Literarishe bleter · 1927-11-11 · 45 (11.11.1927) · p. Seite 875

875 ליסוױ ריוז נל ז ס זר 45 זא — װאס םאר א סײל סון די בערג געהערס איס? דניאל האט באװיזן: א גוסע האלבע נדיל אױף דער זײט, און ביז דער שכנישער פאשע, ביזן בוױיטן טאראהוס אויף דער אנדער זײס בארג. װען זײ האבן זיך אונטן אין דארף געזעגנט, האבן די הערן געפרעגט: — אפשר װילסטו דײן הויפל פארקויםןז דניאל האס געענטםערט: םארקײםן? די הערן שפאסן אװדאי. דאם זענען געװען ליבלעכע מענטשן. אנגענעמע מענטשן. — דאם איז גאר קײן שפאס נישט,—הןןט געזאגט דער. װאס איז געװען דער דאקטאר. — פארקויפן? — האט דניאל געזאגט. — א, נײן, זאל עס שוין בלײבן מײנס. זײ זענען אװעק אין זײער װעג, און דניאל האט זיך אומגעקערט א הײם. ער הןןט פון דעם. װןןס איז געװען דער אדװאקאס, באקומען פינף קראן פארן װעג. נײן, װי אזוי קאן ער פארקויפן טאראהום, זײן קלײן הוישל, דאם איז דאך געװען אלץ, װאם ער האט געהאט. עס האט אים אבער געפרײט, װאם טאראהום איז אזוי שיין, אז אנדערע װילן עס אויך האבן. ער האט זיך געפארעט ארום די בנינים, איז געװען ארבעטזאם, אלץ פארריכט, אװעקגעלײגט א נײע אפפלום־רער אין טײכל, אויםגעסויערט א לא:גן שטײ• נערנעם צוים. מען קאן בשום אופן נישט זאגן, אז ער איז געװען קנאפ פלײסיק אין דער ארבעט. און אז ער װעט זיך אראפלאזן אין דארף, קאן ער װעמען ער װיל אײנלאדן גו גאםס אין די בערג צו זיך: סען װעט שוין בײ אים נישט שטארבן. אבער א מענטש םון דא־ף גײט אן א שיעור לאנגזאם אריבער פון זײן אלטעד פארשטעלונג צו א נײער: מיהאט דניאלן נישט געקןןנט מוחל זײן, װאם ער איז געװען דאס אײנגיקע קינד פון א גרויםן הויף, און איז אריבער צו װוינען אויף דער לאנקע. דאס איז געװען זײן גורל, פון װעלכן ער האט זיך נישט געקענט באסרײען. דאס מײדל האט געהײסן העלענע. קײן שײנהײט איז זי נישט געװען. אדרבא, זי האט געהאט, װי;זיל אנדערע, װערימ לעך אין פנים און בלוטארימקײט אין דער הויט. אבער חוץ דעם האט זי געהאט א פײנעם אויסזען, און זי האט אזוי שײן געהערט, װען ער האט מיט איר גערעדט. עם איז א גרויסער אונטערשיד, צי מען הערט אײך מיט אויפמערקזאמקײט, צי נאר פון העסלעכקײט װעגן. זי איז געװען שװערלעך אין בא װעגונגען, האט לאנגזאם סארשטאנען, װאם מען רעדט, און ס-האט אויםגעװיזן, װי זי װאלט זיך שטארק ארײנטראכטן אין דעם, װאם ער זאגט־ דעריבער הןןט זי געפאכט אזא גוסן אײנדרוק אויף אים און פאר אים איז זי געװען גענוג שײן— א גאנגער תהום פון שײנקײט. ער הןןט געז$גט. אז ער װאלט זי װעלן האבן. זי האט זיך װעגן דעם פארטראכט. איצט האט ער דאך זײן אײגענע נחלה, און גארנישט קײן שלעכטע. מיס דער צײט קאן ער נאך איבעריקנס צו־ בויען נאך א צימער. — דו רעכנסס נישט אינגיכן םארלאזן די לאנקעז—האט זי געסרעגט. — װאס הײסט? — צי באזעצן זיך ד$, אין דארף? — נײן, װאם איך האב, דאס איז מיר גוט. דיר געסעלט עם נישטז — יא. — הןןס זי געזאגט םארטראכטערהײט. טשעט פון הנאה, און ער האט עס געקענט טון, װײל קײנער האם אים נישט געזען. אין דרויםן איז געװען די אײנזאמקײט. א טײכל הןןט געמורמלט עטלעכע טריט םארן הויז. ער םלעגט זיך שלןןפן לײגן אין םרײדן. אזוי איז עס געגאנגען א פןןר יאר, אבער, נאטירלעך, האס עס װײטער אזוי פשוט נישט געקענט גײן. אויםן דרי&ן יאר הןןט ער אנגעהויבן אפט באזוכן דעם דארף, באקאנטע און קלײנע געזעלשאסטן, אין קירכע און אײף ליציטאציעם גײן. דארט אונסן האט, אגב, געװײנט זײן מײדל. ער איז נאך געװען א יונגער בחור, א צו קאכיקער, ער זאל זײן לעבן כסדר מיט געמןןםטענע םריט מאכןז איז ער געלןןפן צו זײן מײדל. דער מהלך איז געװען נישם קײן קלײנער, אבער אויך נישט אזא, װאם מען קאן אים נישט בײקומען. שוין קינדװײז האבן זײ דעם װעג אײנער צום אנ־ דערן געפונען, זי פון איר הײם. ער—פון זײנער. אין װאלד איז פול געװען מיט קלײנע םײכעלעך, װעלכע זײ פלעגן ארי־ בערשפרינגען, דזן און דארט הןןבן זיך באגעגנט גרינע פלײנ־ דלעך, נוסבוימער מיט נים, װעװערקעם, םוראשניקעס און שמעקעדיקער בעז. איצט, אז ער איז אײסגעװאקסן. איז ער געגאנגען איפער דערזעלביקער םטעזשקע װי םריער, האט זיך געםילט װויל און געזונגען אין פרײר םון די באקאנטע שטײ־ נער און די מוראשקעם און די װינטן. אםאליקע צײטן איז ער געװען צעדרײט, ער םלעגט שפרינגען לויפנדיק, גלײך װי ער װןןלט געהאט דורכצוגײן נןןר עטלעכע טריט, און נישט א האלבן מײל. ןןפטמאל פלעגט ער זי באגעגענען, אײדער ער איז געקומען אהיןז דעמןןלט םלעגן זײ זיך בײדע סארשעמען װןןס זײ זענען געגאנגען אײנע די אנדערע אנסקעגן. און הןןפן אויםגעזוכט תירוצים, װאס האבן גארנישס דערקלערם. דןןם איז באזונדער געװען אין דער צײט נאכן ענדיקן די שול און נןןך דער קאנפירמאציע. שפעטער איז פון דעם שפיל געװאװן אן ערנםס. מיט זײן םאטערס הויף איז עם גע־ גאנגען ארןןפ, און איר האט זיך כםדר געדאכט, אז םיאיז נישט באקװעם םיט אים זיך צו באגעגענען. מען קאן נישט זאגן, אז איצס זענען זײ װײניקער צופרידן געװען אײנער םונם צװײטןן קײן חתן־כלה זענען זײ קײנמאל נישט געװען. און אויך איצט נישט. נןןר גוס איז זײ געװען צוזאמען. אײנמןןל זענען קײן טאראהוס געקומען צװײ פרעמדע. זײ זענען געװען אויף יאגד אין די בערג. אײנער האט גע־ זןןגט, אז ער איז אן אדװאקאט, דער אנדערער — א דאקסאר. זײ האפן געשמועםט מיט דניאלן און געקוקט, װי ער ארפעט. ער הןןם באםת א גאנץ פײנעם הויםל, — האבן זײ אים געזאגס. דניאל הןןט געלאכט. עם װאלט געװען א גאנץ םײנער הויף, װען ער װאלט געהאט פאשע פאר נאך א פאר קי. אבער װען ער װעס װײטער ארבעטן, װי ער האט ןןנגעהויבן, װעט ער אינגיכן הןןבן םאר נאך א פאר קי פאשע. יא, דניאל האלט עם נישט סאר גןןר אוםםעגלעך. דניאל האט זײ אײנגעלאדן אין שסוב ארײן, געגעבן מילך, זײ האבן געטרונקען, אפגערוט און װידער געטרונקען, די אלטע דינםטמױד האט באקומען א צװײ קראנען־שםיק. א ברײטע האנט. רײכע מענטשן. זײ זענען זײער געםעלן גע־ װןןרן. ער הןןם זײ באגלײט און, געטראגן זײ די רוקזעק אין דןןרף ארײן. אין װעג האבן זײ װײטער גערעדט װעגן סןןראהום און בײ אים געםרעגס, צי דןן איז גענוג װאלדז — פרענהןןלץז יןן. םיל מער אײדער גענוג.