Literarishe bleter · 1927-06-24 · 25 (24.6.1927) · p. Seite 479

479 ליזורוריוז *לוסזר 125זא א י ז נ ג ב (סיעזי־על 6*ר רי *ליט. נלעס.״) מ ׳ג ה ספווװסהי׳וול׳אבינ דער ע1לם הןס זיך אין דרייםן געװיזן אין *זיי רחביתדיק, *נשסרײםנדיק די ברײטע ,ןןבןןיעס/ הןןט מען זיך געלןןזן גײן צום נװײסן מיכסאר א1יף 8ארנ*ככיקע קזוװע• דער שלעכסער סעם אין ם1יל סון רעם ארעם און װײניק עסן, איז ##רשװונדן, נוזאמען םיט דעם םא!$ס$נ;ם שװערן סאנ אין עס ה$ס זין ונוריק געםילס א פעסטקײם, # בעל-הביתשקײםי — ,עס ם#כס נישס, םיר װעלן ז־ך ג$ך נישש א נסערגעבן׳. די סעראסע בײם צווײכן םוכםאר איז געװען רײן א1ים• געקערס, א1יםגעשנרײס מיט רןןגןןזשעס, *ון דער ע1לם ה$ס זיך ןנגעהויבן א1ים*וועבן יעדער ל1יס זײן כביד אין עלםער, זיך א1יסגעזעצם, סןןרסירם שםיעסן, און געװארס א1יף דער שװארבער ביטערער קאװע, װ$ס דער ד$רפס־שמש ה$ס גע• הז׳לםן אין קןןכן - א1יף שלעכטע םרוקענע גר$זן אין ציגעלעך מיםם — געק$כס און ל#נג גישם געקענס אײנק$כן. די שםועגן זענען געװען לײכטע, $עג,6רישסע אין שט#רק. אינם^רעםאנסע, 6ון ערגעץ איז געקוםען א ידיעה, *ז דער ש#• עער איז אין דעם געגנס■ ס#ר אים,׳ ה$ט זיך זײן רום נע• טר$גן װי א שװןןרעע קר$ מ־ם א הלוך״• אײגער, װאס ה$ם איו ן דערביײקער ײדישער קאלאניע גע־ ארבעס אין איז עי נאכס א הײםנעקימען, ה$ס דערצײלם אײנעל• הײסן פון דעם שאען אין קאלאניע, דער ע1לס האם אים אין םיסן ארײנגענוםק און מיס גר1יס אינסערעס אײנגעהעום, אײנ• געהערם און נעשסוינם.- ,צוערשס, איז ער צו חאװאדזא י1ם6ם שײער בוגעקיםען— אין באלד האם זיך אנגעה1יבן א דינגעניש, ער האם גע6רענס דעם מוכםאר 6ין קאלאניע, װיאיל ער שאצמ, האס דער מוכםאר געזאגם 20 זעק, האס דער שאצער געשמײכלם, איבערגעס1רעם זיך מים זײן שרײבער און געזאגם 80 זעק• איז געװארן א גע־ שװערערײ אין נײדע ז״סן; חאװאדזא י1נף האם געשװוירן, אז ער םאוקויסס דעם גאגצן שײער סאר 25 זעק• און דער שא• צער האם געשויוירן, אז ער קויםס א־ם 1אר 75 זעק. אז1י האט מען זיך נעאםאערם ביז עס איז געװארן םארשריבן 60 זעק-און לײם ש*צן א־ם, װײניקער סין 40. - אז אנו־סוליםןן רוזין האס דערהערס, אז ם׳װיל געבן א1יף זײן שײער 60 זעק איז אים נלײך געקוםען דאם בלוס אין סנים א ן פין ם1 ל האס אים א װײםע סיאנע ארויםגעזעצם. סין כעס האס ער א װארס נישם געקענט רעדן-ער האם נאר א שפײ געםון אין שאצערס זײם און איז 6ון שײער אנסלאזן ןהײם. א1-ף אבו־איבראהיםס שײער האס ער אר1יםגעװאר6ן 50 זעק און ער װעס נישם האבן קײן ס^-האם אבו־איבראהים גע■ כאפם א סערד און זיך געלאזן ל1יםן צים באן, א1יף סארן קײן ירושלים זיך קלאנן—האס םען אים סים געװאלד אפנעהאלסן, #ון 6ערד אראפגענוםען, ארײנגעלײגט זיך אין שלום און זיך *ייסגעגלײכס אויף 40 זעק. נאר װען ער איז ציגעגאננען צו דער אלםנהם שײער אין האם אר1יסגערעדם 40 זעק, האם עס רער אלםנה װי א שלאננ אונםערגעביסן, און האם זיך א1יף אים, װי א סינער געװארםןו ,40 םג1ת זאל זיך דיר זעצן יין הןלז, דו בלוש• (ס1ף) דערװ־יל איז די היץ געשסיגן• די לוםס איז וזי אין זיך אלײן פארה^לםנדיק שסײן געבליבן■ דאס אסעםען װערם שױערער, די שםיעםן — אפנער םענער, מאנאראנ״ר, װי אן אפקלאננ םון אן ערגעץ םון װײם אנגעקיסענעם קלאנג; שנור *י שגור װעים גישס םער אײננעשנירם און שלײף אין שלייף װערס נישס םער אײנגעשלײפט. האט װער די ,אנאיע׳ איבערן קאפ ביז נןך די פיאס;ס א1יכגעצ1יגן, די םאנדאין צוקאינס און געפרוװם איינשלאםן, — א צװײםער האם אז1י זיצנדיק, די םיס אונסער זיך, שםייסער זיך צום װאנם נעסוליעס, דעם קאפ צום בריסס נענ־־גש אין גענומען איינדרימלען אין אז1י א דריםער, א סערסער. געשלעסערס םין דער לאנגחײיע און ס1ים םיד 6ין דעם לײדיק גײן, האפ דעם נאזצי דארף אין םיםן דעם ערשסףהאלבן׳סאנ דער שלאף ארופנענומען און אײנגעשלעסערם. עס שלאסס רער ײד 6ון דער דעיבײאיקער קאלאניע םיס דעם שפיציקן בערדל און סארדרײסן קאפעל וש א1יף א זײס• עס שלאפם ד$ר ב1יםל הענדלער• פארגעסנס אינגאנצן 6 ן דעם ב1 פל, בלאזס ער םים די נראבע 6ארם;סססע ליפן פוףפיף- עם שלא6ם דער נרינם־הענזלער; א קלײנם, א דארס א רירעװדיקם םים א שםייכל א1יף די ליפן, — װער װייס, װןם דער שר םון די חל1פ1ת האם אים אלס בא6רידיקיננ אין חל1ם געבראכם. עס זענען א1יך אײגגעשלאפן די אײזלען אז1י שסײענדיק, גענידערם די קעפ, נאכנעלאזן אײנעם סין די אױערן און צי• נעבוינן א םעדערשם םיסל אין שיןף. עס דריםלם דאם קעלבל, װאי׳ האס זיך צװישן עילם אין שאםן בײ דער װאנס ציגעדוליעס. עיגעץ אין דער היץ איז א נאנז אײנגעשלא6ן, ארוםגע. זעצם ארים זיך מים קלײנע געלינקע, פיכיקע גענזעלעך, װי 6ארגליװערסע, װי גארנישם קײן לעבעדיקע. װען אין דארף אינ נאר שםיל געװארן, האס זיך םין ערגעץ געקיםען צוסראנן א בין םיס א זשומען און םיס זיך האניק 6ון די צבר-בליםן םיםגעבראכם. א װייםע ם1יב האם, סראננריק סון שייער א ם1יל קערנער םאר אירע קינדער — םים די װײםע פליגל די שסילע לי6ס כאװעגן געסןכס. און גאר א קלײן פוינעלע האס אז1י זײסיק, װי פארננבעם 6ון די שלאפנדיקע, םים א שםרויעלע אין ם1יל םון ש־ ער צים נעםס — װאס איז ערגעץ אונבער אדאך״סםרינע געװען 6אר• שםעקם — זיך נעסראגן, עם איז איר שװער געװעזן און האם םיס אירע אלע כח1ת אז1י זײסיק, זײםיק צום נעסס זיך געצויגן. ג. 6ארנאכס. די זון האם זיך צים םערב נענויגס. דאם קילע װינסל, װאם האם םון נאך-םיסאנ שון ים אננעהויבן בלאזן, ייו שםארקער געװארן און האס דעם דארף אפגע6רישם און נענענן א בא8רידיקוננ.