Literarishe bleter · 1927-06-03 · 22 (3.6.1927) · p. Seite 419

419 ליסןרןר:ון בלןסזר 22 זא ה א נ ס ע ר ו ו ן ברוך גלאזמאן / ווארע ע װןם גים זיןי *זיי גריננ אינסער דעם אײנטליס 6ין דער פלאםםינקע, כאניאס ןיך $נער דערװײל םיםן איגאר זײנעם א־ן ױינקל.םי ל. נדי אײנעוהאלםן דעם םיאזםיםן געיעכסער, װןם מאארם זיר 6ין זײן אינגעװייד אין דרייםן אריים. באלד דיוינס עי אן נו 6*רנײםן די ליין זײננ, נאר קןן זיך ןנער סוף כל פוף נישט אײנהאלסן, אין הירזםעס אויך ארוים םים א היין גנלעכסער: — כא-כא כיוו או אר ם אס דער נײס איז אים זײן 6ריי שיין ןנער העס װײט איבערגעשטינן — זי קאטשעט זיך שיין אינט אין היסםערישע לאך-ססאזםען אייף דער סןםע. זי װערט אײנסאך נעפלאנט לאכנדיק. די שװערע 6אלין *עפס אייף איר לײנ הוירן זיך. היידן זיך, װי אוםגןהײעיע שסיקער טארנלױוערםע .פעםשן׳. ענעלען, דןר עלטערער םײדעלע, איז אייך געסעלן דער דןזיקער ענין - זי װארסס *װעק אלע אירע שסילעכלען אין לןןזס זיך 6אנ*נדער קװיםשענדיק הויך, נישם *זוי אוים יז ןרגאנישער נויטװענדיקײס, װי 8ון * 6ארלאנג נןןכנוטון די גרויסע פאסא-סאמא, אין אויםנידריקן איר םןלידאריסעם םיט די יןרנדיקע עלםערן. אין סעם הןס זיך שוין *רום ןןט דער נײט א1י8געהערט נו זשענירן — ער הירזשעס װ*ם *ם*ל *לץ שטארקער, אןןםשם זיך אזש אינער די קני סון גרויט נו8רידנקײס, תי ער װ*לם זיך *■גענענן דעם 6*רדינטן לויב דער6*ר, װ*ס ער האט אײנגעש*6ס אין הויז *זן װונדערלעכע ■לאססינקע. ער שרײם אוים םין נײט ני נײס ענםוזיאססיש: - ן, שוין אײנםןל * ■לאםםינקע. אזן לןר* - זי ליגט שוין אינט אויף דער ערד אין קאטשעם זיך םםש אין ה־םטעריקע אויף די טןנאיכער, אירע אויגן זענען סול םים םרערן, זי איז אינגןננן רויט װי ן נװיק. איר גײען שוין ןט אוים די כחות לאכנדיק, זי בעט זיך *זש רחמים נײ דעם סןן: — סײערער, כ׳בעט דיך, שטעל ן■ די ■לןסםינקע, אים גןטעם װילן, שטעל ן■. און ןז די ■לןםסיגקע גײם ענדלעך אוים אין דןם גע• לעכטער אק הויז שט*רבט *װעק, אין לןרן קלײבט װידער ןן נענוג נחות אויף קןנען זיך אויסהויבן ■ון דעם דיל אזן קוםען נו זיך, — װײזם זיך בןלד *רויס, ןז דערװייל הןס ■*טירס ן גר1ים אוםנליק אין ה1יז: ענעלע, םןכנדיק די גרעםטע ןנשסרענניננען נןכנוחןלטן אין טןן אין אין שםןרקײס פון םומלדיקן געלנהטער םיט ■*■••םןם*, הןם דערװײל, נןר אוםבןװוסם 6*ר זיך גופא, *■געטין ןזן זןך, — ןזן זןך — בקינור, ןזן ז*ך, װןס;י הןט זיכער נישט געטןרם ןסכון אין ןזן יום סובדיקער סינוס, אין ן םיניט, װען *לע הןבן אין א־ר *זוי ■ןרסרויס. *זוי ןלנ6ןלם דענקס די םןםע, װעלכע הןלט זי איגס אין •*טשן איבערן נןסן אלף-מחילותל: - ן םײדעלע דןרף םןכן *־*■* אין םע■'... *•*•* אין טע■'. דעםןלט דריים םעם וו1ף די עלעקטרי. דער זוגטיק הןס זיך געענדיקס■ ' (םיס און דן אין ד,ויז װילס זיך נןך איבער ע#עס םעםען *לץ נישם ןננינדן קײן םייער, — דןם הײםם, א1 ■דרײען די עלעקסריק. לןדן האם זיך ש1ין געברותם ן ■ןר םןל א1י6ה1יבן טון סןפקע און נוגײן נום עלעקטרישן קנעסל. נןר סעם גים זי שװײגנדיק ן ני בוריק, ■ונקס װי זײן חןרץ גיט אים עועס ןלע װײלע ןזן ני, ןזן םןדנעם ני• - װןס זשע איז דןס *זוינםז 6ון דערװײסנם הןרט זיך דןם אויפסרובען ■ין אײן שיף און נןך ן שיף ןרנעץ נישס װײס אויםן ים. דער ים געוינט ויך אפש* אינגןננן א נװןנניק םינוס גןננ 6ון םעםס הויז. נישש גןר דער ים, נןר םןקע דער נרויםער און אײנניקער ןקעון, ד*ר *פענער, אײביקער, און שטענדיק־ורןכם6ולער ןקילןן. נןר םעם הןט אים נןך, דוכט זין, קײנםןל נישס געזען. בלויז 6ון נײס נו נ״ט העים ער, װי װײםע *קרענסן ברויזן, בלןזן, טרובען — ןס װי אינט. אין װילן װילם זיך אים עסעם אינם• און םעמען װערס עסעס אוםעטיק א1י8ן הןרץ. און_ דער עיקר ■וסס, ■וסט... זעלסן װען ער *ילם דןך * ■וסםק־ים א1יסן הןוץ סעם, — אים 6עלם, דונט זיך, קײנמןל גןרנישס. ןבער אינסער איז אים ע*עם לײדיק, און עס גיט און עס װילם זיך ע#עם. מיז םיסןפןל כןוס זיך סעם אױף. *, ער הןס ןן אײנפןל, ן װינדערבןרן אײנפןל, װי נו סןכן *ביםל *רײלעך אין ה1יז. ער גיס זיך * װןרף ני דער װיקסןראלא, אין לײגם אויםן ןקם ןר1יף ן בןריםטע לןךיולןסטינקע. די סלןסטינקע בןשסײם ■ון גןרנישס — *ין * קלײניקײם: אײנער ן םענםש ורוװס נו שוילן עועט * סרוםבײס-םןלן און םיטןסןל, שבילנדיק, לןזס ער *רוים עסעס ן ■*רדעכטיקן בלןז — ן בלןז, װןס איז ענלעך א1יף ןן ןנדערן םענסשלעכן בלןז- ן קלןננ, װןס איז נישם ןנגענוםען 6*ר ן סענסשן נו לןזן הערן אץ ןן ןנשסענדיקער געזעלשןפס. דעםןלט ניס עועס * דןפע — פסתפא אײנע 6ון דער אוידיסןריזם, װעלצע הןס זיך אײנגעהערם אין ןס דער דןזיקער סרוםסײם סןלן — איז דעסןלס גיס ןס רי רןסע ן לןך. לןצם אויך * בװײםער, ן דריםער, ן ■ערםער.. סלעכס דך נוזןסען אײן ה־רזשענדיק נעלעכםער םיסן נװײסן. ה1יבט ש1ין א־נגיכן ןן נו לןכן דער שסילער *לײן■ ער ■ןרכלינעם זיך ןז1י 6ון געלעכסער א ן םיםן שסילן, און יענע 6רוי, װעלכע הןס דןם געלעכםער ןנגעהויבן, װערם ש1ין בןלד אײנוןך היסטעריש, װערס נעזענס ■שוס לןכנדיק. ןזוי ק־־קלס זיך די •לןססינקע א1יף איר *קם, רגע נאך רגע, רגע נןך רגע, און ם׳איז אינגןננן אײן געלעכםער־װןקכןנןליע, ע*עם ן םין םןרינירםע, קןנםערװירטע נעלעכטער-װןקכןנוליע. און װיפיל םןל םע הןט ש1ץ די דןזיקע לןףסלןםםינקע נישס נעשוילס אין הויז, קיםט ןבער ןלע םןל 6ןר נענוי אײנס און דןס זעלביקע: שוין בײ די ערשסע לןך־גערוישן, װןם שםרןםען *רוים 6ון דער װיקםןרןלא, הויבס לןרן די ערשסע ןן נו לןצן. ענעלע הויבט ןן לןצן די נװײטע• סעם, סעשה נןלענןס און םעשה סןן, װןר■ נו ן װײלע םיסן לןכן. װי ןן אסתער העלד קוקס ער קייסיש־םןרעכטלעך אויפן מײב,