Literarishe bleter · 1929-07-19 · 29 (19.7.1929) · p. Seite 564

?רםער18'ש2 נ?ם, 29 (272) זײם 564 אז דיין קרוי; איז הײאיקער פון 5לאנ? יעסאכיאט יעזוס: איך בין א קינד או; נויי; היים איז דער צאם אויפן װינט. ׳עטאכיאט יעזוס: ״װיי או; דרײכיאא װי• צו טיי; רויטן סר<ך..נ אײפן .ןי.םן פיסערט רער אייז־קער: ״װו איז כויי; הייס יעפינװעבס און נאכט או; װינט או; אייס. •; ד־סות; ■טאט; - נא". א״ ־ אװי. און איך זי טיר זענע; אזוי דו קי א־צט ווי־ס דיד דיינע טדער; א״ א־; ריינ דיך אויפ; פעא־ או; ראז -ורך דיינע נערװ; גיי; דעס האוס או; די װעאט, און נעס; אונז װעט טרויע■־; ד• נאכט אי; אי־ נעצעאט װו איך יסטעא ט״ן טראט בי; איך א•; דער פרעטד און אאז װי יצטער; בדענע; א•; טיי; העטד או; דיך צװיי פרויע; װינ; דיך אוי־ ווינט; א״נע •טטאטאט: ״נעאיבטער״ או; ד• צװ״טע: ״קינח או; א־ך ב•; צו די הינט או; •טאטנס גא״ך, װאס װאיען הפקד אויפ; טונקאע; •טא־אך •צטאטאט יעזוס: א״זיקער. א־ך נאויב, אז דר״טאא הייאיק איז ד״; טרויער או; יסטויב. או; פו; דעס צאס רינט א זיאבער; נעװיי;. יסט״כאט דער א״זיקער און אאזט זיך פר״אעך נ״;. ט־ט •סװערע טריט א•; •עפעטן דארף אר״; נאך א אאב; ברויט, און נאך א בעכער װי•;. טונקא דע־ װעג טיד זעכעז אי״;. איך און דער •צאט; פון ק־נר. ד• טא־בע, װאס ב-האב אויפ; אקסא געהאט, האט ט- פא־ט־א;; דעד װ־נט, דער באינדער אבנה טיי; •טטעקז נע״טענקט אויה אפצוטר״ב; ד• ה־נט. ■ די ב-א?$דע פוךידםם א״זיק/ םים רסם געקרײציקםן •טטייט דער א״זיקעד אויפ; טונקעא; -טיאך א•; װעקט דעב נעקר״צ־קט; פ־נס •צאא•'. װער האט דיר געזאגט, א, •עזיס, װער. אז ־״; ק־ו•; אװ ה״איקער פו; ט״; טדעי־ץ װער האט —׳־ נעזאגט. א, יעזוס, זאנ. ז ג א װ א. ד א י ם נ י / י ד 7■ ־ע? י ם ז י א אענן עפעס אזוינס, װאם האט איב פאר״צאפט א קאיינע :יןדה־הנאה, און נעגאעמ זײנע באאײדיקטע נעפיא; פו; א געבוירענעס ״אויס־ אענדער״. ״װאה מוע; זײ דאץ — האט ער זיך נעיװנדעדט, גײענדיין פארבײ טיטן יסאבײ. — זענען זײ ארויס אוד־ א פייאיננס־ יצפאצימי• — האמ עי אבער געײוסט גאנץ גומ, אז א;ערכע ױננע־ אײמ. װי די דאז־יוע, זענען זיך ני״סט נוהג צד נײן *טפאצירן, ניאמ אין דער װעאמ ארײן, אויסער דער •סמאמ. פונס עריסמן קוק האמ ער אי; זײ דערקענמ ״פאסאזיצירן״ פונס זעאביק; *ענימ, װי ער, אד; א־ס איז פאוצאינג אײננעפאל;, אז זײ װארטן מהתכיא אויױ דעס זעאביקן װאגן. פדן דעס איז נעדרדננע;, אז נה-קומ״שער איז נאך נייפט פארב״געפאר;. בארויקנדיק זיך מכח; װאנן, האמ ער נענוכיע; קוק; בײמ נאך ביער אדכדצדפרידנקײמ אױ* די דרײ פאריעוינע;: ״װאס יעמייע; זיי דא, אויפ; מימ; װענ, נייטמ אהער — נייעמ אהי;? ס־איז דאך קאאר פאר יעדן באינד;, אז זײ װארמן אויפ; דיאידעאנס ־ - אי; פארװאס זײ װארמן איי■־ איב הינטערן *עמאמ׳ ער זעמ אין דעב נייטט מער, ײי קמצנות אין פהדנות: זײ האב; מורא אאײן צד נײן װיימער — װ״מער פון יטמאמ — דאב א־ז אײנס; ארן דאס אנדערע איז, װאס זײ װיאן נייטט מטריח זײן די פיס, װײא זײ האבן באצאאמ פאר א; ארט אי; װאנ;•; ער איז פארבײגעגאנגע; נייטמ אפ־טמעאנדיק זיך, מימ א ברוגזער העויה אויפ; פניב. זײ האב; אויפגעהערמ צו שמועסן צװײט; זיך, א*; אאע דרײ אננעיטמעאמ זיך אוײי איב מיט די אוינ;. א״נעד *עפידא האמ זיך אימױיק ארימגעקוקמ אהי; און צדריק, זוכנ־ דיק מימ די אײנן דעב װאג;. איב האמ געפאאגמ דעי געדאנק, אז נה-קיממע־ איז אפיצר דודכנעפאר; אץ דער צײמ, װאס ער האמ :עמאכמ ־עב אימװענ. אבעד אדיפן גאנצן יטמיק װעג, װאס דאס אוײ האמ נעקאנמ באפ;, האמ זיך ני־טמ נעזע; קיץ סימ; פון קײן װאנ;. א פרח איז;אר פאי־בײגענאנגע;, מרײבנדיק א *טײעי־אננעאאדענעב א״זעאע, פץ אנמקענן איז אנגעקומען א מע־קייצע* זעאנער מימ א ביקס אײ־= דער פאײצע. יטפירא; האמ זיך אײסנעװיז;, אז דע־ זעאנעי קדקמ זיך א־ץ אץ איב מימ א באזונדערער כװנה — האמ א־י־ איב א פאײץ נעמון אזא *טאאפקײמ, אז סיאיז איב געװארן מדמנע אץ די אוינ;, אץ ־־ נאס האמ זיך א יטאקא געמץ אזוץ אז ע־ איז יטיע־ ני־טמ געפאר; פץ די פיס, בייב ודעג, נאב; מ־טוגעיב־הויז, האב; זיך אײדיקערהײט ארדב־ גע־ר״מ דיײ ירו־טאימעד ידננערײמאעך, א־ייאפעייע-נעקאײרמ, אץ ג,־מע מאנמרע; אץ קאראיט;. בײ אײנעב פץ זײ האמ פץ אדנמערן געא; בעי־־דר א־ײבגעיטמעקמ א הױכער אץ הארמער קדאג;. *טפירא יאמ ז־ך געזאגמ, אז דער ־אזיקער ״צייכ; פץ צױויאיזאציע־־, װער־ בער האמ געזארמ פארדעקן די ״ירומאימדיק״מ״ פץ זיץ בעא־ הבית, דעקמ זי אוי־ נאך מעד װי אאעמאא, האמ זיך בײ איב הויך א הויב געמץ א פארדראב אד־? זײ — אריה די ״הײנטװערמיקע־־ ירדיטאימעד ױנגערײמאעך, װערכע װיאן אויסזע; ״אײראפעיש״. אץ קענען נייעמ. אץ ־עב דערנידעדיקנדיק; ״אץ קענע; נייטמ״ איז גע-