Literarishe bleter · 1929-06-07 · 23 (7.6.1929) · p. Seite 448

?יסעד^ןלישע ב?סםםר נום. 23 (266) 1ײם 448 וו״ך און גריטיכייו, יםי״כם זיך אומעטום אר״ן. :אד פון ער׳עטן נרעמ װערט עס דור. דןוטע ינטעערב ן^טייט אויך און מיט אויפנעהויבענע הענמ רעדט ער איבער אדעמען) זעט װי דער זינ נ״ט אום צװייטן אונזן זעט, עם איז םיטן טאג; זעט, עפ איז טיטן זינן זעט װי ער װאמערמ זיך װידער אין ברומ, אין אונזער איינן ברוט װעט ער װידער באי־ דערטראנקען װערןי (זײנע ווערכער װערן פלוצים פאיטויבצ אין נעזאננ פון אינטער־ :אציאנאל). װען אי־ ױעט זי איצט נידגט דערהעחי (מיטאג־גיאקנק־־א:; עליגגצ פון צורעפ איאפ) פױייעער פאגטיענער אײן זעץ פון א £ארקע אין א־ן קאפ האט זיך איבעיינעדרײט. א״נצרנע *עטימען *עװאכע *עארבנה *ידייציע קעפ צ.יב דאנדר טוינ עכ. וױיך אין בױנעװדיק. י ד ע ר ל ב י י ע ד*> עכ עפע;ען ז־ך אױך :״ע קדעפטן מענט־ע און פון ױעד נאטור ארוב, עב װילט זיך מיט ארעב באהעפטן, אײסזיננען, װי צו דיר: - איך קוב ו איז פיז אין און ל י י לו ד ד א ו זאטע מענט״טן אויה נאך זאטערע נאסן, בוימער װיקרען אין אײביק־נרין; וױ גה בענקט זי־ מיר נאך הוננער פון רי, װאכ האסן, ברי אר״ן :״טט צו ז״ן דער, װאכ איך בין. ״ערעק פארן טויט ־אט מיך פאריערעפט אהעדצו צו נרוימע הדריט צו װארעמער זעט, װי מען *טטירצט טראנען, אזוי וױרט זיך מיר ״טטירצן אט ־י פורע טייטן״ אט די װייכע בעט, טויט ־-- באנרײטער מײנער — הוריעט אויף בערעח ער *כפירט אין קארטן, *טיכורט און?ײנט, עס צינדן זיך בעכער, עס ברעכן זיך טערער, — און רעבן — םײן ״סװעסטער — אין ערנטקײט עװײגט. א, *טװעסטער — רעבן מײנס — *טװײג, נײסט פארעעם מיך, איך בין איבערגעװערטיקט ארײן פון האס; קום ארײן, מײן *טװעסטער, קוס ארײן און נעם מיך און טיאנ מיך אװעק אויף אן ערנטער נאס. טיא; מיך אר״; אין א קערעד א פוכטן, קיינ מיך אװעק אור־ל א הארטער ברעט; איך װער רעדן צו דיר אין נעדײטערטע :רוסטן אזוינע רייך װי נאך קײנמאר גערעדט. װי עס ״סארפט זיך *בטאר, אזוי זאר איך יטארפן אן דער הארטקײט פון ברעט און יטטײן מײן גוך; און װען דו װעסט מיך דארפן, צום רעצטן מאר דארפן, זאצ איך :רײט זײן מיט פרײד ב״ם מינדכטן רוה דער ערנע עכט מיך הײנט מיט זיבן מײרער צװײסן טענץ און יטפיגרען און םאקסאפאו, און װיפיר איך אנטרויר נײסט פונם אויג פון פארװײרער, — דורך װענט און *טרעסער ער גרײפט מיך אן. רי נרעםטע פויק אױן־ דער יטמהה דער קרענסטעח עס פארט אין קאדעטן דאס צעיטטאפטע געזונט; א, װי איך נענק הײנט :אך יטטײנער אין פענסטער, און איך װיי זײן ארײז - א יטטײן פין בונט. *) לײקװאוד — א חיך קורארמ אין אמע־יקא. ו א ב ד װי גײט דאס ־יי ־אדט װו דו ביסטךי ־־׳; נאמען באײיבט מיך, װי פ־יע־ אין ־ע־פיי־צט מ־ך, וװ א ק־ואי־ א־ן דע־ װיסט אי־ ראב אפט צו ריר אין צעד געיערבן, צער באדרױפט ני־ר אװך איצטעד דעב װעג; ס־אייז א כך פון איכ. א סך נאך פא־בריבן איי־ דא־:; איז אוי־ *עפעטערע טעג. דע־ װינטע־ איז אין אײרענײצ אנטראפן, זײן יעצט ב־סר יענײ צעקריכט; איך ״עיק דיר היינט אזוינע סטראפ:. װאע אויה זײ האסטו זיך גאי־נײעט גערי: ־וענ־ צאנד, פארק און קארעגן, און װו נײעט װו א בא״יײדענער סטרא־ רעגן זיך, װי אי־ טדאג דיר אנטקענן מײי ריב״עאפט ־ א װײסע ׳בא־. אזו־ מאדנע. אזײ װונדעײעך צי ״*פירן פון וױיטן דײנע פיננערס באי־יר, — :אד איידע־ סיאיז דערגאנגען צ־ די־נע ט־ד;, :עכ־ט א צ־טע־ *סוין דודך דאס פאפיר איך ־אג דעם אמת דיר איננאנצן״ איך ודנדעד זיך א״ך זיך אי^יין, װי א;־י ראב א־י נעקענט דיך פאי־פי־אנצן אי; מיי; האדץ — ־עם קאלטן ־צטיין: ־ט; או; װי אזױ ראב איך געקענט ז־ך צעיב£ן מיטאמאר װ־ א צעווא<־צרטעד בזיב, אז איך האב געטדאגן אין זיך זיבן טװטן און נורמדיקע ׳עטזמקײט פרן ר״ם? אזא ױיטערקײט אין דיר אין דײן נאמען, אזא ג־אינעברננ פון *טרעבטס און זײד, ־ - אז א טאטע, װאס דאט פארזײט ״*ײן זאמע;, :אר דערזען זיך אי־ײן װי א קינד איך האב א כך ־י־, א טך צ־ דערהרעח פין דעד אנדעריטיײט, װאכ א־ן מיד קומט פא־ סיאיז אזא :אכט וזי/: פור מיט *טדע. און איא װ־יכער ברענד אויי מ״נד דאד.