Literarishe bleter · 1927-10-14 · 41-42 (14.10.1927) · p. Seite 805

ליטזרארישע פלעטער 42—41 עא י׳סמ מיין ב ו ך ״אםטראל־־ענקע״ ישראל שטערד .ווארשע נאר אט גײט אימיץ םון דערװײטן מיט אלאמטערן אין דער האנט. נעמען ציטערן די שאטנס אין אנסלויםן אין די זײטן. נעמען שארן זיך בײ װאנט. װילן א רעטער דא געםינען און םאלן-בו גו דעם װאס ליגט. צים עלנדטרויעריקן װאם ליגט אין בעטן זיך בײ אים תחנינים. כונקט װי אײנער װאם ליגט צופיםנם פין דער נאכט אין בינדט ארים זײן קאב מיט טונקל, װי באנראזשן. נאר שןןטנס, װעלכע קריגן מורא װײםן נישט דערםון און ריכסן זיך םון שטארקן מענטש א הילף,— אזוי קומט איר גו מיר געזיכטער אסםראלענקער אין טוליעס זיך מיס אראפגעלאזטע קעפ. װי מיט אראפגעלאזסע יארןו נאר םין אײך אלע איז געװארן מיר אײנער נאענט: אםרים גאלדברוך אז װעסט זען דײן ליכט באגרןןבן װעסטו דאך משוגע װערן און דײנע איבריקע קינדער דארםן נאך א מוטער הןןבן.״] און ער אנםלויסט און טיקט זיך אונטער אין רעם חושך װי אין אטײך אסשר האט ער שװערע זינד, אםשר דארף ער אויפגײן רײך טובלענדיק זיך און געלײסערס,— מוז ער אײנואם זײן, דערייײטערט. װײל װי לאנג ס׳װןןל איז נישט געשוירן קען מען דאך נישט נעמען שפינען. און אויב ער האט שוין אלץ םארלוירן װעט ער אפשר גאט געסינען. װער װײם דען װאם זײן סרויער םײנטז ליגט ער ערגעץ בײ א פלײן. בײ םארשטױםן םרעפדן פלײן. און גלײך װי אין א ברײטן קיטל האלט ער אין םינםטערניש םארװיקלם די אלע טײלן װאס צעשטיקלט האט די װעלט אים און ער װײנט. 1. פונקט װי אײנער, װןןם ליגט צוםיםנם םון דער נאכט און בינדט ארים זײן קאפ מיט טונקל. װי באנדאזשן. װײל שװערער װײםיק שנײדט ארײן מיס לאנגע מעםערם. װי לאנגע יאר. װײל צענדליקער לאמטערנעם שפײען מים ליכט אראפ אויף טרןןסוארן. און יעדער ליכטפלעק אח א יאר, ליגן אלע זײנע יןןרן אויםגעשפיגן אויף די גאםן, און ער אנטלויםט (װי דער הימל אנטלויםט פארנאכט, װען ער זעט שויןל זײן גאנץ פארמעגן איז םארברענט. זײן לעצטע גאלדענע מטבע איז אויכעס םאלש און רײבט זיך אפ...) און ער אנטלויםט |װי א מאמע בײ דער לויה פון איר קינד. װען ם־םארגײט איר זען און הערן. און בײ יעדן טריס רוימט דער װינט איר אײן אין אויער: גײ צוריקז עס םלאטערן נןןך בלויז צװײ אויפגעפראלסע לןןדן־ װי קינדער װאס װילן זיך נישט בןןדן כאטש זײ שטײען שוין אין װאסער... ,מ׳האט א װײב, מ־האט א בעט און א גביריש הויז. א שײנער באלעבןןס. און קריכט אום װי א מויד־ — ה$בן געשמועסט זעבראװסקי סטראזשניק און דער נלבים־שלעגער: ,נןןך אפן, פאניע, קוק, די שטאבעס נאכנישט אויסגעהןנגעןו׳ נןןר דו הערםט נישט און די שטערן זענען דיר נזןכגעגאנגען און געהןןלםן זוכן א נעלעגער. 11 א שײנער ײדז—האבן אלע געזןןגט. װי מ׳זןןגט האלב-חודש: ם־אר א שײנע נאכטז ביםסו געװען װי די לבנה. און האםט קײן הײם נישט געהאט. דעכער קושן צארט זיך בארירנדיק זיך קוים. דער הימל צאפלט װײך װי א בלןןער עוף. םענסטער אנטלױפן םון דער גאס, זוכן זיסן טרוים... עס שטײט שוין איצט די שסןןט ביזן האלז אין שלאף. די נאכם װאשס איר לײב מיט װינט און שפיגלס זיך אין שטילע גאסן. 111 שלאםסטו ערגעץ בעטלעריש און ליגסט — אלײן א זאק — אויף א זאק. דײן אלטקײט ברעכט זיך אויםצושטײן םיטן ערשטן קרײ םון האן. און בײ דיר אין דערהײם איז פול מיט דוםט: אזוי זענען אויף די טאפעטן לעבעדיק די בלומען... און א בעס סון םײנעם מאהאגאן שסײט הױך־םול־זויבער־אײנזאם, דערװארט זיך נישט אויף דעם באי*עבאם און דרימלט אײן אין קילן בעסצײג װי אין םרישן טיםן שנײ. נישט האב םאריבל, אפרים גאלדברוך, װןןס מ׳האט דיך םון דער רײכער שטוב ארויסגעװןןרםן װי א סליג םון א שײנער בלאנקיקער גלאז טײ ם׳איז דןןך מםובן מיט אזוינעם װןןס װײס נישט אז נגידים בלויז מוזן עםן בױמאײל־חלה און ער לויסט ארום אוןןשרײט: װי אזוי־זשע קײען אױף די ״פיאםקעס״ קינדער שטיקער גלןןז םאר הונגער. װען הןןב און גוטם און גןןט אלײן געהערט צו די ןןרעמעלײס... און אײער קאיןןטע, הער גןןלדברוך, איז דןןך נישס קײן טײך, סןן װי אזױ איז הינטער דער פןןלע פלוצים דןןרט געװןןרן