Literarishe bleter · 1930-02-07 · 6 (7.2.1930) · p. Seite 102

,?יסער&דישע גס. 6 (,301) זײם 102 ז ע א ד ד ד אפאטא־טו איז •צריפט׳עטעיעד אין נעזונטסטן זינען פון װארט. פון א נאנצן דור אטעדיקאנער ײד״טע ׳טרײבער איז ער דעד נאנצסטער, דער פעםט-׳טפאנענדיקסטעד און איבערגעגעבנסטער צו דער ײד״סער ציטעראטור. טיר?עבן הײנט אין א װעלט פון צעװארפנק״ט, צע- •טפריטערטקײט, און צוױ׳טן אײן •טדײבער און צװייםן זענען בא- ־טאפן נעװאדן אזוינע מ־יצות — און אפט מח־צות פון ׳טטעביקן ד־אט, — אז מיר האבן פ׳טוט פאררוירן דעם זין אפירו פון •טייכות אײנער צוב צװײט;. א־ך רעד ־טוין :״טט װענן דעס זין פאר ה׳טיבות, פאר אבטוננ, פאר פ״עררעכק״ט, פאר מיטלעבן מיט א הבדם קינסטרעדי׳טן נסױנותפורן רעב;. אבער אט קומט םכופ פון יארן. ק״רעכדיקע צענדריקס. און מיטאמאר — זע; א רעבן נײט דאך אװעס־- און זע; א דור א נאנצער •טט״ט פאר ד״נע אויג;. א דור. און דו ביסט דאך אויך אין און פון דעם דור. און זע; אײנער פון אונז טדאנט ׳טוין אזוינע פ״נגע׳טניצטע, ׳טװער־ אננעלאדענע קערב מיט פרוכט אויך די אקסרען. און די אקםרען זענען ׳טוי; עטװאס אויפנעבוינן. און ס־פנים א־ז נעװענדט פארוים מיט ׳טארפק־יט, א״ננע׳טפארטקײט און אנגענרײטקײט אנטקעגן קומענדיקע ׳טטורעמם. און די נאז ׳טמעקט ׳טוין געזאלצענע ריחות פון ים-װיגמן, און די אוינן פליע; ארום און גליען מיט א דורכ־ דר־נגענד־קן אפנראנע. ני־טט קײן סך-הנר זענען צװאנציק יאד פדוכטבארע ארבעט, נא־ אן או־פנעהויבענע, פאנאנדערנעװיקרטע פאן איבער אן עד־טמן אויפגעבויט; טויער. און — א קוק אויך צוריק. םאדנע, עס גרויבט זיך גארנייטט, אז עס זענען אװעק •טוין אזו־ פיר יארן, אזוי פ־ר, אזוי פיר — זינט איך קען אפאטא׳טון. הײנט איז ער פאדיטטײער פון דור. און אט דערמאן איך זיך ראם עד׳טטע מאר, װאס איך האב אים געזען• — א יאר זעבצ; צוריק. — א־ך קע; ־טװערן, אז זײנע אקםרע; האבן •טוין דעמארט געפילט אויף זיך דעם טעם פו; אנגעראדנק״ט. אט זע א־ך אים אין סענטראר-פארק, אין א זוגטיק, בײ די דעמארט אין מאדע נעװעזענע אפענע קאנצערט;, צוזאפע; מיט מ. ה״מאװיטיט און ־. י. ׳טװארץ. — זײ ׳טטייען נ״טט אײן אויף א פראץ, נאד זײ יטפאנע; ארום הי; און צודיק, או; רעדן און טענהן, או; פון ארעפענס פנימער װאדפט זיך מיר אין די אויג; אפאטא־טום. או; א באקאנטער מײנער, װערכ^ר פרענט ארײנ- קומע; אי; ריטעדארי׳טן קאפע אויף א־סט בראדװײ, און האט ׳טוין געקענט ארע ױננע •טרײבער, רופט זיך אפ צו מיר, — דעם גרינעם, נאד-װאס אננעקומענעם אין ראנד; — זעפט, אט דער מיט דעד ׳טארפער ק•; א־ז אפאטא׳טו, דע־ יטרײבעד פון ״פעדד-גנב״. ־א, אפאטא׳טוס קין איז נעװע; יטאר־, און דאס לעב; דע־ מארט־ איז אויך געװע; ׳טאדף, און דאס רעב;, װאם איז געקומען דע־נאך מיט דעד םרהמה און רעװארוציעם, א־ז אװדאי געװען ׳טא־ף, און דאס רעב;, און אפאטאיטום קין איצט זענען נאך מערער יטא־־. קוק איך, װי אפאטאיטי, מ־ט זײן כאראקטעריםטי׳טן פגים, או־סגע׳טטרעקט צו דער הויך, הײבט אויף א פאנאנדערגעװיקרטע פא; איבער זײן ער׳טטן טויער — צװאנציק יאר קינםטרערי׳טער מעטיקײט, — קוק איך און א־ך פרײ מיך, װאם די פא; איז א יטטאדקע, א; אײנגעפונדעװעטע א; א ׳טײנע, און זי פראטערט טיט פרײד און פיט זיכערקײט אנטקענן אלע װינטן. * ה.? י י ן 7 י ק :־?־ י # ר ק מיםאמאל, װענן א נאענט; מענטיט; א־ז ־טװערער צו יטרײב;, װי װענ; א װ־יטן. או; דערצו נאך, װען עס װירט ז־ך זאנ; א פאד װערטער נ״טט נא־ װענן די װערק פונס מענט־טן, נאר װעגן א־ס ארײ;.. א•; אפאטא-טו א־ז מיר, א הוץ נאענטער •טר־פט׳טטערעד, י נאענטע־ מענט״ט קע; מע; טאקע נ״טט אפטײרן א־ינס פו; דאס אנדעדע, או; א־ך ט־־ר עס נ״טט אפ מע־ נ״טט — פאד מ־־נע או־גן ׳טטייע; א״נגעפאסט א•; א קארטאנענע־ •ט־־ד אפאטא״טוס צע; בענד — ארבעט פו; צװאנצ־ק ־אר טראבט איך װענ; אפאטא׳טום ריטע־א- דייטע צװאנצ־ק ־א־ און זע, װ־ ז־י, ד־ ־אר;, ׳טװעבן ארוס א־בער; קרײנעס קאדטאנענעם •טײד או; א־בעד די רוקנס פון דאס, װאס מע; רופט א; ב־בער. ב־כע־ — א מאדנע נאמע;. צע; — א מאדנע צאר־ א; אומעט נעמט ד־ך ארוב מ־ט א פרײד צוזאמע;. פדײד, װײר — װערק. דאס באהארטענע, ־טט־יע• א־נטימע אדן װונדעדרעבע, װאב א־ז דא א־נם װאדט; װערק. א־נס קרײנ־נק; ״טטה, װאם פאדנעמט א־ין ׳טפאן נאר, קװאלמ אונטער א צורעק א גרויפ או־פנעפורעפמ לעבן פו; מענט׳ט; און עפאבעס, א־; עס ר־נט אויף זײ פעםט או; או־םגע״טניצט די הת־מה פו; מ־־סטעד — פון גור< און אמאר ׳טדײט ארו־ס א קול פו; אונטעד דעד הת־מה פון נורל, און דער גורל װיר אויפרײכ; די װענטרעך, די טאװרע;, או; װיר זיך באפר־־ע; פו; דער פעםט- קײט או; — אפ׳טד — פאדפארנקײמ. אבער ראס קול װערט א־־ננע׳טמ־רט, ז־נקט אר־ין צוריק א־; די טיפענ״ט; פ־; די ברעטעד, וואס מ־טן אויג זעע; מיר עפ נייטט. זינקט ארײן א; בעפ או; ב־ט־עיקײט־, נאר נ־ט ז־ך אונטער פ־ט נוט; אונטער דער װ־דקונג פון א־ינגעװארצרטן גרויבן, כה און פעפטעד א־בערצײגוננ. אז א־ך קום אד־י; א־ן א פטודיע פו; א סקורפטאד אדער א מארער, װער א־ך פריער פו; ארץ פארבאפט פונס ריח פו; •טטײ;, מארמאר, פא־ב או; ר־־װנטי פ־נס זיפ; א־אמאט פון ארבעט. דער פענזל, װאס נ־־ט ה־; או; צוד־ק, או; די רראטע, װאס האקט, קריצט או; ט־פט ױך א־נס רײב פו; •טטײנערנעם קערפעד, זעע; או־ם א־; מ־ינע או־ג;, װי אנזאגע־ פו; פרײד — אנזאנוננ, װאם א־ז אפ־טר גרעסער פו; דער פר־־ד ארײ;• אזא א־בעררעבוננ האב א־ך ארעמאל, װע; א־ך קום א־ײן צ• אפאטא־טון א־; יטט־וב, או; טדע־, ׳טטענדיק כמעמ, אויף זײן טי׳ט כ־מנ־פ פו; נאך נ״טט אפנעקילטער א־בעמ, — פאריטד־בענע נעװירעטע ברעטרעך פו; גערן קאר־ד.;זינט א־ך געיענק, זע א־ך או־־ ז־י; טייט א־ין פאדט נערע העפמן פו; א־ין נרו־פ. אפאטאיטו הארט נייטט פו; פאפיר-קאפריז; או; פ־ן בענקיטאפט; נאך פאריט־־דענע פארמאטן פו; בו־ננס.) ד־ דאז־קע פא-טר־בענע נערע ברעטרעך — פאד׳טר־בענע פוד און נאנץ געד־בט מ־ט פעפטן כתב — װעקן אלעמאר אי; מ־ד א.־־־ א; אנ־עננדיקן אפעט־יט, און עם דוכט זיך פיר, אז א־ך הער א נע״טמאק; ר־ח פ־; פרי־ט;, עד׳טט-אפנעהעברעװעטן האלץ, און א געזונטע קנאה נעמט מ־ך ארוס, או; א טאדרוננ, או; א רוף נאך ארבעט, נאך א־נעדרעבעד א־נאניזאצ־ע און כדר, נאך יענער ק־נסטרער״טעד פר־בט, װאכ א־ז ארײן א־ן ז־ך גדו־סער תוך און זינע;. װע; עב פארט א־־־ מיר אן אומרו, אפנעראזנק־־ט און װאג- רענײט, א־ז מיר נענונ, א־ך זאל אדײנקומע; צו אפאטא־טו; א־; ׳טמוב, און■ דערזעענדיק או־ף זײן ט־׳ט די ברעט־רעך, און א־ם ארײן א ־טטענד־ק-או־פגעװאבט;, מ*ט װיק או; ארבעט-היטק אנגערא- דעגעם, - אי א־ך זאל דע־פ־רן מ־ין אפנעראזנקײט, װ־ א; אמת פארברעכן. *