Literarishe bleter · 1927-07-01 · 26 (1.7.1927) · p. Seite 497

497 ליטערא רישע בלעט?ר 26ז א דאם געזאנג צוכש וואל־יינער פויער ס א נ ע ט ן ברוך אליצקי/טריםק׳ וואלין װןןגנם בראני, פידקזןנטיקע. פין רײן זיםער דעם צעמניטעגעם, צעהמקטן, קרינן ריםיקאנרדיקע אינער ואםריקע און םםןזלעריקע םראקטן אין *עקרענוק םיר װי וקנים אונטער םמא פון דן אינעריקע יארן. נ$ר ם׳עיקן ריר אנטקענן די בלייאוינןקע און לויטערע קאיןןרן אלן װײםע פארטעצער שלןחלם $ן דיר וולםען און נענטשן... די שם־רםט דײן לײנ םיט יןןדן דא אין פויזעםט ניןך נאלענטשן און םרײ8ט ראן ױגנװאי־ג קענן זין רל נאקיק־רויטע פיןטירןןרן. א ה־נטל לאים אװי״־ק זלך הענרים־פענדים דל ןןנםופלקײט צי םעםטן. בארנ-ארויף. באיג אײא* -טראקשן שװאננערע און טראקטן װי עקרװז. טרענען קאפיטעס און רערער אױף אין םאצן נאנזע נ^רעס. און ללדער געבן םיטאםאל א ריים זלך, נלײך װי פײנל 6ין די נעםטן, לידער שנלטיקע און ברויםיק פון נעזונטע פויעררלקע קעלן און זלרקלען זיך םיט פליגלען אויםנעצױנענע אלן דל ייליקע צעהעלן.. יב זןןקטאנרלשע רעגנם, דל דעכעלעך דרעשן׳ נאר װאס זענען רעגנם 6ון קיאנקל אקםאנער אקעגן די רעננם 6ון װײ׳ן און 6ון האיער, אקעגן דל רעננם 6ין קויטיקע םעשןז... אין שנלםן פון אקנם אין קנײטשן 6ו) װעשן דל שװײםן װי צענדליקער גוטענם 6ארשלוננען, צע6אצעטע *עפעם, צעפןצעםע לונגען, אין אוינן, װי קינען זיך ונלנדן אין לעשן. טאפ םיט קארטין6לעס - דײן אײליקע םעירה, און נאלד צו דעם ברונעם .־זל דא־שטיקע םשערדע, 6לל ארבעט 6אראן אלז און כודות נאך םער רא — טא װאם זײנען כםפדעם, 6אראםיענטע, טידע און װאם זײנען רעננס 6ין קחזנקן אקשאבע־ א קעגן די רעגנס 6ין װײ׳ן אין פון האבערז יג אין ענריקםשו טעלויונען, ש־ויטען רויק זיך די אםיענריקע װיןצן םים רויצערן םאכא־קע און םיט שפאלטן העלזעלעך א.־ן קינע,- די נאבעם און דל שיקםעס דײנע, נײען, זנערעװען אין שפינען און שטעלן אוי6ן קייםען אייף װארענ־קעס םלט ױשקעם $פזװקז>צן. גײםש א6םערער ארײן געוװיר װערן װאם ם׳הערט זיך בײ 8 שכן און 6ירםם א קערנל תביאה אפט אװעק פארקויפן אויף יארירן- טאריע רארף א קאפשאן, א פאטשילע האבן, װא־טשעט אוםזװפרידן, יזינעק טענהט אז ס׳זענען זײנע שטיװל שײן װי װעטלשעם צעקר^צן ט■ רײן הייצגעװיקםיק גראז און קזןןנישינע טובלט זיך אין ראםעם און א־ן װינט, דאנעבן קנײטשן טײצן זיך, װי מאזן בלעצענע און נ־יםען. םיט שאר6ן דלאטעיפ־םק שפאנפ א באטשאן אום און נישטערט א־ן ארוטען און שפארם משיפע, װי א קלין, אין װײצע־ ערד ארין דעם װײםן הינםן... און םטעזשקעלעך נראדליניק אין אלצםונדלק, װי אױםנעקעםטע שרלנטן עעםײלן דײנע לאנקעם די 6ריטארננדיקע אויף דרײעקן אין 6ירעקן, אט שטראלט א קאםע װי א זילבערנער אין לאננער שנאבל אויף אויף נראבן שטעקן, א זנוױיטע און א דריטע שטראלט און נל־םשם זיך פלינק ארזןן■ אין נ-אז זנעגרינםן. 6א־קאששען א־נלען זיך, אנטבלויזן הענט באפאנצערםע םיט זשאװער, רוקנם לײװענשענע עיען או־ם זיך, וױרען נויגיק אויף װי װידעם און א װעלרל א בערעזנם — או־םגעװאקפן דינע שורות! נעםען קאםען רינע קאסעם, קאםען גראז און קאםען אייר און די םונטערםט זײ, רי ױנגען: הײ נעארבעט, עםן עםט אירז.. װי בערעועם דײנע שורות, דו-דער העצםשער און רער גיעםשער. י. 6לאטער יינגע, 6לאשער טאנציק איבער 6עלרערישע פלאכן, קעפלעך ש־קסישע צעלופשיקש איי נאםשעגגעט, אין נאהאנגען- שנײרן אויםגעשאי6שע םערפעס בערדיקע, געדיכטע זאנגען. און םיט שאר6קײט 6ין די םערפעם שנײרם ראם שארפע שיקםיש לאצן. ששײען קמארינקע םטראשידלעם—^נגעבדוגזטע םןןנאצן, היטלען שװארזוע אינער פנים נ־שפ זיי העק נ־שט *ו קיקן, נאר ד$ס לאצן שנײרט 6ון פארנט, שנײרט דעם 6ארנט, שנײדט רעם רוקן אז ם׳פלאצן 6אר נעלעצטעד אזש די װײשן און רי שליאכן... םעופ ־ נעקליטפער, םערפ * געליאום, סערפ פיט זון זיך הזןןט נאזוישן, האט ער אױף די געלע 6עלרער זיך 6ארםאםטן װ־לר און שכיר און פארנװאלטיקט, און נעקיילעט, און זועשניםן:ײ א־יף ששיקער— לינן םנאפעם אנגעװאר6ן, װי פגרים אין אײן הוי6ן, זין רונט אוים אין פערפ שוין ניצשער, רוט א רויקער, א זאטער, גאר םפלןןנםערן אין ם־ם זיך יינגזן טאנצגדיקע פלאטער. יא יואננם אננעטאםעװעט, זװוײ פויערן די הײך ם־ט נערשטן אין ם ט קאר;, ם