Literarishe bleter · 1930-02-21 · 8 (21.2.1930) · p. Seite 153

?יסעד^די׳פע ״.?עפעד 012. 8 (303) ד א ד נדאליפםססע מ י י ז $נקעםע ספעציע? י£־#ר די ״?*םע״ארישע בלעםער' :ב װײסלי״ן סיאיז םיר אוי:* אן אםח?זװער #נצורוסן א ראר, אויף װעלכער איך זןןל זאגן: ד י ר$ל איז מיר אס־ ליבססמן. איך ב*מראכט אלע מײנע ר$לן וױ אײגענע עינדער. איך האב אסליבםסטן די י*ל׳ װןןם איז אסת־ דיק קינסמלעײש חן סונם םחבר׳ רע־ זשיםער און ענדלעך סון מיר גופא, און איך האב פײנש די ראל׳ װ*ס איז פון לכחחילה ןןן שלעכט פאי־־ מראבס דורכן מחבר. איך הןןב ליב דיאמאסישע חעלדן >ןן אונטערשיד צי זײ זענען ױנגע, ןןדער אלםע און חיות ווי איך קלויב זיך נאך עו שסילן ןן האלבן טוץ. ן. װיל איך דעריבער נישם ןןנרופן די ועמ נןןך אונםערקומען א בעםערע <ך אלץ אין דער מדרגה פון כפדרדיקן 1 אדער אפשי־ נןןך א גאנצן םוץ רןןל יעסטע *אל׳ װײל כיווײס, אפשי ו לעת״עהה געפון איך זיך נן זובן און װאקסן. ־?*;עב טורקאװ די באדיבםסטע *אר פון ארטיסם איז די״ אין װעלכער ער נעםם *ס־ שםאײקסםן אויס ביים עולם, קריםיק א א וו מײלמאל איז ער איבערצײגמ. אז די אדעי־ יענע רןןל איז נישם פאי־ אים, עי־ סילם זי נישט, ער לעבם זי נישם איבער• אבער — דא דעצידירם גאינישמ עי עס קוסם :ןןך דער סי־ע־ מיערע. ער האם שםארק אויםגענו־ מען. עס פרעפם אבעי־ פאי־קעימ דער אי־םיסמ איז איבערצײגט. אז די ןןדעי־ יענע ־א״ איז אײנע פון זײנע בעסםע, קומם אבעי־ דעי־ צװײמעי־ צד, און רעדם איס אײן׳ אז ער םויג נישם אין דער ראל, ס׳איז נישמ פאי אים און סען פאי־מיאוסם זי אים אװי, אז ער הויבם זי ןןן פײנמ צו האבן. אלזא אין ביח־ע פאלן דאמינירם סירוב נישם דער אײ איך װעד דעריבער רעדן פון די רןןלן. װ*ס הןןבן אמשםארקסטן אויסגענומען בײם עולם און קריםיק און סיר אײנגערעדם״ אז ד*ס זענען מ״נע בעסםע ד$לן. דןןס זענען: :אצקעלע־ ־״סרוזױו״, זשעײעו—״גבור אין קײמן״׳ נארדלינג—׳,םבול"׳ מןזרפיניסמ — ״סארפױם״, פי־^קו־ ־א־ האלעי־ס״, ״הינקעמאן״. ,.װאלםןןנע״ קצזןרא יאנג ױערכע רןןל םיאיי םיר אטליבםסםן? ס יענען םיר ליב אלע םײגע ־אלן די רזןלן, אין א״גנטלעכן זין פון װארם, •סכ״ין כ״ םיר *״ן יא־ לע ניט- אין יןדער ריןר גיכ איך ז י ך, סיײענדט יי־ נאר װי ײייט איך לעכ זיך אויס אין דעס םןןל יד״ילן אדע־ אין א זױוייטן. — דאס איז א זאך פון יסםיםונג און איכערלעכונג ווען עמעץ פרעגט מיך, וואס םיאיו םיין רעפע־טואר, ענטפער איך פשוט: נןלארא י א נ ג, דאס ועלכע ײאלם איך געזאגט כנוגע ראלן איך עאן דעריכער נ״גט זאגן, אז ה״נט האכ איך זיך ליכער ווי נעכטן. אדע־ נעבטן האכ איך געפילט םער סיםפאםיע גו זיך ײי ה״נט. - רעסקא אראל — דןןם איז א שיף־סער• זענלעכע זאך. םײן באציונג צו אראל איז אן אינטימע, אן אינדױוידועלע. ־— דאס איז סײן ססערע, אין וועל־ בעי־ איך וויל קײנעם נישמ ארײג־ ציען; דאס זענען מ*מענמן פון גלויבן און צװײפל, דןןס איז מײן אינער־ דעך רײכטום, און סיאיז מיר דעי־י־ בעי שװער ײעגן דעס צו רעדן. פאי־ דער עםנמדעבקײמ שמײ איך נןןר אויף דער בינע, אתוץ דער בי־ נע געהער איך זיך אלײן. איך ײעד װעגן זיך נישמ רעדן׳ דערויף הןומ ־עבמ דאס סובליקום. דעם פובדיקוס איז דערלויבמ מיך צו אורמײלן :ײמ זיך בסדר, דאס װאס איך ה*זב אסא־ הא־מ איך שוין איצמ נישמ. דעריבע־ אז דאס איז סײן באליבמע ראל, װײד צװײפדען דערין. ברוביענפערר כיריב אי* און אויך צו פאי־אורםײלן. סײן באצױנג צו ראלן : ועהאדמן פא־ א דערגי׳ײבונג״ איז מיר שװער פעסטצושמעלן, טפעטער אכיסל ץאן יויך טיין דיאג? איך האכ יטטענדיק ליכ יאלן דורכאויס עקסטרעטע. רןןלן. ײא= דערג״ען כיזן סאסע ראנד פון אויס־ דרוק, זןן אונםעריטייד פון כזןראקטער. און דעריבער זענען פיר אםטייערםטי און אםליבםטן צװײ ראלן, דאס זע־ נעך יעװדאבא אין װיססיאנסקיס ״די ריבמער״ און קאנינא אין ״םאנץ ארום גאלד״ (ײזןלפןנע). די דאזיקע ראלן זענען גײיי באזונדערע ײעלטן, יעײדאכא איז א פרוי, ײאם לעכט איכער םיף און טיאגיט, כעת רןאנינא איז דער לייכטס־ טעי טיפ פון א פרוי—א קודטיזאנע די ־אלן זענען םיי אםליככטן, ײייל די *ײיי װעלםן, װעלכע ייי ־־■קן אויכ םיט זיך, זענען פארגעיכטעלט עקםםרעם און אין זיי האכ איך זיך אםיטטארקםטן אויסגעלעכט. בעהוא בעלערינא ם״נע בעסטע ־אלן זענען קינ־ דער־ראלן ווי, לטיטי: די ראל פונס י ו נ נ ן ט יי דע ל ע אין איכסענס ״ײילדע ענטל״. װאנדא אין ײע־ ד״קינדם ״פרילינגס־דערװאבן״. רא־ ז א אין זודערמאנס ״שטעטערלינג־ שלאכט״, האנעלע פון ג. הויפט־ םאן ■ אין דער דאזיקער כאהויטםונג םיינער װעם טען זיך איכערגייגן ערשם אין א דרייסיק, אדער פערגיק )אר ארום, ווען איך װעל ענדלעך האכן די געלעגנהיים די דאזיקע ראלי גו שיילן... דערײייל טוז איך נאך שפילן ״םאטעס״, און װעלכע םאפע איז דאס א יטלעכםע׳.'