Literarishe bleter · 1927-06-10 · 23 (10.6.1927) · p. Seite 436

23 זא ליםזרארלעז נלןפער 436 ראן ה>>ב איך דיך 6>>יניםען, ניײט געזונג׳נעם ליח געזען דיך אץ דעם היםי׳ם שטוםען, רןךקענט ריך אין דעם װאםערם ירוםען, א נישם נעײננ׳נעם ליח דאן היןב איך דיך דערןילט, אין אל׳ דעם זװיבעי ווון דער הויך, אין >וי׳ דעם מוידער פון דער נידער, אין אלערינק װאם איז װייך אין בלייך, אין אלעדינק װאם איז װיםט און װילר, אין נ׳בין געװען נע6ילם םיט טרויםען 6ון טיטאנען, דאך צ׳בין געשםאנען, א םא5םלאןער, א םידער, אין האב קין װערםער נישט געפונען... קוים האב איך דיך נעשפונע;, שוין ביזטו םיר עערונען, און 5׳הןןב דיך נישם געװונען, נישט נעזוננ׳נעם ליר.׳ 5 א, נישט געזינג׳נעם לידז — װען ם׳רײםט די שװא-עע קורלעס 6ין רער נא5ט, דער שםויםיװעטערם לײז״נעלןןזטע םא5טו װען ם׳ברע5ם ויך אפ םין קײט רעי אוראגאן, אין בײטשט ט-ט לאנגע כליען זײן געשפאן, אין װאר6ם זיך אויף די הײ5ע 6עלזן־װענט, און מיגט די בעדג אויף זײער 6יגדזזםענס, און װירבלט זוװישן ערד אין היםל, באגלײט פק דינעדם ק־אך־געםוםל — דאן הער איך ריך, ן>, נישט געזונג׳נעם ליח — דאן שפריננ איך אייף א נײ־באלענםער, שוין רירט םיך ען רײן קענינ־זנעפטער, און םישטראםט דירך םינע נלידער די לאנג־פארלאנגטע ננןןד, דער זוימריק־זוארטער םור, ריןם הים־נענארטע ליר, רןןם ליד 6ין אלן לידער... שײן ברעכט דער גײסט די זואםען, שוין איז רי)ם האר׳ן אין פלאםען, שײן פלאקערט דאם געבליט... זןט איז עס... נעך א םריט — אין ס׳קוםט ראם נישט געזינג׳נע ליד... מי מיט עם שטראלם,. אט באלר... >>ט באלר... א פאםיק װ>ךם און פעסט גענונרן אויף אײניק איז די לי5ט־געשטאלט... דיףך װי!... שו ן איז רןןם בילר 8ארשװונרן... איך האב עס נישט באעװונגען. דןןם נישט געזונג׳נע ליר, םיר איז זװ זענען נישט נעלוננען, ר>ןס נישם געזונג׳נע ליר... א, נישט נעזונג׳נעס לידן דען דו ביזט גרײם אין שין, $, נישט געזוגג׳נעס לידו אין א־ך בין שװאך און קלײן, אין האנ קײן װעיטער נישט... 3 א, נישט געזונג׳נעם לידן װען ס׳קימם רעם היםלם היליקםםער טאםענט, ײען ם׳שפרײט די םוטערנא5ט די שװאיזוע באלזאם־&ליגלען, ײען 6ון געהיםע טעטפלען עפענען זיך די רינלען, אין פיל םיט םי£ע םירות יערער שטעין ביענט _ װען אין זײן רונקלער בלעטער־קאםער, דער פעלר־גריל קלאפט זײן כשוף־האםער: ײען אין דעם םינם־גע£אינטן זיםפ, די זשאבעם קװאקען ריטטיש־דוםפ; מען טיינקעגדיק דער 6*נםטערקײטם פארפיים, דער גלי־װארעם םיט 8יעי-6ים טאנזיט אום... און ערגעץ פין א װײטן נײם־שפי׳ן קלזןנט די נאכטיגאל, 6ון זיםן מײ גענןןגט — דאן קליננםטו םיר, א, נישט נעײננ׳נעם לידו דאן װינקםכו םיר 6ון אלע שטערן. דאן ברענגםטי םיר אין ד׳אוינן טרערן, דאן דרינגםטו טיר 6ין װײטע םפערן, װי ם׳ראלן 6ון 6ארהילםע ארגל־רערן, װי ס׳רוישן 6ין געהײםע מאםער־םעערן, װי םויזנט 6עלרער 6יל םיט זאנגען, מאם שישקען £ארן שנים — א, נישט נעזונג׳נעם ליח דאן הער איך דיך אק קען דיך דאך נישש £אנגען, אט האב איך דיך, אט ביזטו שוין פארגאנגען, דו שענםשער 6ון נעזאננען. דו נישט נעזונג׳נעם ל־ח װי רינסטו און באטרינקסםו םיך, װי פלײעםטו אין 6ארשליננסםו םיך, א, ליד, װאם האם קײן װערםער נישט... װען רי געריצטע נא5ט־5םארעם זיך טײלן, און לײפנריק 6ון פינסטרע װאלקן־הײלן, רײסט דזרך זיך דער לבנהס רונדער ראנד, און נײםטער םיט איגגעזע׳נער האנט פארשפרײטן איבער דעם אוקיניס תאלן, א שםאלן פןרל־באנר, א ששענ 6ין שיםער און פון שםראלן, א נריק 6ין ליבט, נעשפאנם 6ון האריזאנם צום לאנר — און לינקס און רעכםס, דער ההים זיך הײבם און ברע5ט, באלד םיט דעם אננםםן־קרעכץ, פין אנגעקײטע קנע5ט, באלר םים רעם דנ־ריף פון גע6ע5ט —