Literarishe bleter · 1929-04-12 · 15 (12.4.1929) · p. Seite 293

זײם 293?יסעד^דייש^ בזטםער נזם. 15 (8ב2)? ל י ד ע ר און האב ני׳עט װאם. הויב איך אויוי םײן פנים, עס איז מײן שמײכא, װי א דינע #ובנעצונדענע ציכט, און כיװײם ני׳שט, װעמען װיצ איך צואויכטן אין פינםטערער פאר׳םװיננהײט, זיך אצײן, צי דיר. אויה אונזער טיש איז עפא דא און ברויט, און אאץ װאם זומערדיקע שפע טיפאר אינז צונענרײמ, נאר װי די ב5עטער, װאם הןובן אפגעדארט, זענען אונזערע רײד. ר^נדעװר בײ א װינקאדיקן טי׳טא אונזער ראנדעוײ, איך די ער׳טטע בין געקומען, און ני׳טט דו, (יא צי ניט, אזוי קומט אין א איד). האט דאם טישא זיך א װינ געטון, דיך באנענענען, אװעק אין איכטיקן נאאאפ, און איבער מיר האבן זיך בײטשאעך נאאדענע צעפאכט, ביז אין ביויען רויך ביםט שטײן נעבאיבן נעבן מיר, האט דער נאאאב א זעץ נעטון זיך אוי״ אאע פיר, און מיט טאאען זיאבערנע אפגעטופעט אין מ״ן באוט: טופ־טופ, מופ־טופ. נוט, װאם ביםט נעקומען, גוט. (יא צי ניט, אזוי קומט אין א אידן. כ׳בין אויף דער װעלט געקומען כיבין אויה דער װעאט געקומען איב האבן און בעט;. איז אזא װעאט, איז אזא צייט, אז הינטער פענםטער אפענע פון פײנע אײט שאאנט מען זעכצניאריקע מיט אײזערנע באננעט; — בין איך צו שפאכ מיט איב האבן און בעט;. און אפשר באוט איז זון, און אאננ, נאך אעננער װי סיקען אויפנעמען מײן זינען, טימען אומעטום באגאײך מיט ה״זער שוין טימען בויען גיאאטינע;. קער איך אום מײן פנים צו דער ערד, דער זויגערין, װאס נעמט און קװעאט, און א קאץ א מאנערע און יאמערדיקע טראג צו זיך אין בעט דערװארעמען אין נאױוערדיקער װינטערדיקער קעאט. ב י י ע קז^דיע ם>ן?אד$װסקר / 83ררז א ליד צו א געץ בינד מיר אויח הינטן די הענט, װײא זײ ציען זיך װײס און פארבאענדט יעדן יאר צו אן אנדערנם האאדז. א־ך דערקען נישט, בין איך עם, צי נישט, פאר מײן אײנענער הארץ, װי פןר א געץ, טאנץ איך א מאאפישן טאנץ איבער דיערד מיט װײטאנ פון מענטשאעכע טךיט. אין מ״ן מוח ביז רויט איז צעברענט, נאר מײן מוח נעדענקט, און טײט מיר צװײ דינינקע װײזערם צו מיר אין די שװארצאען פון אוינ. נאר פארמאכן ד• אוינן זיך םײ װי און פון זיך אאײן, כיבין נעפירט פאר די הענט . אונטער פויקן פון אײנענעם הארץ, ו־אם פארנײט אין מײן אײב מיט א שטיאן געװיין. אויטאפארטרעט איך בין א פרוי און שםײכא אפט, װי די אבנה, בתם אזוי. גייט אאץ מיט אאעמען פאר מײן באטראכט, װען אוינן מײנע זענען אפן, נאך מער, ווען זיזענען צונעמאכט. און מײנע הענט זענען שוין נעװוינט בר״ך געקרײצט צו זײן איבער מײן קאפ. עם איז אין מײנע הענט דער װײטאנ שטענדיק דא, באטש אן דעם טשװאק. און מײנע איפן זענען נישט נעפארבט, נאר רויט, ײײא סיאױ מײן פנים הײם, און אפט און אפטער אויפגעקרימט מםתם פאר זינד פאמאוסט זיך מיר אמאא באנאכט א װונק טון צו מײן נורא אויף א שפאם, קומט א פ־נםםערקײט, פארנוינט זיך ביזן פאם, שמײכא איך צו פינםטערקײט ביז שפעטער נאכט. צװישן מיר מיט דיר איז מער נישטא קײן רײד צװישן מיר מיט דיר איז מער נישטא קײן דײד, און שטיאקײט האט זיך אויסגעשפרײט און פארטאיעט זיך אונטער די טריט פון פים, כיװאאט עפעם זאנן נאך געװאאט פאר אײדאקײט,