ציען זיך דעריבער אצץ נעענטער אהין צו די אבות, צו דער םארנאנגענהײט. די ײדישע ציטעראטור רערט אונז אײן אויף יעדן שריט און טריט, אז םיר, אונזערע איצטיקע דורות, זענען ױררים, אפגע- קוסענע. אםיצו דער צאזוננ םזן דעם צעצטן דור, דער צאזונג פון װעצטצעכקײט האט אויך נישט דערנרײכט צו דער ײדישער ציטע- ראטור, זײער װײניק האט רי װעצטצעכקײמ אונז דערהויבן אין אונזערע אײגענע אוינן. דער ײרישער שרײבער קוקט אויח ויך, װי ער װאצט נעשאםן יש םאין. ער קזקט אויף זיך זוי אויןז אן א״נצצ-פראדוקציע. און דאם איז דער גרויםער חסרון. שאםוננ װערט חרך מאם?, רורך קצאסן, חרך רײבונגען, גע-