Literarishe bleter · 1927-08-19 · 33 (19.8.1927) · p. Seite 642

33 זא ליטערארישע בלעטער 642 װאסער םון דער װאלגע, האבן זיך גיגעקלעבט די בלויע הויזן, אויםגעטריקנטע פון דער ברענענדיקער זון. די פליגן האבן געזשומט איבערן פישערם פנים, פון זײן גוף האט זיך גע< טראגן א פארשיכורנדיקער חלשות־גערוך. שװערע טריט אויף די טרעפ, אנבויגנדיק זיך בײ דער טיר, איז ראמאם אריין און האט זיך געזעצט אויף מײן בעטל, גונויםנעמענדיק די בארד אין הויפן. — און איך, װײסט איר. ה$ב חתונה: יא. — שװער װעט דא זײן פאר א פרוי צו לעבן... ער האט מיך שארף אנגעקוקט, פונקט, װי ער װאלס געװארט: װאס װעל איך נאך זאגן? כ׳האב אבער נישט געפונען, װאס גו זאגן. דער אפשײן םון די בליצן האט זיך אלע װײ״ע ארײנגעריסן אין צימער, פארגיסנדיק אים מיט א מיסטישער שײן. — כ־הןןב חתונה מיט מאשע דערענקאװאן... כ׳האב נישט װילנדיק א שמײכל געטון: ביז איצט איז מיר נישט אײנגעפאלן, אז מ׳קאן זי אנרוסן — מאשע, א שפאס. כיקען מיך נישט דערמאנען. אז רער פאסער אדער די ברי־ דער זאלן זי האבן גערופן אזוי—מאשע. — װאם לאכט אירי — אזוי זיך. — איר מײנס—איך בין צו אלט פאר אירי — א. נײן• — זי האט מיר געזאגט, אז איר זענט געװען םארליבט אין איר. — דוכס זיך—יא. — און איצט? איז שוין פארבײי — כ׳מײן, אז יא. ער האס ארויסגעלאזן די בארד םון צװישן די סינגער. זאגנדיק שטיל: — אין אײערע יארן דוכט זיך אפט אזוי, אבער אין מײנע—דוכט זיך דאס שוין נישט, נאר עם נעמט דיך אינגאנצן ארום און מ׳קאן מער װעגן גארנישט טראכטן, נישטא קײן כחות• און, אויםשמשירענדיק איראניש זײנע צײן, האט ער צוגעגעבן: — אנטאני האט פארשפילט די מלתמה׳ קעגן צעזאר אק־ טאװיאנען בײ אקצױמע דערפאר, װאם ער האט געװארפן דעם פליכט און די קאםאנדע און איז נאכגעלאפן אײף זײן שיף נאך קלעאפאטרע, גראד װען זי האט זיך דערשראקן און האט פארלאזן די שלאכט,—אט װאס עס קען פאסירןז ראמאס איז אויפגעשטאנען, הןןט זיך אויסגעגלײכט און איבערגעהזרט, װי אײנער װאס טוט עפעס קעגן זײן װילן: — איז, אט װאם — כ־האב חתונה: — אינגיכןי — אין הארבסט, װען מיר װעלן פארענדיקן מיט די עפל. ער איז אװעק, אנבויגנדיק אין טיר דעם קאפ נידערי־ קער, װי מ׳האט עס געדארפט, און איך האב זיך געלײגט שלאםן טראכטנדיק, אז ס־װאלט זיכער בעסער געװען, װען כ׳זאל צו הארבסט אװעקגײן פין דאנען. צוליב װאס האט ער דאם גע־ זאגט װעגן אנטאניען? דאס איז מיר נישס געפעלן געװארן. ס׳איז שוין אנגעקומען די צײס פון אראפנעמען די םרי• צײטיקע מינים עפיי. ם׳איז א גרוים גערעטעניש. די צװײגן פון די עפלבוימער האבן זיך געבויגן צו דער ערד אינטער דער משא פון די פירות. א שארפער ריח האט ארומגענוםען די סע■ דער, דארט האבן געפילדערט קינדער, קלויבנדיק די צעװא־ דעמטע און פון װינט אפגעםאלענע געלע און ראזע עפל. 5 (הפשך קיםט) באקװעם צי חברן זיך מיט אים. מיר זענען אלע — זי^דיקע מענטשן און עד, כלומרשט, א צדיק. נישט באקװעם*. דער כאכאל איז אויפגעשטאנען און אנגעהויבן שפרײזן איבערן צימער, פארלײגנדיק די הענט אויף הינטן, האלטנדיק צװישן די צײן זײן לולקע, אינגאנצן א װײסער, אין א לאנג סאטעריש העמד ביז צי די פיאטעס. טופנדיק פעםט מיט די בארװיסע פאדעשװעס. האט ער גערעדט שטיל און פארטראכט: — כ־האב מיך אפט אנגעשטויםן אויף דער דאזיקער מורא פארן צדיק. אויפן פאקט פון פאריאגן םון לעבן דעם גוטן מענטשן. צװײערלײ באציונגען זענען דא צו אזוינע מענטשך אדער מ פארטיליקט זײ מיט אלערלײ מיטלען, סאר־ סמענדיק צוערשט דאס לעבן. אדער—מיקוקט זײ אין די אויגן, װי די הינט, מ׳קריכט פאר זײ אײף אלע פיר. דאס _ איז זעלטענער. אבער — לערנען זיך בײ זײ לעבן, זײ נאכטון — קענען זײ נישט. זענען נישט ביכולת. אפשר — װילן זײ נישט? אננעמענדיק דאס גלאז מיטן קאלטן טײ, האט ער געזאגט: — זײ מעגן אויך נישט װעלן: שטעלט זיך םאר, — מענטשן האבן זיך מיט גרויס מי אײנגעארדנט א שטיקל לעבן. זיך צוגעװוינט צו אים אץ עמעץ אײנער — בונטעװעט: נישט אזוי לעבט איר: נישט אזויז אבער. מיר האבן דאך אונזערע בעסטע כחות ארײנגעלײגט אין דעם דאזיקן לעבן, כאפט דיך דער רוח: און-א קויל דעם לערער. דעם צריק, שטער נישטי אבער פונדעססװעגן, איז דער ריכטיקער אמת בײ די. װאס זאגן: נישט אזײ לעבט אירו בײ זײ איז דער אמת. און זײ פירן דאם דעם לעבן צים בעסערן. אמאך טועגדיק מיטן האנט צו דער פאליצע מיט די ביכער, האט ער צוגעגעבן: — דערהויפט — אט די• װען איך װאלט געקאנט אנ־ שרײבן א בוף נאר — איך םויג נישט דערצו, — די געדאנקען מײנע זענען שװערע, אומגעלומפערטע. ער האט זיך צוגעזעצס צום טיש, אנגעשפארט און, צו־ דריקנדיק מיט די הענט דעם קאפ. געזאגט: — אך, א שאד איזאטן... און האט א צײט געשװיגן: נו, לאמיר זיך ל־יגן שלאפן... כיבין אייעק צו זיך אויפן בוידעם. צוגעזעצט זיך צום פענסטער. איבער די פעלדער האבן אויפגעפלאמט בליצן, ארומנעםענדיק א האלבן הימל, סיהאט זיך געדוכט, אז די לבנה ציטערס אײף שרעקעדיק, װען עס צעגיםט זיך איבערן הימל די העלע רויטלעכע שײן, די הינט האבן אנגעשטרענגט געװאיעס און װען נישט דאס דאזיקע װאיען, װאלט מען געקאנט האבן א פארשטעלונג, װי מ׳װאלט גע6עבט ערגעץ װו אויף אן אומ באװוינטן אינזל. ס׳האס געקנאלט א װ־יטער דונער, אין פענ־ סטער האט ארי־נגעפלאסן א שװערער שטראם פון שטיקנדער װארעמק־יט. פאר מײנע אויגן איז געלעגן איזאטס קערפער. — אײפן ברעג. אונטער די ײערבע קוסטעס. ז־ין בלוי פנים איז געװען געװענדט צום היסל און די פארגלעזערטע אויגן האבן שטרענג ארײנגעקוקט אין זיך. די גאלדענע בארד האט זיך צוזאמענ־ געקלעבט אין שארפע קאמעס און צװישן די האר האט זיך באהאלטן אן ערשטוינט אפן מויל. — דער עיקר, מאקסימיטש. איז גוטסקײט. צערטלעכקײט, כ׳האב ליב פסחא דערפאר. װאס ער איז דער פרײלעכסטער יום־סוב! צו זײנע בלײע פיס. ויאס זענען רײן אפגעװאשן דורכן