Literarishe bleter · 1927-12-30 · 52 (30.12.1927) · p. Seite 1030

52 זא ליסזר*רי/זו נלעסער 1030 םון סעיטעםבער, נןןר ם הןןס זיך אױםגעװיזן, *ז ס׳איז נןןך זופערו די לבנה הןןט באשײנט די בערג און די װעלדלעך ארום, דער עולם הןןט געזונגען און געטאגבט ארום די םײעדן, װזןס זענען ןןנגעבונדן לכבוד דעם ױם׳טוב. םלובלונג איז םײן װײב נישס געסםאיעם, איך הןןב געפײנט, אז זי איז געגאנ• גען שלןןםן, דערזע איך םלובלונג, זי לויסט ארױם םונם קלויםסער, א דערשרןןקענע, װי א נאכםװאנדלער, װןס םען הןןט אים אויפגעװעקט אינמיטן זײן נאכם׳שםאבירן. — סראנביסקע, שעפעלע מײנם, װןןם איז געשעעןז זי הןןם געביטערס, בוםאלנדיק בו מײן ברוסם, און 1יך בוריק אוסגעקוקס אויף דער קלױססער׳סיר. איך הןןב זי איבעדגעטרןןגן אין שסוב ארײן, הןןב זי אװעקגעלײגם אויםן בעט, און ערשט דערנןןך הןןט זי םיך דערבײלט, אז זי איז אװעקנעגאנגען בעסן פאר דער רו םון אנגעלו םיננאס נשמה, אז עם זענען ארויסגעגאנגען די עטלע• כע פרויען, װןןס זענען דןןרט געװען, איז זי געבליבן אײנע אלײן אין קלויססער. שטײענדיק אויף די קני אױף די טרעם• לעך פון דעם אלטאר. — געבליבן אלײן, — דערבײלט זי, און דןןם קול רײסט זיך א־בער יעדעס מאל אין איר, — איך הןןב םיר װײ• טער געזןןגט מײנע תסלות און מיטאםןןל דערהער איך עםעם, װי א שןןרך סון דעם װינט און אן ןןסקלאנג םון טרים. איך הןןב זיך אוסגעקערס און הןןב אין דער פינסטער דערזען א קאראהאד סון םשונהדיקע באשעםענישן, װעלכע הןןבן, ןןנהאל• טנדיק זיך פאר די הענס, געטאנבט ןןן געזאנג, ןןן רעש: כמעם אלע זענען געװען אנגעםון אין םארשידענע קלײדער, עס זענען געװען םרויען און מענער, נאר אלע ןןן קעם. עם זענען געװען מתים. ליבער מײנער. םתים, װןןם הןןבן געטאנבטו איך האב זיך אויםגעהויבן, געװןןלם אנסלויםן, נור םען הןןס םיך אינמיטן קאן ארײנגעשלעםס: א סןןר דארע און קאלטע הענס הןןבן מײנע הענט געדריקם און איך האב באדארםם טאנבן מים זײ טאנבן םיט זײ מאן םײנער. אוםזיםס הןןב איך זיך געבעטן, מען הןןט םיך געשלעםט און איך הןןב גע• מוזט טאנבן... םלובלונג הןןט דער טענבער פון דער רעכטער זײט זיך אנגעבויגן בו מיר און כןןטש ער הןןט קײן קןןם נישם געהאס, הןןב איך דערהערט ןןט די װערטער: — ״זעסם, םראנביםקעז און דו האםם זיך אױך נישם ןןנגערוםן אויף מײן געשרײז״ — דןןס איז ער געװען, מאן מײנער, ער. דאס אומגליקלעכע ױנגל. םון יענער םינום ןןן האב איך שוין מער גןןרנישם געזען. ןןם איז געקוםען די בײט — הןןב איך זיך געסראכם — און םען װעס םיך אין גיהנום אװעקשלעםן. — און םארדינס. פארדינס הןןב איך דןןם — הןןב איך זיך געטראכס — דןןס איז דערםאר, װןןם איך הןןב געלעבם ןןן ליבע בו מענטשן. הןןב נישם געװןןלס הערן די געשרײען פון דעם װןןס שסארבס. און םונדעםטװעגן הןןב איך געסילס אין זיך אן אויםערגעװײנלעכע קראםט און םארבײםאנבנדיק םארבײ דער טיר, הןןב איך זיך אויסגעריםן און בין אנםלןןפן. אנגעלו פיננא הןןם מיך ןןנגעכאםם םאר דער פןןלע םון םײן םאנםל. כ־האב דאם םאנםל ארןןפגעװןןרפן און בין אנםלאסן... םײן טײערער פאן, איך שטארב... איך שטארב... אז איך װעל שטארבן, זאלסטו םאכן דרײ הזכרות נןןך םיר, און דרײ נןןך אנגעלו פיננא. און זןןלםט זען, אםשר װעםסו געםינען פײן מאנסל, אײדער די מתים װעלן אים נישט בעפלעכסן אוך םאכן םון ׳אים בעקעמטע װןןל... נאכס, אקוראס אונסער אונזער הוח, אזא םארבװײםלטער, אזא הױכער, או די װענס הןןבן, דאכט זיך, סון שרעק א ביטער געטון. נוד זי הןןס זיך אפילו קײן ריר נישט געטון. זי הןןס דערנאך דערבײלס. אז זי הןןס זיך אםילו נישט דערשרןןקן, זי האם א טראכס געטון, אז ס־איז מםתםא א שכור. א ביםל שפעטער האס זי דערהערט. װי א םענטש איז דירכגעלןןםן; ערגעץ הןןבן זיך פענםסער בעעםנט, עפעם א קול האט גע• םרעגט: ,װןןם איז דןןרט געשעעןז• דערנאך איז אלץ שטיל געװארן. איך הןןב זיך אוםגעקערט א ביםל שפעטער, נור םראנביםקע הןןט םיר באלד גןןרנישט געזאגט. און אויף דעם אנדערן םןןג הןןם םען אונטער דעם פארקאן סון אונזער הויף געסונען א דערהרגעטן ױנגערמאן, כמעם נןןך א יונגל. אנגעלו םיננא, איר געדענקס איםז דער אכבנטער זון םון אנטןןניא פיננא. ןןט די געשעע• גיש הןןס םיר אויך א סך קאפדרײעניש םארשאפט, װײל — איך הןןב אײך שוין געזןןגט — דעם קערפער םון דעם אום• גליקלעכן יונגל הןןס םען געםונען נעבן אונזער הויז. אן אויםגעבויגענעם. איך געדענק עם גום איבער א גרויסן םלעק םארגליװערט בלוט, װי אויף א רויטן לײלעך, נןןר קײנער הןןם נישס געװוסס, װי אזױ דער מארד איז פארגעקומען, א םך האבן משער געװען. אז אנגעלו איז געגאנגען בו אײנער אונזערער א שכנה, און אירע קרובים האבן אים דער• הרגעט, בעת ער איז םון איר ארויםגעגאנגען. נו גענוג, דאס איז גארנישט װיכטיק, װיכטיק איז דאס, װאס אויף דער אוים• סארשונג האס זיך באװיזן, אז ער איז געשסארבן דערפאר, װןןם ער איז אויםגעגאנגען מיט בלוס. װען עמיבער װאלט אים בוהילף געקוםען און די װונד איבערגעבונדן. װןןלט ער לעבן געבליבן. . איז ןןט, ברידער מײנע, ןןט די געשעעניש הןןם מײן רו בעשטערט, םײן װײב איז געװןןרן טרויעריק, זי איז אראפ םונם פנים, אויסגעדארט געװןןרן. פונקט װי מען האט זי םאר■ כשוםם, און טאג װי נאכט האט זי געחזרט אײנס: װען איך זןןל נור געװען ארויםגײן אין א קוק טון. װען איך זןןל נור געװען ענםפערן אויף די קולות, װאס האבן געסרעגט, װןןס איז געשען, — דער געשרײ איז דןןך געװען הינסער אונזער הויף — װןןלט דןןם יונגל געװען אפגעראטעװעט. —סראנביםקע, הער מיר אויס, האב איך זי בארויקס— דןןם הןןב איך דןןך געשריגן אין יענער נאכט. איך האב גע• װןןלס אויספרוװן, בי װעסטו זיך דערשרעקן. א דאנק אן אומ■ גליקלעכן בופאל איז אין יענער נאכט םןןרגעקוםען דאס פאר ברעכן. דעם אוםגליקלעכער האט נישט געשריגן, און דו הןןסט נישט םארװןןס זיך אלײן בו באשסראפן. זי האט ןןבער זיך ארײנגעקלאפס אין קאפ ןןט דעם געדאנק און איז פאמעלעך אויםגעגאנגען, װי א ליכט. זי הןןט זיך געםאכט. אז זי גלויבס כלוםרשם מיר, כדי םיר בוליב טון, און הןןט םער נישט גערעדט פון דעם געשטאר• בענעם. אזוי איז אװעק א יאר< איבט הןןב איך שוץ געװןןלט זי םירן אויף יום־סובים אין די ארוםיקע דערםער, כדי זי םיט עפעס בו םארנעמען... אײנםןןל, אין א פאר יןןר נאך ןןט דעם נאכט׳געשרײ הןןב איך זי אװעקגעפירט אויף א ױם-טוב אין נןןענטסטן שסעטל, װוהין אונזערע םרײנט הןןבן אונז םארבעסן אויף א פןןר טעג. אויף דער נאכט זענען םיר זיך געזעסן אויף א יל*ץ םאר דעם קלויסטער. עם זענען געװען די לעבסע טעג