Literarishe bleter · 1930-06-08 · 23 (8.6.1930) · p. [Seite]

/יזעעסעד י^דז״עעע מע־א־־״ בדניבועה^? ־יפזעראכיור ■ פארידאג 3.קקעצקין,װארש<ג ם ש ה ג ר א ס /?7 ' 1 דדיי יובילאדז צ'םבער. ב ם' ט? ב' צ ק םעסם? פון ״תאצטוננ אין דעד פזזדאומגײסטיקםעד אטבאםפעד פ.,; יקעד ײדי׳טער ליטעראטוד. זײ •כטײען בכ?ה א?ע םון דער פו; טוטלדיק; היטעראדי׳טן יאריד, װו מען האנדהט יכטארק טיט װאמועלע יטבחיב, װו מע; דוקט ןזפט אונטער אײנער דעב אנדערן ׳טפ־ציקע ׳טטעבװערטלעך, אײנגעװיקלט א•; װײכער חברי־ יטער קליאטיטע. זײ זענען איזאלירמ פון דעם אומנעלומפערט; אנרעםױון פראװינציאריזב, פון רער רוטינירטער פארגדעבטקײט, װאם ניט זיך אויס פאר ״נאטוױי, פון דער װולנארער גע׳טמאק- לאזיקײט, װאפ ׳טפרײט זיך אויס מיט עב-תארצייט; ציניזב איבער א יטטיק ׳טטח פון דער ליטעראטור, אין װעלכער דער נ״םטיקער מענט׳ט מוז יטוין דיסקרעט און פאריטעםט באהאלט; זיין ״אלט- פרענקי׳ט;״ קולטױוידמ; געיטמאק, פונקט אזוי װי עס מוז קאפימו- ליר; דער ׳טאפערי׳טער טאראנט פאר דעם טאלאנטראז; טאנדײט- ניק, אויף װעלכן עם ׳טטײט אײננטלעך א נרויםער טײל פון דעד תײנטיקער ליטעראטור-אינדוסטריע. ״איך יטעב מיך, צו װיינע; אויױ ליב׳טאפט, פון טריב׳טאפמ, צו נראמען דאס תאדיז מיט רעב יטמארץ״ — — אװדאין אבער די באנאריטעט פו; אזא פוסטער נרא- מערײ, פאד װעלבער יט. '. איכבער תאט אזו־ מודא, נעמט זיך לחלוטי; ני׳טט דערםו;, װאם ״ראס לידל איז יטוין ארט״ און ״לאזט יטוין הײנט קארט״. װארום די אײנענע באנאריטעט קליננט ארויס אויך פון יענע אנעדרע לידלעך, װאם םקריפע; דװקא מיט ז־־ער קנאקנדיקער נײקײט און װו דער אום׳טולדיקער נראב פרװוט זיך נעבעך פאר־טטעלן אזיט פאר א װילדן נרילץ, כדי םע; זאר א־ב נייטט רערקענע; — אזוי װי רער ה״מייטער אונטערבעלפער פונב פורים-׳טפיר, װאם מארקירט א װילדן בע־ מיט א; או־סנעקראבע- נעב רבני׳טן טולופ. דעד עיקר איז אלעמאר די דיכטערייטע סוב- סטאנץ פונב װארט — פו; דעם ״נײעם״, פונקט אזוי װי פון דעב ״אלטן״ — די נײפטיקע ענערניע, מיט װעלכער דער דיכטער האט נעלאדן דעם גראם. ראם זענע;, דאכט זיך, נאך אלץ די אנט׳טײדנ- דיקע קריטעריעם פאר דעב דיכטערי׳טן װערט. זיכער אבער האב; זײ געהאט אבםאלוטע נילטיקײט אין יענער לאננ-םארקליננענער צ״ט םון דעם עחטטן ארויםםאר פון א־םבער, כמיעלניצקי או; טעםטל, װען די ליטעראטור איז נאך נ־יטט געװען קײן אויטאמא- טיזירטע מא׳טינעריע, װו עם דיכטעט זיך אלײן, װען מען האט, א חוץ טאלענט, נאך ״געמענט״ האבן א נײםמיקע באצױנג צו זײן אײנענעם ׳טאפן, װען הינטער יעדן װערק, הינטער דעם דיבטערי׳טן װארט איז נאך נעשטאנע; ד• איבערלעבוננ, דער שאפערי׳טער מענטיט. םיט פינף און צװאנצ־ק יאר צוריק האבן זײ זיך צום עריטטן מאל באװיזן אין דער ײדי׳םער ליטעראטור און ביז צום הײנטיקן אזוי װי נרויםע בית-סדר׳טדיקע נאשערם, װאם ״דארפן״ קײט, אלעםאי עולה ז״ן, װאם האבן שטענדיק אננענד־יט ארעררײ הײנט קל״נע אזן נרעםערע פריװאטע ױמא דפנראם, אבי נאר זיך דורכ- ז־יט צונארגלען אביםל פארן עםוד, אזוי זענען פאראן אין ארע ליטע- ־אטורן ־טרײבערם מיט פארבאדגענע ׳באצױננען צום לוח, פון יועמען זײ האבן די פרױוילעניע צו ״יערן״ זיך צו יעדעד צײט, צו פ־אװע; או־ך מחוץ פון דער קאלענדארי׳טער נארמע אלעמאל נײע פ־ױואטע תקופות און קאמפליצירט אויפנעחיטבונטע ױבילײע;, װעלכע זײ קאנםומירן אין נרויםע כאםן. דאם זענע; ליטעדאט; מיט א פלינקער, בוינעװדיקער פערזענלעכקײט, ״דיװידואליטעטן״ אזויצוזאנן, טײלבאר דורך אלע צאלן און דאטעס פון לוח, מיט ייעמענם הילױ זײ ױבילארעװען אן א םוױ. רי לימערארי׳טע צ״ט-דימענט־עס זענען ה״נט געװארן קלע- נער, װי אמאל, און די דיכטערי׳טע ״אומ׳טטערבלעכקײט״ האב; אפיטר טאקע די דיכטער אל״ן דעגראדירט או־ױ אן איראני׳ט; באנריױ, װאם הינקט אויף ׳טװאכע נענזענע פיםלעך — װיל דער ה״נטיקער ליטעראט דערפאר האבן װאם ניכער זײן ״חשבון״, װיל נ״טט װארטן, װי אמאר, קײן פערטל ׳ארהונדערט, אדער נאר א האלב;, נאר כאפט זיך ׳טנעל צו צו דעם ביםל אומצ״טיקן כבוד— נ־׳;, מיזערנע און א; א טעב — און פארדארבט דערבײ באצ״טנם ־י נ׳טםה ״מען טאד נישט חוזק מאכן פון דעם כבוד, — האט נעזאנט פיאבער — אויב מע; װיל, עם זאלן נע׳טאפן װערן אין רער װעלט א״כיקע װערטן״. אזוי װי אבעד ליטעראטן האבן הײנמ װײניק ציטרוי צו ז״ער אײנענער רום-פעיקײמ און זענען בײ זיך נישט אינגאנצן זיכער, אז ״םוױ הכבוד לבוא״, לײפט מען אים אקײנן און כאפט אים אינמיטן װענ אדער נאר באלד ב״ב אנהויב, נארט בײ אים אוים כאטש א; אװאנם אויױ דער אײביקײט און בלײבט איב צומאל ׳טולדיק דאם נאנצע װערק. דערםאר װײםט ׳טוין דעד ככוד, צו זײן פארזיכטיק דארט, װו מען דארױ ני׳טט, זיך אויםצו- :אהאלטן באזונדערם פאר יענע ׳טריםט׳טטעלער, װאם זענען איב אינגאנצן מוחל זײער חלק, װאם קענען אזוי גוט דעם פראבלע- ־-יאט״טן באטײט פון די ליטערארישע עלױת, װאפ םען טײלמ ־יינט, אז זײ מאכן ליבער א שװײנ פון דער נאנצער שםחה אםשר איז דאם טאקע דער שותפותדיקער נ ע נ א ט י ו ו ע ר :־אםענט פון ש. י. אימבער, םלך כםיעלניצקי און יעקב םעםטל: לײ מ־שן זיך נישט אין די פרױואטע ענינים פון זײער דיכמערישן ''-־אפן. אין אט דעם ״פענאמען״ מוז מען נישט זען דװקא קײן באלשע ענױות. עם קאן אויך נעמאלט זיין, אז מיר האבן דא פאר :־־ א שטילן פאםױון ײידער׳טטאנד אקעגן דער אלנעםײנער צע- "-׳־־ננקײט, א באשײדענעם פרװו םון נ״םטיקער אײננעהאלטנ-