Literarishe bleter · 1927-06-03 · 22 (3.6.1927) · p. Seite 417

417 ליסערארישע בלעטער 22 זויז פרן דער ירבגער יידישער דיכטרבג מ• דזיאלןוח־םהי אינם ערב-שבת אינם ערב־שנת, אמם 6ײםען *ר״םיק, קוםען ראע *ו טיר סלע םענ פון װו>ך, #זזרװינטע זענען זײ און קרע5*ן 6ון א ת״־טיק, תי 6רוםע װייבער אין וייערן $ז נרןזך, אלע נעםען םענהן, היזיקע, אין קינןר, םאצלים וױלן זיי און זזביםל #רייד... ־&םײ איך; קוק איך רויק זײ אריבער און זןןג: גײם נעזונםערהײטי ל, םײנע טענ בין װזןך קענןן נישט 6ארשםײן, אז ם׳קען זײן בײגז םיטן םאטנם שבת. אי, די חנא זונטיקז איז זי ראך נישט טין, כ׳װעל זי דןזך נישט זװנעטען נײ די קיןשםשזןל־באבעס! ^זברהכם ד־זעשל־1 צ׳קאן נישט טראנן טער םײן האר׳ן, איננעשרוםנן אין קנוילן איננער. שײלן זיך די שלעסער און םיר זןי, װען פארלאננ האקט אין טײן אארשןןטנטן נלירער-װאלד. זאל קנאלן דער אםעם און טײנע םענ אין די אויערן! נישט רוען אויף װאנשאלן, נישט אאראנקערט צום נעראנק. טים אארםאבטע אויגן - העננ איך ארוים טײנע אויערן נום רויש, זװם הילציקן טריט און אלץ. משה ךײטעלבויכש װאס דאךי. װאם דאךו װאם איז אאיט דזןם לעבן םיט דעם נאנזן נאק נעװעבןזו ם׳זיט דער יןן־עק דורך דל עקן, ס׳יינטלען װיםע, שװאיזוע אלעקן, םאלן שטראליק און אארשטירן נעטער־זעוננ אין געהירןז נרויםע, אלטע חידה־װעלט! ם האט א קערן זיך אאנעשםעלם, םין רעבטם: י. שםײנםאן, ש.ל.שנײדע.~ם*ן. ם. דזיאלאזםקי, י. רובמשטײן און ש. װאולםאן. םאם. .דאגעױ׳, װארשן, דױקע 3. מרדכי אל־יעי■ אק נרויםע נאםן װאנדלען םיר, און נעפ־נען נישט קײן הויז, װו ם׳װאלט נעקענט אינז ארײר באנליקן, און םרײםםן אונזער װײ; טיר טרעאן מאפן םענטשן אן׳ זײ ײאנדלען פונקם װי טיר, און דאך לאזן אזנז די םענטשן אלע און הײזער ארעטד פארבײ. *י האבן נ־שט רי מאםעם אונזעיע און אוםגליק רעם נעװוםטז זלי זענען זײ און ארוםער נעסם ארױם אין םענערם הײםז א, ם׳האט אױף אונז נעװארט די נויס, נאך אאין םאםעם לײב, נעװאײם אין העלן טאנ, אץ נאכט, רערװארט אונז אין געהים. זײ האבן בײם נעבוירן אונז דערהערט דאן אונזער שרײ, און האבן װיםט די הענט אאיבראצן, שוין העלפן נישם נעקענט— און ם׳טרעאן םאםעס אן איגז גײן פארשעטם פון אונזער זײן, ארעםד <ײ אונזער עלנטקײם, אונזער נױט און װײ. ה. גוטגעשטאלט ט ע ג װי שטילע צתאליעם אויף א ררקן םײך — שװיםען אארבײ טעג. אויף. זאנפםער תרצױצטיקער בלאקײט שפילם ויך ם־ט אן אאענעם שטײצי נאלריקע עעשטראלטקײם. אארלאננען נעילען אין פארנאנניעכקײט — װללן א־ז נעלאזן׳ װי א שיפל אויף א שטיל װאםער אפנעלאיט רעם רודער. ארום װינם זיך אטעם אײן םיט באנגער אוםבאשטיםםקײט. טיט געםאםטענעם וױאםלע־רודער שנײדם ױך דורך דער אזוינר.