Literarishe bleter · 1928-02-10 · 6 (10.2.1928) · p. Seite 111

חו ליסןרןרישז בלעסזר 6 זא יהואש ביי זיך אינדערהײם הןןװיטש בײ דער תנ׳ך-איבערזעזיונג איז די מומע א סלײסיקע מיטארבעטערין. נזןכמיטאג. װי זי באװײזט נאר זיו ברענגען אין אררנונג די באלעבאטישקײט, זעבט זי זיך אװעק לײענען די מאנוסקריפטן און ארבעט מיט גרויס התמדה. װען זי איז נישט געזונט, ארבעס זי ליגנדיק אין בעט איבער יהואשם תנ״ך. — םלןןרא—זאגט יהואש,—איז מײן חבר, םײן װײב, מײן געליבסע, םײן שװעסטער, מײן מוטער און מײן סעקרעטאר. זי איז אלץ. װען איך ליב און לײד, לײדט זי בוזאמען מיט מיר. זי שפירט יעדן גיטער םון מײן קערפער און מײן נשמה. שעהן הןןב איך געקענט זיבן און באסראכטן די הארמןן־ ניע בײ מײן םעטעד אין הויז. דאס שטילע, הײליקע לעבן םון שאםנדיקע מענטשן. אײנמאל זאגט יהואש: — װען מענטשן לעבן בוזאמען, עסן צוזאמען, גײען בוזאםען, טוישן די געראנקען, אנסװיקלט זיך א פרײנסשאפט, װאס איז װי א םארװאקסענער בוים. די װארזילען װאקםן־אײן אין דער נשמה. עס װערט א סײל סונם ״איך״. ליבע אבער קען נישט דויערן לאנג. ליבע איז נןןר א מאמענס. איך בין שטענדיק געװען קראנק — האט יהואש אמאל א זאג געסון:— װען איך װאלכ געװען םיזיש געזונט, װןןלט איך גאר אנדערש געלעבט: איך װןןלט אפשר אװעק קײן פאריז, ד$רט איז סאראן א ליטערא־ רישער זיענטער. גאנזיע חדשים איז יהואש צוליב זײן קראנקהײט געזעסן פארמויערט אין שטוב. װינטער האט אין ארבעטם־צימער שטענדיק געברענט א גאז־אויװעלע. א חוץ דער זיענטראלער באהײעונג. אבער דעם םעטער איז שטענדיק געװען קאלם. — איך קען זיך םון א גענעץ םארקילן. - האט ער מים חוזק געזאגט. מחםת םורא מען זאל אים נישט שטערן, םלעגט ער נישט װעלן םארן קײן קאליפארניע זיך ןןפרוען. — איך װעל דארט נישט קענען זײן אלײן, — זאגט יהואש, — װען איך דערמןןן זיך, װי מען איז דןןרטן ארומ־ גערינגלט מים א פרעמדער געזעלשאםט, נעמט מיר אפ דער חשק׳יבו פארן אהין. םײ־װי־םײ װעל איך לאנג נישט לעבן, איך שפיר דעם טויט הינטער זיך. מײנע טעג זענען געזיײלטע. — װען דו װעםט בלײבן ביז דעם' װינטער, חוה, — האט ער זיוגעגעבן מיט א שמײכל, — װעםטו זײן אויף מײן לויה*). — יהואש זאגט עס שוין זײער לאנג, — רוםט זיך אן די מומע,—םונדעםםװעגן האט ער דערלעבט צו האבן א דער־ װאקםענע טזןכטער. — נײן. — זןןגט יהואש — מײן געזונט װערט אלץ ערגער. איך קען זיך נישט נארן, איך װאלס נאר געװאלט ענדיקן מײן תנ׳ך. אײנמןןל זןןגס יהואש סארטראכט: ־ — װען איך קוק אויף מײן תנ׳ך, שפרײז איך איבער מיט מײן געדאנק א פאר הונדערט יזןר,—און טראכט װןןם װעט זײן מיט מײן בוךז ער װעט פארעלטערט זײן, עם װעלן זײן בעסערע איבערזעבונגען, דאס אײגענע, װי מיט די אמןןליקע ח ו ה ש א ל (סוץו) אײגמאל דערלאנגט םיר דער םעטער א בוך. װןןס ער האט נןןר-װןט באקוםען םון א ױנגן דיכטער. — זעםם, — זןןגט םיר יהואש, — איך שרײב אים שוין א קבלה.—ער װײזס םיר דעם בריװ: ״טײערער חבר, —שרײבט יהואש—איך האב נאר-װןס באקוםען אײער ביכעלען א הארביקן דאנק. איך נעס זיך םיט גרוים חשק עס גו לײענען״ — אזוי בין איך אין ןרדגונג. — זאגט יהואש. - ער םןןנט םון מיר סײן םײנונג. װען א דיכטער םרעגט א מײנונג װעגן זײנם א בוך, ם א נ ט ער בײ פיר. איך בין אים מחויב תיבף צו בןןלן. יהואש זאגט װײטער:— װען איך גיב אמאל עמעבן בעת א באנקעט שבחיס, שעם איך זיך שפעסער פאר זיך אלײן םארן ביםל גוזמאות, װןןם איך האב באנובט. איך האב אמאל געלויבט א דיכטער אױף זײן ןןװנט און באטאנס זײן פשסות, װי זײן גרעםטע מעלה. װען םען לויבט די עבטקײט פון א בריליאנם, זןןגם םען: ער איז םון רײנעם װאסער. דןןס איז דער גרעסטער שבח. װען איך לויב, לויב איך םיט דער פולער האנם. — איך גיב װי אן עושר. איך האב םײנט קמבנים. איך הןב ליב, מען זןןל דערלאנגען אזוי פיל, עס זאל בלײבן אויםן טיש, םען זןןל דארפן דערנןןך ארױסװארפןן אז עס בלײבט נישט, איז א סימן, אז עם איז אױסגעבײלט. םיס סרויער םלעגט ער רעדן װעגן דיכטער, װןןם םאר־ שקלאםן '.-יך בוליב געלט. — דאם געלט דערהרגעס, — האט ער געזןגט, — די װןןרט־זןןגער בױגן זיך אונטער דער לאסט פון די רײכע און װערן דעמאראליזירט, װי ס־איז געװען דער םאל םיט שםיבלען. — איך װןןלס געװןןלט זײן רײך, איך זאל שטענדיק קענען ארויסנעמען פון קעשענע א םולע האנט מיט געלט בו בעסײלן. םען האלס מיך פאר א רײכן מאן, װײל איך גיב מיט א ברײטער האנם. איך הןןב אמאל אויסגעשריבן א טשעק םון 25 דאלאר םאר א קןןלעגע אויף אן אנבוג (יענער װײס עד־ הױם נישט דערסון), הןבן די קאלעגן געמײנס. אז איך הןןב א סך געלט אין באנק. עס איז געװען די לעבטע 25 דןןלאר. םײן םעטער הןןט זײער געװאלט, איך זאל בלײבן אין אמעריקע. ער דיאט אלץ געזאגט, אז ער װןןלט געװאלם הןןבן א גרויםע משפחה ארום זיך. ער האט ליב געהאט, אז בײם טיש זאלן זיבן א םך מענטשן. — קײן זין װןןלט איך נישט געװןןלט הןןבן, נאר טעכטער, כאטש אכט טעכטער. א טאכטער הןןט מען מער ליב, װי א זון — הןןט יהואש געזןןגט. בײם סעטער אין שטוב הערשט ליבשאפט, א שײן, עטיש און רױק לעבן. בײם אריבערטרעטן די שװעל, פילםטו זיך, װי אין א טעםפל. די םוםע, יהואשם פרוי, איז זײער א בערטלעכע און אײדעלע. זי הןןט זיך אינגאנבן מקריב געװען דעם מאן און זײער בת־יחידה. גאנבע װןןכן איז זי נישט ארוים םון שםוב, כדי נישט בו לןןזן יהואשן אלײן. און װען די מוםע סלעגט *וזן ארןןפגײן אין גאם, םלעגט די סןןכטער עװעלין בלײבן מיטן םןןטער־ ח. 9. *ין *ין םןע*םן *דו■ איז יה1*• ג?#סןרבן.