Literarishe bleter · 1927-12-30 · 52 (30.12.1927) · p. Seite 1027

1037 ליס ן וןוי?ןויװזר 52 זא םיש־יוילישע באדינגונגען, םין אן אלםער ליטערןא־ישער טראדיביע א. א. װ. דערםאר איז זי םםיכאלןןגיש געװים נא׳ רעכטיקם אץ דערםאר הןןט זי גרױםע רעזןןנאנם-מעגלעכקײטן. 1רןןניעװםקי איז הײנם אין דער ױנגער פוילישער ליטע■ ראטור אםשר דער אײנציקער דיכסער, װעלכער שםילם זיך נישט מיט באעםישע שפילעכלעך, םיט םןןזאיקן׳בילדלעך אין שיינװעבס־שטימונגען. ער איז דער אײנביקער דיכטער מיס א ברײטן רעװןןלוביןןנערן ןןסעם—ער הןןס עפעם בו זאגן דעם עולם און טוט עס אמןןל אזוי, װי מען הןןם עס שוין לאנג אין דער פוילישער דיכםונג נישס געהערם. אםילו איבער בו געװײנלעכער שטיםינגם-ליריק. ןןבער אױף דעם געביט איז ער א סך שװאכער, װײניקער ןןריגינעל. ,דער געזאנג װעגן בירגער-קריג״, ,ניקע״ און אנדערע קלענערע רעװןןלוביןןנערע לידער הןןבן א גרעסערן װערט נישט בלויז אלם אידעישע, נןןר אױך אלס קינםסלערישע שאםונגען. אינטערעסאנס איז, װןןם דעם דיכסער הןןט זיך אײנגע• געןנן בו שאםן פון די עלעמענסן און רעקװיזיטן פון דער אלטשכ רןןםאנסישער דיכטונג א שסארקן. פלאקאסיארםיק■ רעאליםטישן םםיל. ברןןניעװםקים דיכםינג איז אלזןן א פרןןדוקם םון םפעבי• צ ר ו י י ל־־י י ד ע ר פ ר $ נ י ע ו ו ם ק י ם׳הןןבן די םארלוירענע פרײד אונטערגעכאפט די נאקעטע בװײגן. ס׳םליען דורך. םלאטערן דורך מיר נאװעםבעסרגעס װןןס זענען סער גישסא. דןןם — זענען נןןר הארבסםיקע בלעםער. דןןס — שםעקט די ערד נןןר דןן. דעם אװאבגדרד אויב ם׳הארץ איז בו שװער אין ברוםס, בעשנײד די ברוסט און ם׳הארץ םליק אויס. מיט א בריק םון ןןרעמס, פורםור בלום, דעם װעג בום םרילינג שפרײט־זשע אויס. אויב ם׳װעס םון ליד קײן בלום נישט שפריבן, גענוג דןןס בעהיבטע ביקסן״געשרײ. ם׳אויג שפיז ןןןו םארהאק די בײןו ם׳דארף קײן װערטער, שטײ אין רײו טןן װןןם, אז זײ טרעטןז און זענען שטארקז טןן װןןם, אז זײ שלןןגן אין פנים לאנגז םיס קעם אין מויערןו דורכן אויםברוך הערבער: אין באסטיליען טעג זיגרײכער גאנג. זןןלן זײ האםערן אין ברוםט — זי װעט נישס פלאבן, םארשטופ ם׳מויל, כאטש אין מויל הןןסטו בלוט, ם־װעט נןןך ליכטיקער און הערלעכער זײן, ס־װעט נןןך םרײד, געזאנג זײן און מוט. _ײדיש ש, ל■ שנײדערניןד קןןןןפעראסיװ .ביכער׳, װארשע נאלעװקי *2 פאדערטאװזער נײעבש -?.אטאלאג - * ד ר ן ם; ר ו ל * ד י ס ל א ו ו נאװעמבערם ס׳נאנבע לעבן רײס איך זיך און םאל װי כ׳װןןלט אין ברוסט נעהאס א װינט אין געפענט און ם׳סאנגען םיך די שלעכטע נןןװעמבערם םים שװארבע בװײנן־הענם. כ׳הןןב םיט ןןטעם און רויש זיך ןןנגעסרונקען. םיסן אומרו װןןם הןןט ס׳הארץ סארגיםטעט בלינד. דעריבער קןןן איך םער נישט זינגען, נןןר כ׳רוף װי ס׳רוםט דער װינס. דעריבעד שלעפ איך דך םןןג-םעגלעך דורך שװארבע, םארנאכסיקע גאםן און ם׳פירט םיך דער סײכטער טרןןסואר אין װײטיקלעכן נעפל בלאםן. מיר םלאםען די װערםער^אויף די ליפן, ם׳םלאםט אין םיר א װײטיקלעכער םיבער, כ׳גײ בלענדנדיק װי לעטארגישע םענטשן, םון אוםעטום פאריןןגט מיך אן אוםרו א סריבער. נישטןן קײן אויםגאנגו קײן אױםגאנגו קײן אויםגאנגו כ׳םוז גײן אלץ װײםער, אלץ לענגער און גיכער, כ־בין א רוישנדער װינט אין די בלעםער, ״ כ׳בק א םארלױרענער בלאט אינם װיכער. ם׳זענען די אויגן פארנעפלם און טוען םיר װײ נןןר ם־הארץ װיגט אהין זיך און בוריק װי דער בלױלעכער אלקןןהןןל>םלאם םלאםסטו אין מיר, דו םײן אומגליק. כ׳םוז גײן. כ־םוז זיך םאםערן אײביק. ם׳שלעפן םאר די הןןר מיך די נעסלען באהאלםן. ס׳לױםן מיר נןןך םשוגענע און אײלן — םײנע װערסער, מײנע געשטאלםן. כ־םוז אײביק רײםן זיך און םאלן, װי ם־װןןלט אין םיר א װינט זיך געריםן בום שפײגן.