Literarishe bleter · 1928-10-19 · 42 (19.10.1928) · p. [Seite]

פד״ז ס0 גר• פד״פיק 9י איטןזפער פינפטער יןןרגאנג 42 "״טעךאר־עזע א־קוסםדירםגג װאעשו־יפמ פאד. יליפעראפװה טעאטעדאוןקונםמ פאריעאג 3.ק*לעערןיל.װארשי; פוצעס ״בײנאנט אױפן אלטן מארה״ בײ דעו ״װילנער טחפע״ (*יגסזזניזןייי *ין רײי•—דור הירס*־, ײקןיןזיקס -װ. װיינסרוינ, לחיק—ױסןו קןםינסקי, רםבץ-יםה ךןסרויםן .,..ד$ס אױער הערס און װערם נישם םול ■ין הערן, דאס אויג-פין זעען נישס ז>ס... נישם ליניעןיאון סארבןיםיד... דאס נןןענכע כרײבם, דןןם װײסע גים אלץ מער, אלץ פער...- ...עס דריקן די געװענדער םיםן שטויג סון װענן און לענדער.. שװעב גו, נאכס, שװעב.. >.יך קים, סרעג גישס סון װאנען... און אײדער דײן שזןםן בערינס, נײ איך םון דאנעס... װי אהיןז נישט סרעג. . אסשר װײסם װער אין דער הויך... איך סון בײן לאנגן װעג בין עלסער געװןןרן, נישס קלוגער... אין ערגעץ קײן סרנ םדער אין קײן הינער״ נאכט, לאז רוען אין דײן שױם... שפין א טרים מיר אוים.. ש#ין גרוי, ש#ין שװארץ, שסין רוים... קענסט אױך די סארבן פישן, בוזאמען װעבן... נאר שגי,! שס־ן פון לעבן, שסין סון טויס און סין בװישן...״ און .אין פלובלינגער אױםלײכ• סונג׳ רוםם אוים דער דיכטער: ,האב איך, הײסם עס, אײנעם םון זײנע חלומוה געזגן. און דעם װעט מען שפילן•. (םארװאם האס דוד הערמאן ןןט דעם גאנבן קלןןרן. גלענבנדן .םןןרשפיל- םון פרבעם לעבטן װאריאנט םון .בײנאכט אויםן אלסן מארק׳ נישם געגעבןז) רויער שטןןף און איבערבײםיקע םענטענבןו ןןנװירף סון כאראקסערן. אידעען, פרןןבלעמען און ועמביתן, אונסערשםע שורות םון דורות, תקוםות, קלאםןז שטיקער לעבנס פון רעאלער װירקלעכקײט און נשםות ןןן גיםים אין ןןן לבושים; בילדער און ןןפבילדעח שםיםען אין אפקלאנגעןו געשםאלםן און .א סרוים סון א סיבער-גאכש..״ סון ערגעץ העם.״ קוםען םענער װילדע נעשװופען., סײװל-נעלעכטער, רתים-געשפעם. און װײסע םיראזשן-סלעםלעך, װי הינםישע ש־ועםלעך, טאנבן ארום, לעשן זיך, װעקן און שרעקן... קײגער װאכם, א סויב-שסוםע םיבער-נצכס! און א װאנזיגיקער לץ סלעכם בוםוסנס אן אלסע נעץ, א נעץ םון שאסן און שזראלן אזױ זעם דער ד י כ ס ע ר בײ פרבן ד$ס שטיק, װןןם ער הןןם םארםאסם. דער לעקסןר (אין ןןנהויב דראםע) ש ײ ל ס שוין אוים אין שםיק .אן אלםן מארק, א םאגיסטראם, אין נישן פון סא• סאד שםײנבילדער• אלערלײ פריבים אלםע, גלחים בװײ... און אין דער הױך בײם זײנער״םורעם א בישאף םים קרײץ און שװערד... םיטן קרײץ בענםשס ער, םיםן שװערד שטויםט ער. . א־ן הינטער־גאם א קלויםםער... און א שול. אן אלטע מויער, אײנגעהילט אין םרויער, אויסגענעבט םון םרעין.. אונסערן אײגענעם דאך, דעם שװערן, געדריקט... אץ קוקס יעשרןןקן בום קלויסםער... אין ז י קלױז, א פרײלעכער דלות. אלם, שים זיך, פאלם בוזאמען, און גרויסע סענםםער סלאמעך... און ד$ אינמיםן באװײזט זיך א װ א נ ד ע ר ע ר. ער האקם װי איבער דעם לעקסןןרם װאכע, בו-ניכםערע רײד. -רוק׳זאק, װעגס׳קלײדער שװערע, דער שםאק מיס װעלקע רױזן געבירם, גײם און סארלירט די בלעטלעך אינם גאנג׳... אזױ זעס אים דער לעקטןןר. אבער דער װאנדערער אלײן זןןגס װעגן זיך: ־ ־י־־׳.^