Literarishe bleter · 1929-05-24 · 21 (24.5.1929) · p. Seite 404

?*ס3ר$ר'0ס בזסססר סס. 21 /264) ןײס 04\ 7 מ$י.:ע שטשערב א :׳״־'; נאר א״ז װארט! ענט.<ערן, רעדן, נאר א״ן וױ<ורט1 פא רויצער ני־עטא לוײן װערטער ״ער אין יוײן שום פארדעלער ^י־ונט אײן־ צו נעבן, 1טײ ען אן פארראליטעטןן ניט אים אטןיול דאה וראיטן ג־ט אים, חבר פארויצערן זאא ער ויך אראפרעדן פון האדען נײז, ניישטא רןײן אויםנאטעזן נישטא יןײן פענטיטענט!! ניאטע עמשערב (פרא־ אוז עאנסרא־ידסימעז טוסאעו ײייטער, דער גאא־ רןדינגג ביגער עד יערס, אין די קורצע פויזעס פוו םומא ו־ערט מעו איינציעע פ־אזןן אאע האבן נערעדט — און אאע זענען נערעכט — נאר די אידעע, רי נרויסע אידעע — איז נישט נעװעז צװישן אינז — אי] טדויער פאאטערמ זי אײנזאב, אדא — זעט, װי דאם באוט טריפט אויפ אינזערע יןעפ — פון דעם צעשטאכענעם הארץ פון אונזער פאי — אונזער פאן האמ א הארץ און א־ר רעדט נישט יןײנדאא דעופו, — איר האט די אידעע דערטרונקעז איז באוט יױן א־ז באוטיהע רי־ו- — איר האט ז• ט־ט הארטע דאגטען באחםטײ־ערט — איר האט ז־ נעהיאט אין תכריכים פון אויפר פז און פון פאאיזיזטז — איר זענט זי טםהיד א־ן אניטאציע-רעדעם — און א־ר װײסט אא״ן נ־שט דערפון — איר באנראבט זי אין ־שטויב פון טעארעטײםע ביכעד — (דעיוויל יםםעלן זיך אויס אויז דער;•םכוראדדז פאייםםײער פון צ ק., מיליציאנע־, פיאלעםארייגעי וועםעיאן, יעםזיירעי הוייי או ג האנם־ באװעגונגען צו באהעײבן זה־ס עולםז פ א ר ז ־ צ ע ר (פיוציס הונ״דם ער דורך ס><ן א ~אר,ס געיסריי דעם םודי״ו װער א־ז פאר דער רעזאאוצ־ע — הויבט די האנט• (איעמאל מערער און מערעי הענם הויבן זיד — ביז ד■ רעזאאוניע ג״״ א״ניםםימיה דורך) א״נשטיטיק באשאאםן — עס װערט או•? ־ער נאס דעטאנ־ טרירי״ ־פאי״גטײכר פיז צ. ק., מיליציאגער. ״הצאררדיי — א&׳/ ד• פארזאטאוננ קען װײטער ג״ז — פאו־־טאאנז פרי־״ ־אבט זיך אז איר האט נאד נישט :ערעדט ד ־ כ ט ע ר (ױנגװארק, דער עיקי מיידאעד, זאמל״• זיד איוס איס. אאיו איבעיי־• דירוקו״ירם איו גױ*ז) , טיר ארעם. טיר אײדנדיק פאאק, י ײיר פרויען שױאנגערע טיט רי־טצענאיטע באקן — ביה-הקברות-רויזן, חבריםן אין אאע עקן איז אנגעצונדן די װעאט, די ם״ערצוננען אעקן אירע װענט, םון אאע עקן װעאט נע׳טרײע;•. די װעאט ברענטן װער איז נעװעזן דער היםטארישער בויער פון דער װעאט?ן יעטיטען טירן דער םדאאעטאדיאטן ד ע ט א ג א ג ריכטיק נעזאנט, אבער די װעאט א־ז פויא, םײ־װי־םײ יענען פויא <־ װענט, דאר־= טען ראטעװען אזא א װעאט? ■. ב־טען נ״ןן זאא ז־ פארברענט װערןי ד ע ט א ג א: דיכטיק געזאנטן אבעי אז ז• װעט פארברענט װערן, צו װעטען ויעט זי נעהער;??טיטען צו אונזן צום פדאאעטאר־אטן ד ע ט א נ א נ דעריבער א־ז טײן פאריצאאג ר־,־. אאע פא־בלא־. דעריבער איז טײן רעזאאוציע קענן אאע חיואאוצי,ם, די װײטנײענרםטע פון אאע, און דאדל ד־ עי־םטע ווערן נע־עטיטטן זטיטען זאנט, טיר װעא־ ־צט־טען פאד אידי ד ע ט א נ א ג אינזעד עד׳טטע אאזוננ איז: זעקס ־שעה די ־ א־ר ־־. ם־טאנן אונזער צװ־־טע אאזוננ א־ז: אאנעטײנע העכעייוננ פין ארבעי ם-אוױ: או־ אונזעד נעװעך דער יםטרײקן ־םטי־־ק א־ז פוז א־־ב־ק אן נעװעזן פ־יער אײ .עד די ־וענד פון דעי ײעאטי װ־־זט ט־ר ד־ האנט פון אן ארבעטעך וואס װעט ז־ך הו־בן צי אדבעט. װע;, װען ערנעץ-װי װעט ז־־ן פראקאאט־דט דער ־צטר־־ר פ־ן דעד נאנצעד װעאט, װאס .ײעי װי,; אז־• אאננ נעפירט, י־ז װאנען סיװעט אאץ ז־ך צוזאטענפאאן און אויה ד־ חורבות װעט או־פשט־־ן דער ,וינטערנאצ־אנאל -פון די א־נטעתאציאנאא;. צו דענ־רן א־יער דער נײער ,־ועאטן (יםםוידמדישע אפלאדיסמענםז — וועיז פלוצים פאי־בװיגן) פ א ר ז י צ ע ר פאיטעא—א־ר דארפט ז־ך האאטן א־ן די ראטען פו, דעד הײנט־קער ו יכקוסיע. (גוצם אויס די בארגאפונג פון עולס א.־ן באהעייגט וויד;ר די םיטואציע) נאך דער רײע—טיר יםטיטען רעם פארשאאנ פון דעם צ.ק. װער א־ז פאר אים? ער איז קאאי פארטוא־רט.