Literarishe bleter · 1928-01-20 · 3 (20.1.1928) · p. Seite 53

ליסןוןריון נ<*יןר ( 53 3׳תא א י ן ג ע ל ן ל י כ ט ה. רויזעבנלזזט / לאס אנגעלאס כ׳האב ליב די האראפאשנע ,איםט־םײד׳־גאס אין םרידלעכער, םרימארגנדיקלר שעה. די ענג־בענויפגעדריקטע טענעמענט־הײזער אונטער נעבלדיקן ליכסו די שלאף־פארכמורעסע, בו מי און ארבעש שװערער אויפגעװאכםו די דעכער הונדערט־םארביקע, װןןס םריפן פײכס און םויל מיט קילער שסילקײט םון א נזןר־װוןס אויסגעװעפטער נאכט. כ׳האב ליב די זײד־און־זאםראן, געלבלעך־גרינע פאסםעס רויך, װאם ביען זיך אדורך דער נאכט־און־מןןרגן אויסגעמישטער הויך. כ׳הןב ליב די שויבן הונדערט־טויזנטע, םאררויטלטע אנטקעגן אויסגאנג סון א פײכסער, גרויסער זוןז דעם׳ןימארגנס שװינדזוכס־כאטן, פולװער־דינעם ןןראנזש־גלי. כיהאב ליב די ריחות פון דער .איםט־םײד׳־גאם, דער נאקעטער — די הןןרןןפאשניבע אין רןןזיקן םרימןןרגנדיקן אינדערםרי. כ׳הןןב ליב דעם קילן מילך־גערוך, װןןם אטעמס זים ארויס פץ קאנען בלעכענע, װןןס הןןבן םאר דער שװעל פון שפײז־געװעלב םון ןןנהויב האלבער נאכס ביז העט אין װײסן סאכ ארײן געװאדט. כ׳הןןב ליב דעם אראמאט םון זעק מיס װארעם־םריש געבעקס, װאם שטײען בײם סיר פון שפײז־געװעלב, װי אורחים זאטע אנגעשפארם... כ׳הןןב ליב דעם םריעקן גערויש פון װײכע, װארעמע פאנטאםל־סריט. װאס װערן אײלנדיק בעטראגן םון דער בריהש־רירעװדיקער הױז־םרוי אין דער האלב־דערװאכסער שטילקײם םון דער שימער-שאסגדיקער גאר. כ׳האב ליב דןןס פלאטערדיקע רוישן םון איר װײםן סןןרגן-קלײד, װאס טרןןגט בײ זיך אין אלע סאלדן, קנייסשן, שטעך און נעט דעם דינעם אראמאס סון נאכט, םון װארעמקײט און בעטז דעם ריח סון מאטן װיםפער ןןנגעטרונקען מיט דער װײטיקײט םון בארטע רײד — דעם אטעם םון א לאנג־םארשלאסענער און ענדלעך־אויםגעלײזסער םרײד... מיך װעקן שטיל פון נישט־דערשלאםסן שלןןף דעם לןןמפן־בינדערם שןןטן־לײכםע טריט. װי םלינק ער גנבעט דןןס די אינגבער־געלע םײערלעך אםיד סון אונסערן לאמסערן־קולב: באװײזם זיך װי א שרעסעלע אין נעבל אײנגעהילט און זשעברעװעט בענויף די םײערלעך םון גאם — און שאו קײן הןןן אםילו קרײעט נישס. אן אײנאונאײנביק געלבלעך מרה־שחורה־םײערל אין ברודנעם סענםטער־גלןןז פון אלטן םעם םינג םיום םארשװיבטן קעלער, װו ער האלט זײן װאשערײ. א, סעם םינג םיו םארמאגט א װײב, א באפ און קינדער דרײ. און םעם סינג םױס פארװעלקטער גוף בײם װארעם־םײכטן ביגל־ברעט געבויגן הוידעם זיך, װי ס׳הוידעט זיך בײם געלן ברעג םון מרה־שחורהדיקן יענג־טבע־קיענג אין רעגנדיקע ןןסיען־נעכט , דער נאסער ןןסשערעט. אן אײנאונאײנביק םײערל אין גאם פארגנבעט שמײכלט בלאם ארויס םון םעם סינג םיום אין־פארע־אײנגעהילטער װאשערײ — א. םעם םינג םױ סארמאגס א װײב, ׳ א בןןפ און קינדער דרײ. מיך רוםט דאם סױבע רודערן םון ערשטן לײדיקן טראמװײ, ׳ װןןס שלײכט זיך בלינבלענדיק מײן שאסן־גרויער גאם םארבײו דןןס קײקלען זיך םון שװערע װאגן־רעדער איבער סײכסן, קאלםן ברוק; דאם װויען פון א שיף א םרעםדעד עדגעץ אויפן קויטיקן .איסם רי-װער׳ בדעג, װןןם שנײדט מיט איר סארלױרענעם געברום . י , . ידי זשאװער־ברוינע נעבלדיקע םןןרגן׳לופס, װי מיס א שעמפער זעג.