Literarishe bleter · 1928-11-09 · 45 (9.11.1928) · p. Seite 886

45 זא ליזזרןריון ו<ו*(ר 886 — סאק<טאק״טןוק םיק-סיק! םישט ארײן דןןם זײגערל זיך רז). אוי, אז מזל איז נישטןןו מיך פרעג, שװעםטער.׳ מיך! גײ פאױזןליע איך, זאגן זײ איך קריך. לויף איך — ם־גײם אויף אים א רעגן, םעגסט אינםער א שטײן אים לײגן! און געדרײט מיר די געדערעםלעך אהין, צוריק! מזל, שװעםטער! נליק! האםטו מזל, לויב זײן ליבן נאמען: דאנק! — דאנק־דאנק-דאנק! ארויס דער װאנסזײנער מיט םולן קלאננ. אבער דיר, מײן ברודערל, װאם װיל איך זאגן: אײדער זיך אייף ביטעד מזל צו באקלאגן, היט דײן שעה און װײס דײן רגע, ריכטיק זי בו שלאנןז קיפט בינוץ, אפאל זיך אנגורופן קלוג: םאוםט, געטע, שילער, שםיר. דןןן־קישןןט, בר-בוכבא, אמנון, תמר... — אוי, דו װײםט דןןך, שװעסטערל, א יט פין װאנעןז — כ׳בין אפןןל בײם ביכער־שאפקעלע געשטאנען. אבער יןן... אינדעםן... װןןם געװןןלט איך זןןגן אין איך האב םארגעםןז עדשט געלעגן אויף דער בונג מיר גראדען — װעגן ביפערבלעסעלע אװדאיז — יןן, ני! ביפערבלעטעלע, םארשטײט זיך, איז דער עיקרשט, נןןר בום ביסערבלעטל מיז מען הןןבן גליק ערשטי מזל, שװעסםער! מזל! שסײגעד, מעגםט מיר גלײבן, איך אלײן געקענס א זײגער — גןןלד.׳ דאם ביפערבלעטעלע א פארגעניגןז און עס ג״ס נישס, און מ׳לאזס עם ליגןז און פארװןןםז נישטןן קײן גליק! ג ע ב ו ר ט ן... מ• נאטיש / װארשע און ס־איז אינם מיססיקן פרײכן געםאלן בהמהשער סרוכט פון בעעםנטן, קוישן לײב װי א םויל אין רביחה בעשריען... האט ר׳ שאיע געבראכם די בשורד,: ״אן עקסל, א מאדים... עם ביט שוין פון אײטערי... און טרײםלענדיק גליטשיקן שנײ פונם פעלץ אויסגעברומט בו זײן נעכען: — .קלײען אביםל באדארף מען איר געבן... און װעסט שוין פאראײנס אכסוננ געבן, זי זןןל נישט, חלילד., אויםנאשן דעם ,ןןרם׳ — ס־װעט שסינקען דער םילך...י שםײט א באשנײטער רי שאיע װי א באםעדערטע פערינע און װארט עם זאל נעמען זײן נעכע די לןןפעטע קלײען בו שיטן... און פלובים פון הינטערן פןןרהאנג שװער־רויםן א קײכנד״פארבאפלט געשרײ א באםרײסם פון אן אקארשט־געבוירענעם נסש... אין שאיען דאם הארץ װי א לןןרן אין שטורם געטון הןןס א זעץו פאװאלי דעם פןןרהאנג םארהויבן, פארבארגן געבײלט הארפע רײד װי די רענדלעך: — .נעכע, מיר דאכט ם׳איז בו פרי... װןןם איז פארא געראםשקע געװזןזן אויף דיר״ז... און ם׳פיקן זיך װערטער פארשםאכט םון םארגײענדיקן װײסיק װי ענטלעך פון אײער: — .שאיע, װאם איז מיט דיר, ,רויבער•? — .אן עקסל, א מאדים״... און װןןס איז בײ דיר דןןרס׳ז... — ,א םײדל׳... פארענדיקט ר׳ שאיע אין פרײכנדיקן ברוגז: — מזל־טוב, מזל־טוב׳!... י. געװוםט הןןם ר׳ שאיע דעם טןןג, װען עם דארפן געבוירן די קי... איז אײנמןןל א װינטער געװען א װילדער, א בײזער: זאזײעם װי װינטיקע. שנײאיקע בײטשן געקאםעװעט הןןבן די כאטעס, די שטאלן, די שײערס װי א סטאיע .נישם־גוטע׳... פון כאטע ארויםגײן — םכנת־נפשװז, װי םיזןןנן די שכנים: ,טרינקען און עםן, אן דרויםן םארגעסן...' סראסטיקע נעכט טוען גריזשען די שײבלעך, װי םשוגענע הינס פון א סינסטערן לאנד... איז אײנמןןל א נאכט ןןנגעקומען בורײםן אויף בריאיקן װינטו די שסערן אין היםל געפינטלט בעשראקן־בעביטערט... און װינט האט געריםן די שםערן, און שטערן אין הערלעך־בעשימערטן פאלן װי זילבערנע עפל םון בװײגן... געװוינס האבן דורות פון שאיעס משפחה אויף דןןדםישעד ערד: די זײדעס ארענדעס געהאלטן און פוסער, קעז, שמאנט פון די פאכטן געפירס אינם שטעטל... געלעבט װי די פויערן־שכנים, געלעבט װי די בוימער אין װאלד... ישובניקעס — ײדן מיס הערבער װי ארון־קודשם אין שול... איז שסאל סון בהמות איגדרויםן געלעגן װי א פאסרוירענע גאנדז. און ס־הןןט די זאװײע געװארגן א װײטיקדיק־בהמישן מרוקן װי דןןם שרײען סון זעגן פארםעמפטע... געװוסס הןןט ר׳ שאיע: עם דארף זיך די ,ראבע״ הײנט קעלבן מים סערטן... האם ער אין לאמטערנע פארשמאלבן א ליכט אין הןןט װי א שאטן געלןןזט זיך אין שםאל (סון תמיד געװען זײן חזקה בײ שסאליקע געװינערינם װאכן)... םיהאס א בהמהשער כליפ אױסגעםרוקעם די שטוםע יםורים םון קױשן קעלבן... ס־קערט זיך אינדרויםן די װעלס...