Literarishe bleter · 1928-04-06 · 14-15 (6.4.1928) · p. Seite 281

14 זא ליםערזרישע גלעםער 281 דער יונגער העניג א ס ק א ר װײלד טרײ *•בערזן*:■ םי1 י• ל■ פרץ*) אזוי, װײניקסטנס, םארגײלט מען זיך אויסן אויער. זי■ כער איז נןןר, אז דער אלטער קעניג, צי געםײניקט םין גע• װיסנביםן, װאס ער איז אזא גרויםע זינד באגאנגען, אדער גוןר בוליב דעם. די דינאסטיע זןןל בלײבן אין דער ליניע, װאס עס װאלם נאסירלעכער געװען. גענוג, אז דער אלטער קעניג האט ליגנדיק אויםן םויטן בעט געש-קט נאכן אײניקל. און ה$ט עם, אין געגנװארט פון גאנצן הױף, אנערקענט אלס ז״ן אײנציקן ױרש. װי עס שײנט, האט דןןס קינד, םון ערשטן אויגנבליק אן, זײט מען האטין אנערקענם. ארויםגעװיזן א גרויסע לײדנ• שאששלעכע ליבשאםט צו שײנקײט, װןןם הןןש אזא גרױסן אײנםלום אויף זײן לעבן געהאט. די הויף-לײט, װ$ס האבן אים באגלײט אין די צימערן. װןןס מען האט םאר איפ באשטימט. םלעגן םיל פארצײלן םון זײנע אויסרוםן םאר םארגעניגן בײם דער• זעען די םײנע קלײדער און טײערע שטײנער, װןןס מען האט סאר אים ו$נגעגרײט, און םון דער װילדער םרײד. מיט װעל• כער ער הןןט אראםגעװארםן םון לײב זײן לעדער־װאמם און האריקן שאםן׳םעלץ. טײלמןןל איז אים אפילו א שאד געװען די שײנע םרײהײט םון לעבן אין װאלרז עס איז אײך לײכט צו פארשסײן, אז גאנץ אפט האבן אים געמװט איבערדריסיק װערן די לאנגװײליקע צערעמאניעס אין קעניגלעכן הויף, ןןבער דער הערלעכער פאלאץ, װאס האט זיך םאר אים םלוצלינג געעסנט, איז פאר אים א נײע װונדערבארע װעלט געװען. און קױם האס ער זיך געקאנט ארויסכאפן םון ראט ןןרער פון אוידיענץ־סאלאן. איז ער םײל םון בויגן אראפ םין די םיעפ מיט די גןןלדענע ברןןנז־לײבן און פארםיערענע שטיםן, און איז געלןןםן פין צימער צו צימער, םון אײן גאנעק צים צװײטן, װי אײנער, װןןס זיכם אין דער שײנקײט א באלזאם צו זײן שמערץ ןןדער א גענעזונג םון א קראנקײט. אויף די אנדעקינגס־רײזעם — װי ער םלעגט עם רוםן — און װוןם זענען װירקלעך םאר אים רײזעס אין א װונדער• לאנד געװען — פלעגט אים באגלײטן זײן שלאנקער. בלןןנד• הןןריקער פאזש אין םלאטערנדיקן מאנטל מיט םליענדיקע בענ• דער, עפטער דאך איז ער געבליבן אלײן. װארן ער הןןס גע• םילט, אז דאס געהײמניס פין דער קינםט אנטדעקט זיך אמ• בעסטן אין דער שטילער אײנזאמקײט, אז די קונסט, װי די װוןרהײט, האבן אםליבסטן די אײנזאמע פארערער. ם־ל זעלטזאמע געשיכטן םלעגט מען םין יענער צײט פארצײלן. מען זאגט, אז א באלײבטער בירגערמײסטער, װןןם האט פאר אים א־ן נאמען םון די בירגער פין זײן שטןןט א ברענענדיקע רעדע געברענגט. האטין געטראםן א קניענדיקן מיט א הײם געבעט אין די אויגן םאר א גרוים געמעלר, װןןם אי; אנגעקימען פון װענעדיג, און װאם האט םארגע■ שטעלט א געטער־םארערונג. אן אנדער מאל, םארצײלטימען. איז ער אויף עטלעכע שםונדן סארםאלן געװארן אין נאך א לאנג זוכן, האס מען אים געפינען אײנעם אלײן אין א קלײן צימער. װו ער הןןט געקוקט מיט םארציקונג אויף א גריכיש געמעל מיט אדאניסעם געשטאלט. אן אנדערש מןןל, װערט אויך דערצײלט, הןןט מען א־ם געטרןןפן, װי ער איז געשטא• נען און װארעם געקושס א מערמלשסײנערנעם אנטיק, — א םטאטוע, װאס מען האט צוםעליק, בײם בויען א בריק, אין װאסער געםונען, און װןןס האם געטרןןגן די אונטערשריםט םין אין דער נאכט אויפן קרוינסןןג איז דער ױנגער קעניג געזעםן אין זײן סרעכטיקן צימער אײנער אלײן. די הויף׳לײט זײנע הןןבן אויף דעם אװנט אורלויב באקומען אין זענען איויםגענאנגען, זיך ביקנדיק לױט צערעםןןניע. — דאס הײסט מיטן קןןפ צי דער ערד, און באגעבן זיך אין גרויםן זאל ארײן, צום ןןבער׳צערעמןןניע׳מײסטער, װאס זןןל זײ אױסלער■ נען, װי אזוי זיך מארגן, אינם קרוינטאג, צו באנעסען. אין דאס איז זײער נויטיק געװען דעריבער, װאש מ:;נכע הויף לײט האבן נאך געהאם אין זיך עפעם פ־ן אײנסאכן און נאטירלעך• מענסשלעכן באנעמען, װאס איז, פארשטײט זיך, גאנץ נישט פאסנד געװען אין קעניגלעכן פאלאץ. און דאס ױנגל — װײל דער נײער קעניג מיט זײנע זעכצן יאר איז נאך גאר א יונגל געװען — האט נאך זײ נישט געבענקש. םארקערט, נאך זײער ארויםגײן הןןט ער אפגעעםעמט, װי א מענטש, װאס װערט באפרײט פון א שװערער לאסט, און הןןט זיך צוריק געװןןרפן אויף די װײכע קישנס םון זײן געשטיקט געלעגער. אזוי איז ער געלעגן א היפשע װײלע, םים אן אפן םויל און פלאמענדי• קע אויגן, װי א ברוינער פאון פון װאלר, אדער א ױנג־סיר פון סםעפ, װןןס יעגער הןןבן געסאנגען. און װירקלעך האבן אים אויך יענער געםונען. כמעט צוםעליק הןןבן זײ אים גע• טרןןפן, װען ער הןןט בוןרװים, םיס דער םלײט אין דער האנט, געטריבן די ציגן םון אן ארעמען ציגן־פאססוך. װאס האט׳ן אויפנעצויגן. און םאר װעלכנס זון ער הוןט זיך שטענדיק געהאלםן. אין דער װירקלעכקײט אבער איז ער דוןס קינד פון אלטן קעניגס טןןכםער, װןןס הןןט שסילעייהײט חתונה געהאט םיט א יונגן מאן פון נידריקן שטאנד, מים א מוזיקאנט, װאם הןןם זי, װי טײל זןןנן, באצויבערט מ־ט זײן םלײט. זי זאל׳ן ליבן, ןןדער װי אנדערע באהױפסן, — מיט א פרעמדן קינסט■ לער, א םאלער אוים דיםיני, װעלכן די פרינצעםין האס פיל. סילײכט צוםיל ערע באװיזן, און ער איז פלוצלינג פון דער רעזידענץ םארשװונדן, און הןןס ז״ן ארבעט אין דער קאטעד• רע נישט געענדיקס... נאך פאר דער װאך האט מען דאם קינד םון דער מיטערס זײט םין בעט ארויםגעגנבעם, אװעק• געםירט אין א דןןרף ארײן און איבערגענעבן א פויער מיט א פויערסע, װןןס הןןבן געװוינט אין םיםן װאלד, און װןןס זענען םון זײן ליבן נזןמען מיס קײן קינדער נישט געבענטשט געװןןרן• אוים בענקשאםט, ןןדער, װי דער הויף-ארצט זאגט, אין אן אונםערגאנג, ןןדער נאך, װי אנדערע מײנען. םין א שנעלן איטאליענישן גיםם, אין א שםעקנדיקן בעכער װײן געמישט, — איז דןןם יונגע בליט — די װײםע פרינצעםין — םארשװונדן געװןןרן פון דער װעלם. און װען דעם קעניגס געםרײער יע• גער איז םיטן קינד םין םארמאטערטן םערד ארןןפ, און האט בײם פאסםוך אין װאלד־הויז ןןנגעקלאפט, הןןס םען דןן דער• װײל ידעם קינדס מוטער באגרןןבן — מען הןןט זי ארײנגע• לײגט אין אן וןסן קבר, װו עס איז שוין געלעגן א ױנגער• םאן םון םרעםדארטיקער שײנקײם, מיס געבונדענע הענט אונסער זיך און עטלעכע רויסע װונדן אויף דער ברוסט. •) יי יןײקי *יײי *ינערזיזמנ מון *. װיילין *יי נ*מ*כש געװן־ז וורך י. 9. *רץ *רום 1904, 1905 *ון ניררוקט *ין ויר *ייםזננ .ויר װזזנ׳. ר י י